Hoera! Allemaal positieve ontwikkelingen!

De afgelopen tijd is er eindelijk het een en ander in beweging gekomen wat betreft werk en nieuwe kansen. Vorige week woensdag had ik een kennismakingsgesprek bij een verpleeghuis in Doorn..Het gesprek was prettig en verliep erg positief. Ik ga beginnen met vrijwilligerswerk, dat is voor mij een goede manier om op mijn eigen tempo de ruimte te kunnen nemen die ik nodig heb om te groeien. Ik kijk er erg naar uit om weer bij een nieuwe organisatie aan de slag te gaan.

Eerlijkheid duurt het langst

Bij Quarijn ben ik inmiddels gestopt. Ik ben er pas 3 keer geweest maar ik kan altijd heel snel inschatten en aanvoelen of ik ergens op mijn plek ben of niet. Dat was hier toch niet het geval. De verzorgenden waren zo druk dat ze geen tijd hadden om mij te begeleiden. Dat begrijp ik wel, maar het is daarom niet de juiste plek voor mij. Ik weet nu wel veel beter wat ik nodig heb en daarom beschouw ik dit toch als een positieve leerervaring. Ik heb dit ook eerlijk aangeven bij het gesprek vorige week, dat ik duidelijkheid nodig heb en enige begeleiding. Het is beter om dit gelijk vanaf het begin te zeggen om wrijvingen te voorkomen.

Een nieuwe kans

Morgen ga ik voor het eerst een half dagje meelopen. De sfeer voelde vorige week al erg goed, gemoedelijk en gezellig. Ik ben dus benieuwd of ik hier beter zal kunnen aarden.

Ik ben zo blij dat ik hier kans heb op een betaalde baan, dat geeft positieve energie om hier weer alles op alles te zetten. Ik ga me dan ook weer voor de volledige 100 % inzetten. Ik zal eerst beginnen met 1 dag en dit geleidelijk aan uitbouwen.

Mijn eerste sollicitatiegesprek!

Maar er zijn meer positieve dingen. Donderdag heb ik namelijk eindelijk mijn eerste sollicitatiegesprek. Het is voor de functie van gastvrouw voor 9 uur in de week. Het zou een mooie opstap kunnen zijn om weer te beginnen in een betaalde baan. Het is 11 jaar geleden dat ik voor het laatst heb gesolliciteerd, dus een beetje spannend is het wel maar ik heb er vertrouwen in. Het gesprek van vorige week geeft ook goede moed dat ik weet dat ik hier goed in ben. De functie zal ook nog niet te zwaar zijn dus dat is ook mooi.

Werk aan de winkel!

Deze positieve ontwikkelingen geven mij weer de moed en het vertrouwen dat ook voor mij weer nieuwe kansen komen om mezelf te blijven ontwikkelen. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal uitpakken. Ik denk zomaar dat ik het de komende laatste maanden van het jaar drukker ga krijgen dan de afgelopen 8 maanden….

Oefening baart kunst!

Eindeloos blijven herhalen

Gister zat ik na een vermoeiende werkdag uit te rusten in de bus toen ik me ineens iets belangrijks besefte. Ik bedacht me namelijk dat het eigenlijk heel fijn is dat ik het afgelopen half jaar nog op mijn oude stage plek heb kunnen werken. Het ritme en de structuur is voor mij heel belangrijk maar ook de dingen blijven herhalen. Als ik het niet vaak genoeg doe dan zakt het weer weg en wordt de drempel om het opnieuw te leren steeds hoger.

Het is zoals het is

Mijn vader geeft altijd als voorbeeld dat ik vroeger heel veel moeite had met bijvoorbeeld het aanleren van een hempje aan te trekken. Ik moest het eindeloos herhalen. Feitelijk is dat nog steeds zo bij alle nieuwe dingen die ik doe en mezelf aan leer moet ik het blijven herhalen omdat ik het anders weer opnieuw moet leren. Het is dus heel fijn dat ik op een vertrouwde plek mag blijven oefenen. Ik begin mezelf en mijn beperking steeds beter te begrijpen en dat is fijn maar ook confronterend. Ik weet nu; het is niet zo gek dat ik even moet wachten op die droombaan, ik pas ook niet zomaar overal.

                              

Omgaan met verandering       

Ik ben pas geleden begonnen bij een nieuwe organisatie om beter te leren omgaan met veranderingen en te zien waar ik precies tegen aan loop als ik ergens nieuw begin. Ik werk nu op de woensdag middag een paar uur op een gesloten afdeling voor mensen met dementie. Best heftig om ze daar zo te zien zitten en rond schuifelen. Ik weet ook nog niet of ik er tegen kan om de mensen zo te zien. Ik wil graag van toegevoegde waarde zijn voor een organisatie maar ik heb moeite om hier mijn weg in te vinden.

