donderdag 4 juli 2019

Paniek in de tent

Schreef ik vorige keer nog een happy de peppy blog de week erop is
het gevoel alweer helemaal anders. Ik had afgelopen maandag een
best wel grote paniek aanval die er behoorlijk ingehakt heeft.
Gelukkig heb ik meteen de juiste stappen ondernomen zoals de huisarts
gebeld en mezelf even wat rust gegunddoor deze week niet naar het
vrijwilligerswerk te gaan. Ik heb nu eenmaal veel
tijd nodig om dingen voor mezelf te verwerken en op een rijtje te zetten.

Paniek in de tent
Ik werk sinds kort 3 uurtjes in de week op een creatieve activiteit voor
een groep ouderen. Ik vind het werk zelf ontzettend leuk. Ik hou ervan om
te zorgen voor een ander. Helaas kost het mij 2 a 3 dagen om bij te komen
van 3 uur werken. Ik ben hier enorm van geschrokken. Nu was het
natuurlijk vorige week ook wel achterlijk heet dus ik hoop dat het daaraan
lag en dat het vanzelf beter zal gaan met de tijd. Toch had ik afgelopen
maandag een grote paniekaanval. Is dit het wel waard om 3 dagen bij te
moeten komen van 3 uur werken?
Kan ik alles eromheen nog wel bolwerken? Ik heb direct te huisarts
gebeld om een afspraak te maken bij een psycholoog en vrijwilligerswerk
even afgezegd. Ik heb veel tijd nodig voor mezelf om dingen te verwerken
en op een rijtje te zetten.

Steun en zorg 
Gelukkig kon ik woensdags al terecht. Ik vind het fijn dat mijn huisarts de
problematiek waar ik mee worstel serieus neemt en goed begrijpt.
Dat geeft vertrouwen dat ik de zorg krijg die ik nodig heb op dat moment.
Het gesprek met de psycholoog was erg fijn, ik kon mijn verhaal doen en
ze wil me graag verder helpen met deze situatie. Het is voor mij namelijk
een gevoel dat ik dit traject niet alleen aan kan. Het geeft mij nog te veel
druk omdat ik in mijnachterhoofd heb: Wat als het weer niet lukt kan ik
mezelf dan 100 % laten afkeuren bij het UWV? Kan ik dan de rust krijgen
om niet meer te moeten voldoen aan werkdruk terwijl dit niet haalbaar is?
Ja ik heb kwaliteiten en talenten maar ik heb ook dingen die het mij
bemoeilijken en hoeveel begripis daar nog voor van het UWV?

Twitterliefde

Ik voelde me erg verdrietig en kwetsbaar de afgelopen dagen en ik heb
hierovermijn zorgen geuit op twitter. Wat kreeg ik veel steun, liefde en
begrip van jullie.Het doet mij goed dat ik open kan zijn over waar ik
tegenaan loop inhet leven.Het is belangrijk om niet met deze dingen rond
te blijven lopen en ik weet dat ik de juiste stappen onderneem als ik
mezelf zo kwetsbaar voel.
Het is goed omme dit te beseffen. Misschien moet ik accepteren dat ik niet
kan werken op de manier die de maatschappij van mij verwacht maar ik
kan wel voor mezelf zorgen en op mezelf wonen en dat is voor mij
een belangrijk gevoel voor mijn eigenwaarde.

zaterdag 22 juni 2019

Bestemming bereikt?!

Sinds januari dit jaar ben ik begonnen met weer wat meer routine in
mijn week te krijgen. Zo begon ik met activiteiten bij de inloop van Driebergen.
Ik ging er 2 a 3 keer per week heen. Dit was een goede stap om mensen
te leren kennen.Ook kon ik zo merken wat mijn haalbaarheid qua energie
en prikkels is.
Ik moet namelijk altijd zeer goed op mijn grenzen letten. Als ik dit niet doe
wordt ik ziek heb ik nergens energie voor en krijg ik snel hoofdpijn.

