Een eigen huis een plek onder de zon...?

Positieve ontwikkelingen

De afgelopen week zijn er veel positieve dingen gebeurd er is veel in beweging gezet. Dinsdag middag werd ik gebeld door een recruiter van Beweging 3.0 ze hadden mijn open sollicitatie ontvangen en reageerden positief. Ze wilden graag kijken wat de mogelijkheden zijn voor mij binnen Beweging 3.0. Nu ben ik als Wajonger natuurlijk ook enigzins aantrekkelijk doordat ik diverse bonussen meebreng en daarnaast ook nog eens goed mijn kwaliteiten en beperkingen ken. Ik werd gevraagd om een balletje op te gooien in het team of zij er voor open staan om mij als collega een kans te geven.

Confrontatie

Dit had ik tot nu toe nog vermeden omdat ik bang ben voor afwijzing. Ik weet dat ze heel blij zijn met mij als vrijwilliger maar een betaalde kracht vraagt toch weer andere verantwoordelijkheden. Afgelopen vrijdag was het dan zo ver ik polste bij een collega hoe zij er over dacht als ik een volwaardige collega zou worden. Ze stond er op zich best positief tegen over, ze willen me graag houden maar ik kan nog niet als activiteiten coach aan de slag. Ik functioneer het beste als ik als assistent met iemand samenwerk dan draag ik nog niet de volledige verantwoordelijkheid.

Spanning voor afwijzing

Ik vond het best confronterend om deze feedback te krijgen. Ik weet natuurlijk dat ik nog moet groeien en mezelf moet ontwikkelen. Daarom wil ik dit graag op een veilige en vertrouwde plek doen. Als ik ergens opnieuw moet beginnen wordt er meteen te veel van mij verwacht wat ik niet kan waarmaken. Dan begint alle ellende weer opnieuw. Het is nog een hele zoektocht naar de goede balans in werk. Ze zou het met de andere collega’s overleggen en er moet gekeken worden wat de mogelijkheden zijn qua budget. Ik vind dat behoorlijk spannend. Ik had gistermiddag dan ook spontaan de hele middag hoofdpijn.

Re-integratie traject

Op dit soort momenten vind ik het weer heel moeilijk hoezeer ik beperkt wordt door mijn beperking. Ik heb het gevoel dat ik niet overal zomaar aan de slag kan. Gelukkig zit ik nu in een re-integratietraject van het UWV en zal ik hierbij goed begeleid worden door een jobcoach. Ik wil gewoon zo graag een volwaardige betaalde baan maar wel op mijn niveau.

Ik heb het gevoel dat alle neuzen dezelfde kant opstaan. Nu moet er alleen nog ruimte en budget zijn om een plekje voor mij te creëren als assistent activiteiten coach.

Ondertussen droom en wens ik dat deze plek gerealiseerd gaat worden. De tijd zal het leren!

Ik heb mijn diploma en nu?

De uitreiking

Afgelopen dinsdag was het dan eindelijk zover: Ik kreeg eindelijk mijn diploma uitgereikt. Ik vind sociale verplichtingen altijd erg moeilijk vooral als ik niet weet wat ik kan verwachten. Ik hou niet van onverwachte situaties. Ik was dan ook al dagen van te voren in de zenuwen. Mijn ouders waren er en drie collega’s waren zo lief om tijd vrij te maken. Toen we binnenkwamen wilde ik het liefst alweer weg rennen: het was enorm druk. Veel studenten waren geslaagd en hadden mensen meegenomen, dus veel prikkels.

Eén voor één

De studenten moesten zich verzamelen naast het podium en we werden één voor één opgeroepen, Verschrikkelijk vond ik dat wat een zenuwen. Het was best leuk gedaan er draaide muziek van Europe op de achtergrond met the final countdown en de mensen in het publiek klapten enthousiast voor iedere kandidaat want ja we hadden het allemaal verdiend.

Stomme hoedjes

We mochten in het publiek plaatsnemen en werden gevraagd hoedjes op te zetten ze zagen er uit als van die Amerikaanse hoedjes die studenten in Amerika dragen als ze geslaagd zijn. Ik had er geen zin in om zo’n hoedje op te zetten dus ik deed het niet. Er werd een toespraak gehouden en even later weer een groepsfoto op het podium.