Duidelijkheid

Op de dagbehandeling weet ik precies wat er van mij verwacht wordt en daar vaar ik goed bij. Structuur en duidelijkheid is een belangrijke houvast voor mij. Op de gesloten afdeling moet ik van niets iets zien te maken en dat vind ik (nog) heel lastig. Ik zal het in de toekomst misschien beter aan kunnen als ik meer ervaring heb en beter door de wol geverfd ben.. Toch wil ik het niet direct opgeven. Alle begin is moeilijk en ik wil kijken of ik er niet toch iets van kan maken.

Ook dit is weer een goede leerervaring om beter te zien wat ik nodig heb.

Jezelf kennen en begrijpen

Ik vind het al heel fijn dat ik nu veel beter snap waarom het vroeger met werken altijd fout ging. Nu is het zoeken naar die ideale werkplek maar de vraag is of dat er nog wel is. Er wordt nog steeds overal zo op bezuinigd in de zorg dat de moed me af en toe in de schoenen zinkt.

Toch blijf ik vasthouden aan de hoop dat er ook voor mij ergens een goede werkplek zal zijn waar ik mezelf verder kan ontwikkelen. Tot die tijd blijf ik eindeloos herhalen zodat de drempel hopelijk steeds lager wordt. Alles komt op de juiste tijd dus ook voor mij.

Dromen komen uit!

Vrijheid blijheid

Ik zat net lekker te genieten van de warmte van de zon en ineens besefte ik hoe fijn het is dat ik alle tijd voor mezelf heb. Ik ben altijd zo bezig met wat ik niet heb dat je vergeet stil te staan bij wat je wel hebt. Het is heerlijk om gewoon in het zonnetje te kunnen zitten zonder allerlei verplichtingen zeker na alle regen van gister. Gister was een werkdag voor mij, wat erg prettig was want ik hou ervan om lekker bezig en onder de mensen te zijn. Ik werk van 9:15 tot 16:00. De volgende dag ben ik dan meestal erg brak van het heen en weer rennen de hele dag en moet ik rust nemen voor mezelf. Gelukkig heb ik hiervoor dus de gelegenheid.

Een nieuw begin

Afgelopen vrijdag had ik een kennismakingsgesprek bij een nieuwe organisatie waar ik vrijwilligerswerk ga doen. Het is een gesloten afdeling in een verzorgingshuis waar mensen met gevorderde dementie wonen. Een nieuwe en pittige uitdaging. Ik heb er zin in om weer veel nieuwe dingen te leren en nieuwe situaties aan te gaan. Tijdens het eerste gesprek ben ik meteen eerlijk geweest en heb ik verteld dat ik een beperking heb. Ik wil me vanaf nu namelijk niet meer beter voor doen dan ik ben dan leg je namelijk de lat veel te hoog voor jezelf.

Gelukkig werd er goed op gereageerd het was geen probleem om mij wat extra begeleiding te geven in het begin.

Het regent inzichten :)

Toen ik later thuis kwam besefte ik ineens hoe fijn het is dat ik nu goed kan uitleggen wat ik nodig heb. Dat heb ik toch maar mooi van mijn opleiding geleerd. Vroeger kon ik nooit uitleggen wat de beperking die ik heb nou inhoudt, nu snap ik het veel beter. Ik weet dat het belangrijk is dat mensen weten dat er ‘ iets is.’ dan kunnen ze ook rekening houden met mij en daar hoef ik me niet voor te schamen! Het is fijn om op een nieuwe plek te beginnen waar ik mezelf op mijn eigen tempo kan blijven ontwikkelen en nieuwe ervaringen kan opdoen.

Een wereld van verschil

Vanmorgen bedacht ik me dat ik vooral niet moet vergeten hoe ver ik al ben gekomen. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de afgelopen 5 jaar dan ben ik enorm gegroeid. 5 jaar geleden werkte ik nog op de Sociale werkplaats in Amersfoort en was ik diep ongelukkig omdat ik vooral werd beoordeeld op wat ik niet kon. Er werd letterlijk voor me gedacht. Dankzij de opleiding die ik met goed gevolg heb afgerond heb ik mezelf uit het beschermde wereldje kunnen tillen en ben ik nu zover dat ik anderen kan helpen. So what dat ik nog niet direct een betaalde baan heb gevonden, mijn tijd komt echt nog wel. Het is al heel wat dat ik weer op de arbeidsmarkt aan het solliciteren ben. Dit had ik 5 jaar geleden nog niet kunnen dromen…over dromen die uitkomen gesproken…. :)

Met volle moed vooruit!