Een nieuwe uitdaging!
In mei merkte ik dat ik behoefte had aan meer uitdaging.
Ik was toe aan een volgende stap: echt werken. Ik nam contact op met
het wijkteam van Driebergen en voor ik het wist was er al een adres
waar ik op gesprek kon komen. Ik wilde graag mijn ‘oude’ werkzaamheden
weer oppakken namelijk dagbesteding bij ouderen die kampen met dementie.
Ik hou ervan om voor mensen te zorgen. Ik ben van nature een erg sociaal
aangelegd en gezellig persoon en dat wil ik graag inzetten voor deze doelgroep.

Die eerste dag
5 juni was het dan zover mijn eerste ochtend als vrijwilliger bij een
creatieve activiteit op de woensdagochtend in een verzorgingshuis.
Het ideale is dat het op fietsafstand is zodat ik geen last heb van prikkels
met reizen in de bus.Uiteraard was ik hooggespannen, ik zweette als een
otter door de zenuwen. Nu is het in een verzorgingshuis natuurlijk
altijd al warm maar dat maakte mij niet charmanter met mijn rode hoofd
en mijn te warme kleding.

Al gauw kwamen om 10:00 de eerste bewoners binnen.
Ik begroette ze met een warme glimlach. ‘Goedemorgen ik ben nieuw!’
Zei ik tegen 1 van de bewoners.
‘En ik ben oud!’ Gaf ze terug. Ik wist spontaan even niks meer te zeggen!
De ochtend verliep verder vrij soepel er waren ongeveer 7 bewoners dus
dat was te overzien. Het was desondanks nog best hectisch omdat er een
vrijwilliger niet was dus kwam er meer werk op mij neer. Dat vind ik echter
geen probleem ik steek graag de handen uit mijn mouwen.
Aan het eind van de ochtend kreeg ik een mooi compliment: ‘Het is fijn dat
je de begeleidster zo goed helpt, sommigen staan alleen maar toe te kijken.’  
Ik fietste moe maar zeer voldaan terug naar huis mijn hart maakte
een sprong van vreugde. Hoera dit is echt wat ik zoek!

Moe maar voldaan
De dagen erna was ik erg moe en kwamen alle spanningen eruit.
Ik had weinig energie voor andere dingen dan uitrusten en de hoog
noodzakelijke dingen diegedaan moesten worden in het huishouden.
Ook kampte ik met twijfels en angsten.
Ja de eerste keer was enorm goed gegaan maar zou dit de volgende
keer ook zo goed gaan? Zouden de verwachtingen nu niet veel te
hoog liggen?

Afgelopen woensdag ging ik er weer heen. De ochtend vloog voorbij.
Dit keer zat de tafel vrij vol er waren wel 16 bewoners. Ik zat naast een
dame die graag schildert
en daarbij haar verhaal kwijt wil. Voor mij de ideale positie ik kan haar
een beetje bijsturen waar nodig en naar haar verhalen luisteren.
Aan het eind van de ochtend zweefde ik van geluk naar huis. Yes!
Het ging weer super goed! Zou dit dan eindelijk de plek zijn voor mij?

De juiste plek?
Toen ik in januari 2018 ziek thuis kwam te zitten had ik de moed
opgegeven. Ik zag het niet meer zitten. Ik dacht werkelijk: Ik kom
nooit meer aan het werk, de maatschappij wil mij niet ik ben gewoon
te langzaam! Het is zwaar als je het gevoel hebt dat je niet meetelt
of niet aan kunt wat de maatschappij van je verwacht als je pas 36 bent.
Desondanks ben ik toch overeind gekrabbeld en
lijkt het erop dat het mij is gelukt om nu de juiste plek te vinden!

maandag 29 april 2019

Daarom in de Wajong!

Ik heb sinds een tijdje dat ik een blog wil schrijven maar ik weet niet goed
waarover ik moet vertellen. Ik heb dit jaar nog amper wat geschreven en dat
vind ik jammer maar aan de andere kant als ik niks te melden heb schrijf ik
ook niet. Wie wil er nu lezen dat ik niks te melden heb? dan ben je na een
paar zinnen wel klaar met lezen toch?