Spanning

Het was tijd om naar een lokaal te gaan met je klasgenoten en SLBer (studieloopbaanbegeleider) om je diploma te ontvangen. Ik was bang dat ik als eerste naar voren zou worden geroepen maar dat was gelukkig niet zo. Ik was bijna de laatste. Eindelijk was ik dan aan de beurt met knikkende knieën liep ik naar voren.

Mijn plekje vinden

De docent vertelde meteen dat ik in het eerste leerjaar heel open was geweest over de beperking die ik had door dit te vertellen aan de klas. Dat het moeilijk was geweest voor mij om mijn plekje te vinden en dat ik in de nieuwe klas me sneller op mijn gemak voelde.

Ik kon aan mijn klasgenoten zien dat ze enigzins verbaasd waren ze hadden niks aan me gemerkt en ik had bijna niemand iets verteld alleen aan een paar klasgenoten met wie ik goed contact had.

Ingewikkeld leerproces

Ik had een ingewikkelde ontwikkeling doorgemaakt en er keihard voor gewerkt. Hij zag ook dat als ik me op mijn gemak voel het leerproces sneller gaat, en dat is een hele belangrijke voor mij. Hij vond het hartstikke stoer dat ik daar zat. Ik kreeg een brok in mijn keel en moest mijn tranen wegslikken. Ik kreeg een luid applaus van mijn klasgenoten en de mensen in het lokaal. Toen was het alweer voorbij.

Bloemen

Ik kreeg allemaal bloemen van mijn ouders en collega’s wat ik superlief vond. Mijn ouders wilden eerst nog wel uit eten om het te vieren maar ik had genoeg prikkels gehad ik wilde graag naar huis om alles te laten bezinken en tot rust te komen. Ik ga nu eenmaal anders met dit soort dingen om dan een ander en daar is niks mis mee.
De volgende dag had ik een gesprek bij het UWV over de start van mijn re-integratietraject. Hoe nu verder? Ik zie de toekomst rooskleurig in. Er komt wel een plekje voor mij ik heb genoeg te bieden. Voor alles is een juiste tijd. Ik ontwikkel mezelf op mijn eigen tempo en ik laat me door niemand opjagen. Deze dame komt er wel :)

Geduld is een schone zaak

Zoektocht
Het is alweer februari, de eerste maand van het jaar is voorbijgevlogen. Mijn opleiding is klaar en mijn stage ook. Het is tijd voor een nieuwe fase in mijn leven. De vraag is alleen: hoe ga ik dit aanpakken? Gelukkig werk ik nog twee dagen als vrijwilliger bij mijn stageplek. Op deze manier val ik niet helemaal in een gat. Ondertussen kijk ik uit naar vacatures voor dagbesteding. Het liefst met ouderen (met dementie) Of mensen met een handicap. Dit is echter geen gemakkelijke opgave. Er is weinig aanbod.

Een eigen plek

Toch weiger ik om bij de pakken neer te gaan zitten. Ik heb mijn stageplek een open sollicitatie gestuurd met mijn verbeterplan voor de Proeve erbij. Hierbij hoop ik een plekje voor mezelf te mogen creëren op een veilige en vertrouwde plek. In de tussentijd probeer ik mijn dagen nuttig in te vullen. Ik heb weer tijd voor vrienden en het huishouden. Mijn huis glanst als nooit te voren.

Een wens

Ondertussen is één van mijn andere wensen in vervulling gegaan. Ik mag de staatssecretaris Jetta Klijnsma mijn diploma laten zien. Ik heb al een aantal bijeenkomsten van een Wajong klankbordgroep bijgewoond waar zij bij aanwezig was dus we ‘kennen’ elkaar inmiddels. Ik voel me bevoorrecht dat ik haar persoonlijk ga ontmoeten. Ik weet dat veel mensen een hekel aan haar hebben (zacht gezegd) maar ik ben haar sympathiek gaan vinden. In het echt is het toch heel anders dan op televisie of in de media.