Er zijn dagen dat je het allemaal niet meer ziet zitten. Dan lijkt het zo nutteloos om te solliciteren. Afgelopen maandag zat ik in zo’n dip. Ik had net weer een afwijzing gehad voor een vacature als activiteiten begeleidster en ik denk bij mezelf; zal ik ooit een kans krijgen om uit de Wajong te komen? De mensen die mij al langer volgen weten dit ondertussen wel en ik wil niet in iedere blog steevast terug vallen in herhalingen dat wordt dan wel voorspelbaar en dat ben ik juist niet! Dus….

Ik schreeuw het van de daken!

Ik heb deze week twee sollicitatiebrieven geschreven. Daar ben ik best trots op. Want ipv de moed te laten zakken wil ik zoveel mogelijk lijnen open gooien. Dit doe je door meerdere sollicitaties te verrichten. Ook wil ik meer gebruik maken van mijn netwerk op twitter en facebook, maar hoe doe je dat? Ik ga hiervoor een Plan van aanpak schrijven en ervoor zorgen dat ik mezelf in de kijker zet. Ik ga het van de daken schreeuwen: Ik zoek een betaalde baan in de zorg! Wie wil mij helpen?

Blijf positief!

Als je zelf positief bent trek je positieve dingen aan. Ik laat me dus niet ontmoedigen door afwijzingen maar ga gewoon verder met de volgende. Ik leer steeds betere brieven te schrijven en in te spelen op wat een organisatie zoekt. Het is een kwestie van jezelf goed presenteren en je blijven ontwikkelen. Het re-integratiebedrijf helpt me met vacatures vinden en leest mijn brieven na. Ook krijg ik feedback op mijn houding in het sollicitatie proces. Ik ben te ongeduldig. Ik wil zo graag dat ik mezelf de tijd niet wil gunnen om het goed te doen. Het is best gek want voor de cliënten heb ik eindeloos veel geduld en voor mezelf niet. Dat moet dus meer in balans komen.

Aan de slag!

Aan de andere kant: Ik zit alweer een half jaar thuis dus is het niet gek dat ik sta te springen om aan de slag te gaan. Wat nou vakantie? Ik wil aan het werk! Mezelf voor de 100% inzetten voor de cliënten en ervoor zorgen dat ze een fijne dag hebben. Dan voel ik me pas echt nuttig en waardevol. Als ik gewerkt heb op mijn vrijwilligerswerk voel ik me altijd nuttig. Ik ben blij dat ik ergens nodig ben. Dat heeft feitelijk ieder mens nodig, waardering en onder de mensen zijn.

Binnenkort ga ik beginnen met ander vrijwilligerswerk op een nieuwe plek. Omdat het vakantie tijd is heb ik hier even op moeten wachten. Ik sta te trappelen van ongeduld om aan de slag te gaan. Oh ja, geduld is een schone zaak…….;-)

Oude angst roest niet

Er is alweer een half jaar voorbij sinds ik mijn diploma gehaald heb. Ik had gehoopt dat ik dit jaar wat meer blogs zou kunnen schrijven over mijn ervaringen op de arbeidsmarkt. Die heb ik echter nog niet. Ik vind het lastig om positief te blijven momenteel. Ik wil altijd mijn blogs sterk en positief laten overkomen omdat niemand er wat aan heeft als ik klaagblogs ga schrijven.

Re-integratie traject

In maart ben ik in zee gegaan met een re-integratie bureau via het UWV. Ik had gehoopt via hun vacatures te vinden die bij mij passen. Ze hebben me geholpen met mijn CV en met het schrijven van een goede brief. Ik was vergeten dat je eerst moet solliciteren voordat je een baan krijgt. Ach ja, het is ook pas 11 jaar geleden dat ik voor het laatst op de arbeidsmarkt ben geweest.

Waar zijn die vacatures?

Toch gaat het me allemaal niet snel genoeg naar mijn zin. De vacatures in de zorg liggen momenteel niet voor het oprapen en ze hebben liever een kandidaat met ervaring dan een Wajonger zonder ervaring. Toch wil ik de moed niet opgeven. Ik wil op mijn eigen manier een voor mij passende baan zien te vinden.

Oude angsten roesten niet

Nu ik weer solliciteer loop ik tegen oude angsten aan. Ik weet nu veel beter wat ik goed kan maar ook waar ik moeite mee heb. Ik ben bang dat ik afgerekend wordt op de dingen waar ik nog niet goed in ben. Maar ik wil zo graag een betaalde baan, mijn eigen geld verdienen en mee draaien in de Maatschappij. Ik had gehoopt dit snel voor elkaar te krijgen via het UWV maar ik zal toch meer zelf in aktie moeten komen. Ik weet alleen niet goed hoe. Het is net alsof ik geblokkeerd ben, terwijl ik ontzettend graag wil.

Als iemand tips voor me heeft of me wil helpen hiermee heel graag! Laat wat van je horen via twitter of facebook!

Vakantietijd...of toch niet?