Voor mijn gevoel zijn er nog niet veel dingen veranderd in mijn situatie sinds

ik in 2017 thuis ben komen te zitten. Het gaat wel weer de goede kant op, zo
ben ik wat meer aan het ondernemen en wil ik graag onder de mensen zijn.
Daarom kom ik zo af en toe bij de inloop van Driebergen waar ik aardige
mensen leer kennen. Eindelijk begin ik na 4 jaar me een beetje op mijn gemak
te voelen in dit dorp.

Tekenles
Op donderdagochtend zit ik bij een hele leuke tekengroep waar ik het erg
naar mijn zin heb. Het is voor mij altijd een uitdaging om op tijd op te staan.
Ik ben absoluut geen ochtendmens en ik heb veel moeite met op gang
komen. Dit is voor mij dus een goede stap om mezelf weer richting een
ritme te krijgen.
De groep is best groot er zitten 8 a 9 mensen in de groep maar de sfeer
is altijd erg gezellig en we hebben een hele goede en fijne teken juffrouw
die ons goed op weg kan helpen met onze tekenopdrachten. Ze doet dit op
een leuke opbouwende manier en met een grappige ondertoon waardoor
de sfeer ook gemoedelijk is. Na afloop ga ik altijd met een heel fijn
gevoel naar huis.

Sporten
Verder probeer ik iedere week te blijven zwemmen wat best goed lukt
waardoor mijn gewicht enigszins op peil blijft. Omdat ik een langzame
stofwisseling heb moet ik altijd goed opletten met wat ik eet en hoeveel
ik beweeg. Gelukkig ben ik de afgelopen winter niet heel veel
aangekomen daar ben ik blij om want nu kan ik de komende zomer hopelijk
nog weer 5 a 7 extra kilo eraf gaan fietsen/zwemmen.
In de zomer heb ik altijd meer energie en zin om te bewegen dan in de winter.

Eten bij de inloop
Soms eet ik op dinsdagavond mee bij de inloop. Niet altijd want het is
vaak erg druk.De ene keer kan ik hier beter tegen dan de andere keer.
Als er 25 tot 30 mensen in 1 ruimte met elkaar zitten te praten raak ik
snel overprikkelt. Het is voor mij dus een uitdaging om te proberen dit
toch te blijven doen. Nu waren er pas twee dames die met ouderen met
dementie werken. Ik was uiteraard meteen geïnteresseerd en ging bij ze
aan tafel zitten. Ik luisterde naar hun verhalen en dacht bij mezelf: wat
zou ik toch graag weer met deze doelgroep willen werken.

Vrijwilligerswerk?
Ze gingen de week erop een maaltijd bereiden dus ik dacht: ik ga
er naartoe en vraag aan ze of ze vrijwilligers kunnen gebruiken.
Op de dag zelf merkte ik echter dat ik te veel last van spanningen
had en ben ik toch niet gegaan. Ik vond het jammer, ik wil zo graag
maar de uiteindelijke stap zetten is nog lastig.
Het is aan de andere kant wel heel fijn om te merken dat ik graag
mijn ‘oude’ richting wil oppakken. Dat is toch waar mijn hart ligt: zorgen
voor kwetsbare ouderen.

Tijd nemen voor jezelf
Het zal niet makkelijk zijn om die stap te gaan zetten, maar de wil is er in
ieder geval en dat is al heel wat. Ik weet nu beter waar ik tegenaan zal lopen
en aan de ene kant is dat eng maar aan de andere kant ik heb ook heel wat
te bieden! Juist omdat ik zelf kwetsbaar ben kan ik goed voor anderen zorgen.
Ik zou het zo fijn vinden als er zoiets op mijn pad mag komen en ik me
nuttig mag en kan voelen. Tot die tijd blijf ik geduldig aan mezelf werken.
Dat is 1 van de fijne dingen van de Wajong dat ik de tijd kan nemen voor
mezelf die ik nodig heb!


woensdag 6 februari 2019

Als je een beperking hebt...