Kijk je mee?

Ik hoop haar tevens ook met de vraag: ‘Jetta heeft u al een baan voor mij?’ wakker te kunnen schudden. Volgende week heb ik een gesprek met het UWV dan ga ik een re-integratietraject in. Ik hoop dat hier wat uit gaat komen. Ik wil gewoon zo graag uit die uitkering! Ik kan hierbij alle hulp gebruiken dus wie mee wilt kijken naar vacatures hou me op de hoogte!

Klaar voor de start...

Spanning

Vorige week had ik min eindgesprek en dat ging best goed. Ik heb een positief gevoel dus ik denk haast wel dat ik wel geslaagd ben. Toch wil ik niet de huid verkopen voordat de beer geschoten is.. As dinsdag word ik hierover gebeld dus ik zit nu vol spanning te wachten. Ik probeer er niet steeds mee bezig te zijn maar in mijn achterhoofd ben ik dat natuurlijk wel. Gelukkig was ik de afgelopen week een paar daagjes naar Texel gezellig met mijn ouders. Mijn zus, nichtje en ik waren jarig. Dan heb je genoeg afleiding!

Een nieuwe fase

Er breekt nu een nieuwe periode aan in mijn leven. Als het goed is heb ik straks mijn diploma op zak en ga ik solliciteren. Ik heb nu weer meer vrije tijd zonder de druk van school. Het zal weer even wennen worden! Gelukkig kan ik twee dagen vrijwilligerswerk blijven doen op mijn stage dan hou ik  nog een beetje ritme en structuur in mijn week. Daarnaast wil ik lekker gaan sporten zoals zwemmen of fietsen. Ik hou er van om in beweging te zijn.

Werken aan mezelf

Ik vind het spannend dat ik niet weet hoe het zal gaan als ik een betaalde baan vind. Het is erg lang geleden dat ik voor het laatst heb gesolliciteerd. In 2005 heb ik toen nog voor het UWV gewerkt. Dat was mijn laatste betaalde baan voordat ik in de Wajong ging. 11 jaar heb ik aan mijzelf gewerkt om weer sterker te zijn en weer terug te komen in de maatschappij. Zal ik nu een kans krijgen of wordt ik alsnog afgewezen door mijn achtergrond? Dat zou zonde zijn want ik heb erg veel te bieden.

Geef me een kans alsjeblieft?

Ik heb eindelijk het werk gevonden dat bij mij past en waar ik goed in ben. Ik hou ervan om voor mensen te zorgen, wie had dat gedacht. Zo zie je maar waar je uitkomt als je uit je comfortzone stapt. Nu ga ik op zoek naar die baan waar ik mijzelf mag zijn en me volledig kan inzetten en me mag blijven ontwikkelen op mijn eigen tempo. Gelukkig heb ik dankzij mijn Wajong status recht op een gesubsidieerde werkplek. Dat houdt in dat je ook nog geld krijgt als je mij aanneemt. Wat wil je nog meer? Dit is haast een kans die je niet mag laten schieten als werkgever zijnde..*Knipoog* Ik ben er klaar voor, jij ook?

Yes i can!

Yes i can!

Morgen is het zover. Dan heb ik het eindgesprek van de opleiding Maatschappelijke zorg mbo 3. Dan ga ik laten zien wat ik allemaal heb geleerd en dat ik het aankan. Ik heb mezelf goed voorbereid ik weet al wat ik wil zeggen en wat de boodschap is die ik wil overbrengen. Ik wil laten zien hoever ik gegroeid ben in mijn ontwikkeling dankzij deze opleiding. Ik hou er niet van om stil te blijven staan ik wil altijd zoveel mogelijk groeien en leren Dan weet je zeker dat je het leven nuttig hebt besteed.

Spanning

Deze week ben ik ook nog jarig dus het zou een mooi cadeautje zijn als het gesprek goed gaat en ik geslaagd ben. Officieel hoor ik het op 19 of 20 januari maar ze laten het al wel morgen weten. Ik heb er wel vertrouwen in dat het goed gaat. Ik ben altijd goed in gesprekken voeren. Ik kan mezelf goed verwoorden dus dat zou niet zo’n groot probleem moeten zijn.