Opkrabbelen en weer doorgaan
Sinds december 2018 ben ik bezig met stappen zetten om meer
buiten de deur te ondernemen. Ik was het thuiszitten gewoon enorm'
beu! Dat heeft me letterlijk en figuurlijk over de angst heen geholpen.
Ik vind onbekende situaties altijd erg moeilijk. Het is onoverzichtelijk
voor me en ik weet niet wat ik kan verwachten. Wat wordt er van mij
verwacht en wordt ik niet weer overschat of onbegrepen?

Eten bij de inloop
Vorige week dinsdag, 30 januari ging ik avonds eten bij de inloop.
Voor de meeste mensen niet zoveel om over na te denken, voor mij was
het echter een hele grote stap. Ik wist niet of het druk zou zijn en als er
veel mensen zijn kan ik dan de prikkels wel aan?
Toch wilde ik me niet laten kennen. Er stond Roti op het menu en dat vind
ik altijd erg lekker!
Er waren meer mensen die dat ook vonden want het was erg druk bij de
inloop. Ik ging aan een rustig tafeltje zitten bij het raam zodat ik goed
overzicht had op de groep.
De inloop vindt plaats in één grote ruimte. De ruimte is gesplitst in
‘twee gedeeltes’ doordat er een set van twee bij twee tafels in de
ruimte geplaatst zijn.

Aan tafel
Al gauw werd de ruimte in orde gemaakt om te gaan eten, tafels werden
aan elkaar geschoven en het was een drukte van belang. Ik bleef bij mijn
plekje aan het raam zitten lekker warm bij de verwarming. Er kwam een wat
oudere dame bij me zitten en zo zaten we daar samen heel genoeglijk te
kijken naar de drukte om ons heen. Er werd ons gevraagd of we daar wilde
blijven zitten en toen dacht ik bij mezelf dat is eigenlijk wel prettig. Dan zit ik
niet te midden van de grote groep mensen en heb ik niet zo’n last van alle
gesprekken om me heen. De oudere dame besloot mij gezelschap te blijven
houden en zo zaten we samen apart van de rest maar hadden het
toch heel gezellig.

Verwachtingen
Algauw kwam het onderwerp natuurlijk op de vraag wat ik zoal doe
in het dagelijkse leven. Ik blijf dit een moeilijke vraag vinden want men
verwacht toch al snel dat ik gewoon aan het werk ben of wel een gezin heb.
Op beide verwachtingen moet ik echter een ontwijkend antwoord geven.
Nee ik heb geen baan en ook geen kinderen. Ik merkte dat ze hier
vraagtekens over had maar ik wist niet goed wat ik wel en niet moest
vertellen over dit onderwerp. Ik leg liever niet zo mijn hele hebben en
houwen zo even op tafel.
Ik legde uit dat ik een opleiding had gedaan in 2016 maar dat het tot
op heden nog niet gelukt was om een baan te vinden vanwege het feit
dat ik een beperking heb.

Angsten overwinnen
Ik vertelde haar dat ik op dit moment bezig ben om weer overeind
te krabbelen na een moeilijke periode in 2017 en dat ik mijn angsten
aan het overwinnen ben.
Ze vond het knap dat ik bij de inloop zat met alle drukte die daar
plaatsvond.
‘Ik weet nooit of ik mensen moet vertellen dat ik een beperking heb en mede
daarom niet werk ik vind dat lastig.’ Zei ik tegen haar. ‘Ik denk dat je het beste
wel kunt vertellen omdat mensen anders niet begrijpen waarom je niet werkt.’
Zei ze. En dat is precies de reden waarom ik het moeilijk vind om naar
gelegenheden zoals de inloop te gaan. Ja het is fijn om mensen te ontmoeten
maar er is ook zoveel onbegrip. Je ziet niks aan mij dus waarom werk ik
dan niet?
Pas legde ik uit aan iemand dat ik momenteel niet werk omdat ik een
beperking heb en daarop antwoordde een meneer: Iedereen heeft
een beperking. Het gaat erom hoe je ermee omgaat.’ En ja daar zit
wel een kern van waarheid in uiteraard maar bij mij ligt dat toch weer net
even anders. Ik wil me niet laten beperking door mijn beperking maar dat
gebeurd meer doordat je tegen dingen als onbegrip blijft aanlopen juist
omdat je niks aan mij ziet.

Doorzetten!
Toch blijf ik mezelf onder de mensen begeven ik weiger om mezelf op
te sluiten in huis alleen om moeilijke situaties te vermijden. Ik ben van
nature een sociaal en betrokken persoon en vind het fijn om onder de
mensen te zijn. Gelukkig kan ik ook goed tegen alleen zijn maar een mens
heeft structuur en mensen om zichheen gewoon nodig!
Op dit moment heb ik een fijne week indeling en ben ik aan het kijken wat
wel en wat niet lukt. Elke overwinning is er weer één en geeft moed
om weer verder te gaan. Momenteel is vrijwilligerswerk nog een stapje
te ver maarik ben er naar toe aan het groeien. Als je een beperking hebt
moet je stevig in je schoenen staan.
Het is een kwestie van steeds weer opnieuw beginnen en blijven doorgaan.
Een doorzetter dat wordt je wel als je een beperking hebt!

woensdag 2 januari 2019

Waarom de participatiewet voor mij niet werkt

Waarom de participatiewet voor mij niet werkt

Graag wil ik u hierbij mijn ervaringen op de arbeidsmarkt sturen zodat u
begrijpt hoe ingewikkeld het is voor mij en vele anderen met een Wajong
om op de arbeidsmarkt te komen en te blijven. Ik hoop dat u mijn brief
met aandacht en begrip zult lezen.

In januari 2016 studeerde ik vol trots af van de opleiding Maatschappelijke zorg
MBO 3. Ik was er klaar voor om de arbeidsmarkt op te gaan. Omdat mijn
eerdere ervaringen op de arbeidsmarkt mij hadden geleerd dat ik meer tijd
nodig heb om ingewerkt te worden en collega’s mij vaak niet begrijpen
omdat je niks aan mij ziet ‘maar wat is er dan precies aan de hand want je merkt
wel het een en ander aan me, ‘ besloot ik mij bij het UWV aan te melden
voor een job coach traject. Ik hoopte op deze manier het stukje onbegrip
weg te halen door alvast eengoede communicatie te hebben dat ik
een Wajonger ben.

In september 2016 startte ik vol goede moed bij een verzorgingshuis waar
ouderen met dementie wonen. Dit is precies de doelgroep waar ik hart
voor heb. Juist omdat ze merken dat er met mij iets is maar de vinger er niet
precies opkunnen leggen voelen ze zich sneller vertrouwd met mij omdat
ze zien dat ook ik worstel met bepaalde situaties net als zij, dit schept
een band. Tijdens het kennismakingsgesprek met de manager vertelde ik
over mijn achtergrond als Wajonger en de beperking die ik heb omdat ik
eerlijk wilde zijn hierover naar haar toe. Ze liet mij vrij in mijn keuze of ik
het wel of niet aan collega’s wilde vertellen.
(Ik had de kans om hier een betaald contract te krijgen.)

Het is altijd lastig voor mij vertel ik het wel of niet? Je ziet niks aan mij
maar ik wil ook niet anders behandeld worden als mensen weten dat ik
een beperking heb. Ik heb een beperking maar dit betekent niet dat ik niks kan.
Er zijn gewoon een aantal dingen waar je rekening mee moet houden.
Ik besloot om alleen degene met wie ik direct samenwerkte te vertellen
dat ik een beperking heb en niet de rest van het team.
Dat kon altijd nog mocht het nodig zijn als situaties ingewikkeld
werden met collega’s.

Ik vond het een fijne werkplek en ik voelde me thuis met de bewoners en
collega’s.Er waren echter al gauw dingen waar ik veel moeite mee had.
Ik had last van angsten waarvan ik me niet gerealiseerd had dat ik daar
zoveel last van had.
Als ik naar mijn werkplek ging wist ik nooit wat ik kon verwachten.
Ik stelde me bijvoorbeeld in dat ik op afdeling 2 een activiteit ging doen
met de bewoners daar maar dan was er een filmmiddag georganiseerd i
n de hal en verliep de middag totaal anders dan ik verwacht had.