Toch vind ik het spannend, ik hoop maar dat ze geen moeilijke vragen gaat stellen waarvan ik het antwoord niet meteen weet. Of dat mijn verbeterplan niet is goedgekeurd. Ik zal blij zijn als het er op zit.

Hoe nu verder?

Op 20 januari loopt mijn stage contract af. Ik ben een beetje bang dat ik na school en stage in een gat ga vallen. Ik heb de afgelopen 2 jaar veel structuur en ritme gehad en dit wil ik graag blijven vasthouden. Ik wil bij mijn stage vrijwilligerswerk blijven doen maar het ernaar toe reizen is best duur. Ik hoop dus dat ik in de buurt van Driebergen wat kan vinden dat bij mij past. Natuurlijk wil ik graag een betaalde baan maar ik weet niet hoe lang het zal duren voor ik die heb gevonden.

Mijn wens en dromen

Ik hoop dat ik mijn plekje in de maatschappij zal vinden bij een werkgever waarbij ik mezelf kan zijn en ik niet veroordeeld wordt op mijn beperking. Ik vind het spannend. Zal ik een betaalde baan vinden of zijn er andere mogelijkheden en kansen die op mijn weg komen?

Ik wil nog steeds graag iets betekenen voor mensen met een beperking. Het zou gaaf zijn als ik dit kan combineren met mijn opleiding. Hoe dan ook ik ben er klaar voor!

Van cliënt naar begeleider

Van cliënt naar begeleider

Dit verhaal begint in 2006. Ik werkte toen een aantal weken op de Sociale werkplaats in Utrecht omdat ze wilden zien wat ik goed kon en waar ik tegen aan liep. Na die 6 weken werd mij gevraagd of ik op de wachtlijst wilde voor de Sociale werkvoorziening en ik zei ja. Ik vond dit een erg moeilijk besluit maar ik wist dat dit voor mij de weg was die ik moest gaan. Ik zat er op dat moment helemaal doorheen en ik wist dat ik deze bescherming nodig had. De wachtlijst was 3 jaar.

Weer aan het werk

In 2009 was het dan eindelijk zover ik mocht naar de sociale werkplaats in IJsselstein. Ik vond het spannend om weer 16 uur te gaan werken. Tot dan toe had ik vrijwilligerswerk gedaan voor 2 halve dagen en toneel dat is wel even wat anders dan echt weer aan het werk. Toch was het een warm welkom de mensen waren vriendelijk en respectvol naar elkaar. Het was een warm bad en fijn om in een veilige omgeving weer meer in de maatschappij te staan.

Verhuizing

Eind 2009 verhuisde ik naar Amersfoort om daar te gaan samen wonen met mijn (nu) ex. De sociale werkplaats was daar totaal anders dan wat ik had ervaren in IJsselstein. Het was veel groter en drukker. Het was enorm wennen voor mij en ik voelde me absoluut niet thuis.

Eind 2012 mocht ik kiezen of ik op de sw wilde blijven of terug de Wajong in wilde en ik koos voor de Wajong. Ik voelde dat ik toe was aan een volgende fase. Ik had het heel moeilijk gehad op de sw in Amersfoort maar het heeft me wel harder gemaakt.

Het begin van een mooie reis van ontwikkeling

Ik wist op dat moment nog niet goed wat ik wilde doen of wat mijn mogelijkheden waren. Uiteindelijk besloot ik om in 2013 weer een opleiding te gaan volgen. Ik dacht toen ik eraan begon vooral: ‘Ik zal laten zien dat ik meer kan dan mijn omgeving denkt.’ ik leerde gaandeweg tijdens stage en opleiding dat MBO 3 een professionele beroepshouding vereist. Ik leerde mijn kwaliteiten kennen en ook mijn beperkingen onder ogen te zien. Ik weet nu dankzij mijn opleiding: Ik kan een heleboel mits ik mijn grenzen in de gaten blijft houden.

Wereld van verschil

Ik heb eindelijk het beroep gevonden dat echt bij me past. Vroeger was ik vooral heel kwetsbaar maar door de opleiding ben ik volwassener en sterker geworden. Ik kan nu voor anderen zorgen omdat ik goed voor mezelf gezorgd heb. Met mensen werken is werken met je hart en laat dat nu net iets zijn wat ik graag doe. Als ik mezelf vergelijk met hoe ik nu ben en hoe ik was aan het begin van de opleiding is dat echt een wereld van verschil en ik ben blij met alles wat ik bereikt en geleerd heb.

Ontwikkeling en toekomst

Ik kan nu met mijn achtergrond en ervaring mensen die kwetsbaar zijn beter begrijpen en de juiste begeleiding bieden die ze nodig hebben. Mensen voelen zich snel op hun gemak bij mij omdat ik mezelf een rustige houding heb aangemeten. Ik weet dat ik nog een boel te leren heb maar ik sta er voor open om mezelf verder te blijven ontwikkelen. Ik hoop gewoon dat ik de kans krijg mezelf te laten zien in een baan waar begrip is voor wie ik ben en wat ik kan.

My yellow brick road

Ondernemingsdrift

Het is alweer even geleden dat ik van me heb laten horen. De afgelopen tijd ben ik heel druk geweest met mijn examens en ik had daardoor weinig tijd voor andere dingen. Nu is het eind van mijn opleiding eindelijk in zicht en merk ik dat het behoorlijk begint te kriebelen om nieuwe dingen te ondernemen. Dingen ervaren die ik nog niet eerder gedaan heb en mijn angsten omarmen. Ik wil me niet meer laten tegen houden door angst.

Naar de sauna

De afgelopen week was al een goed voorproefje voor mij. Dinsdag ging ik naar de sauna met een vriendin. Het was gelukkig badkleding dag dus dat was wat minder eng. Het was best spannend voor mij zo’n eerste keer naar de sauna. In de avond was ik hartstikke moe ervan maar het was leuk om te doen. Heel rustgevend ook dus voor herhaling vatbaar.

Oud en nieuw

Donderdag ging ik nieuwjaar vieren bij mensen in Zeist die ik nog niet kende. Ze had een oproepje geplaatst voor mensen die alleen waren met oud en nieuw. Ik had nog geen plannen en dacht ja waarom ook niet en meldde me aan. Ik vond het reuze spannend natuurlijk want ja, je weet maar nooit. Uiteindelijk was het hartstikke gezellig en heb ik er nu een leuke vriendengroep bij met mensen uit Zeist. Binnenkort gaan we een middagje naar een theewinkel en aansluitend een high tea bij mij thuis.

Zwemmen

Vandaag ben ik naar het zwembad geweest in Driebergen met een van de buren waar ik goed mee overweg kan. Zo leer ik Driebergen eindelijk kennen en heb ik leuke contacten in de buurt.
Ik heb er zin in om weer te gaan sporten en actief bezig te zijn. De afgelopen twee jaar ben ik zo druk geweest met school en stage dat ik daar geen ruimte meer voor had.

Nieuwe fase

Op 11 januari heb ik eindelijk mijn eindgesprek voor school. De 20e hoor ik dan of ik geslaagd ben. Ik ga dan een geheel nieuwe fase in. Ik blijf wel nog een tijdje vrijwilligerswerk doen op stage omdat dat vertrouwd is en ik in mijn ritme wil blijven. Ik krijg dan meer ruimte om van alles te gaan ondernemen en daar heb ik echt zin in. Ik wil  natuurlijk zsm die betaalde baan vinden die ik kan houden. Ik wil nooit meer ontslagen worden omdat het niet lukt. Mijn doel is dus ook een passende baan vinden waar mensen me accepteren zoals ik ben.

Mijn eigen route

Ondertussen doe ik gewoon lekker mijn ding, op mijn manier. Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen weg af te leggen en ik ga gewoon verder op de Yellow brick road.

Gelukkig nieuwjaar allemaal en een voorspoedig, knallend 2016 waarin al je dromen mogen uitkomen!