Ik probeerde er zo goed en kwaad als het ging mee om te gaan maar als
er zich zo’n situatie voordoet kreeg ik sneller hoofdpijn omdat mijn hoofd
nieuwensituaties moest verwerken wat ik niet ingeschat had.
Door de beperking die ik heb gaat de informatieverwerking in mijn hoofd
langzamer waardoor mijn hoofd sneller ‘vol’ zit. Ik moest het dan vaak
na twee uur laten afweten omdat ik simpelweg de informatie en prikkel
stroom niet meer goed kon verwerken.
Het stofje dat dopamine heet en de prikkels reguleert werkt bij mij
niet goed genoeg waardoor deze situaties lastig zijn voor mij.

Ik heb de onbekende aandoening 22q11. Op de 22e chromosoom
ontbreekt een mini stukje informatie waardoor dit syndroom ontstaat.
Het uit zich in ruim 196 verschillende kenmerken en heeft op ieders leven
die het heeft een grote invloed. Bij mij uit het zich voornamelijk in wat ik
al eerder genoemd heb dat de informatie bij mij langer duurt voordat
het verwerkt is. Hierdoor heb ik langer de tijd nodig om ingewerkt te
wordenop een werkplek en moet er net wat meer rekening gehouden worden
met mij. Het blijft echter lastig om het uit te leggen niet alleen omdat
niemand er ooit van gehoord heeft maar ook hoe het op mij van invloed
heeft en waar ik precies last ervan heb. Ik heb onder andere ook
enorm veel moeite om om te gaan met druk en ik heb regelmatig
last van paniekaanvallen.

Ook ervaar ik veel last van angsten en sombere, negatieve buien wanneer
ik weer eens tegen onbegrip aanloop. Desondanks heb ik altijd mijn
keiharde bestgedaan om toch aan het werk te komen in deze maatschappij.
Dat dit ondanks al mijn pogingen niet gelukt is, is iets dat mij diep in
mijn hart en ziel geraakt heeft, want ik heb er echt alles aan gedaan
om aan het werk te komen.

Mijn conclusie is dat ik ‘gewoon’ te langzaam ben om mee te komen op het
snelheids tempo wat deze maatschappij heeft opgezet. Zelfs met een
Wajong achtergrond wordt er geen rekening gehouden met je door
werkgevers en dat is iets waar veel aan verbeterd moet gaan worden.
De beeldvorming mbt de Wajong moet vele malen beter dan het nu is
en ipv met strafsancties te komen als de 5% korting om mensen sneller
aan het werk te krijgen raad ik aan om dit op een andere manier aan
te pakken. De 5% korting heeft op mij juist het averechtse effect gehad,
ik zit sinds januari dit jaar ziek thuis omdat het me allemaal teveel werd.

Ik zie op dit moment voor mijzelf geen toekomst om in de maatschappij
aan het werk te komen en dat is doodzonde want ik heb vele goede
kwaliteiten en eigenschappen die ik in kan zetten in bijvoorbeeld
de zorg omdat hier echt mijn hart ligt. Helaas lukt zelfs vrijwilligerswerk
me niet omdat mensen niet begrijpenwaarom ik moeite heb met de basis
dingen aanleren zoals bijvoorbeeld de dagelijkse rituelen als het zetten
van koffie of het dekken van de tafel.
Ik moet mezelf hierdoor continue blijven verdedigen en uitleggen en
dat kost mij enorm veel energie en gaat ten koste van het goede
werk dat ik zou kunnenbetekenen voor de mensen die zorg nodig hebben.

Als u gaat kijken naar het verbeteren van de Wajong en om zoveel
mogelijk mensen aan het werk te krijgen kijk dan goed naar een ieders
persoonlijke situatie en scheer niet een heleboel mensen over 1 kam.
De 5% korting heeftmij diep geraakt en met mij vele anderen omdat dit
gewoon enorm oneerlijk is.
Ik ben zeer dankbaar dat de loondispensatie van de baan is en ik hoop dat
hiervoor een beter en eerlijker plan gaat komen om mensen zoals wij aan
het werk te helpen op een goede manier die voor een ieder werkt en haalbaar is.


Dank voor het lezen van mijn verhaal.
Anne Houtsma