Zomer 2016. Tot nu toe is het weer behoorlijk wisselvallig, je kan er geen pijl op trekken. De meeste mensen hebben sinds afgelopen vrijdag vakantie. Ik ga dit jaar alleen een paar dagen naar Texel gezellig op visite bij mijn zus en nichtjes, zij wonen daar wat dus een heerlijke logeerplek is. Texel is een fantastisch eiland om even lekker uit te waaien.

Veranderingen

Sinds ik mijn diploma heb gehaald heb ik eigenlijk weinig nieuwe dingen gedaan. Ik was best druk met het vinden van mijn nieuwe plek op mijn oude stage. Ik ben daar nu 2 dagen in de week vrijwilliger en ik moest behoorlijk wennen om zonder opdrachten van school en zonder de structuur aan het werk te zijn. Dat ik hier al zo’n moeite mee heb op een plek die mij ondertussen al zo vertrouwd is geeft maar weer aan hoeveel moeite ik heb met veranderingen. Toch wil ik ze hoe dan ook aangaan om er beter mee om te leren gaan.

Best veel weekend

Omdat ik maar twee dagen werk ben ik dinsdag woensdag en donderdag veel thuis. Ik heb nog wel eens afspraken buiten de deur maar ook dat niet altijd. Voor mij was de afgelopen paar maanden dus een soort vakantie periode. Ik heb natuurlijk wel keihard gewerkt op mijn opleiding laten we dat vooral niet vergeten. Toch begon ik me op een gegeven moment lichtelijk te vervelen. Heb ik maandag gewerkt hop weer 3 dagen weekend. Vrijdag weer werken; oh ik heb alweer weekend…!

Nieuwe hobby’s

Wat moet je in vredesnaam doen als je zoveel vrije tijd hebt. Ik ben mezelf maar eens opnieuw gaan ontdekken, ik zwem nu iedere week en ik ben begonnen aan een nieuwe hobby mozaïeken al schiet dat nog niet zo heel hard op moet ik eerlijk zeggen. Wat betreft het schrijven had ik weinig inspiratie ik had niks te vertellen. Nu vond ik het weer eens tijd voor een nieuwe blog en hoppa. Daar is die dan.

Vrijwilligerswerk op een andere plek

Binnenkort ga ik beginnen met vrijwilligerswerk op een nieuwe plek. Dat kan nog leuk worden. Ik had gesolliciteerd op een vacature voor niveau 4 en ze zouden contact opnemen als er een meer passende functie beschikbaar was. Nou dat is positief! Ook werd ik uitgenodigd om vrijwilligerswerk te komen doen en dat doe ik natuurlijk graag. Ik ben het stilzitten zat en ik ben toe aan iets nieuws. De komende tijd zal ik dus denk ik wel weer meer te vertellen hebben en dus meer scrhijven, want een nieuwe plek is een hele grote verandering.

Mijn eigen plekje

Toch is dit de juiste manier voor mij om mijzelf op mijn eigen tempo in te werken, Zo heb ik niet de druk van een betaalde baan en kan ik op een rustige manier mijzelf laten zien en wat ik in huis heb. Ideaal dus voor mij. Ik ben blij dat het uiteindelijk voor mij toch de goede kant op gaat. Ik begin eindelijk mijn plekje te vinden! Hoera!

Wie zoekt er een gemotiveerde Wajonger?

Het is wat stilletjes hier de laatste tijd. Ik heb dan ook niet veel inspiratie om te schrijven. Sinds ik mijn diploma heb gehaald gebeurd er niet zo veel spannends in mijn leven. Ik ben nu vooral bezig met solliciteren en mijn weg aan het zoeken met alle vrijheid die ik ineens heb.

Een activiteit

Gelukkig werk ik nog 2 tot 3 dagen in de week op mijn oude stage plek met veel plezier. Ik wordt gewaardeerd als vrijwilliger en kan mijn werkzaamheden blijven uitvoeren. Zo deed ik vorige week dinsdag een geheugenspel met een groep aan het eind van de middag. Bij een van de vragen hoorde een ouderwets liedje van vroeger: Tulpen van Amsterdam. Ik begon het te zingen in de hoop dat de mensen mee zouden zingen maar het bleef angstvallig stil. Dapper zong ik het liedje af. Toen ik klaar was zei een van de mensen: ‘Je zingt vals.’ Au! Maar ja ik weet wel dat ik niet kan zingen. Het was eigenlijk wel heel geestig zoals het er uit kwam.

Sollicitatie ‘proces’

Het solliciteren zelf gaat moeizaam. gelukkig heb ik hulp van een re-integratiebedrijf. Brieven schrijven kan ik wel maar het uitnodigen op gesprek is een uitdaging. Ik schrijf in mijn brief dat ik een Wajonger ben want ik wil hier eerlijk over zijn. De rest van mijn brief is veelal positief en laat de kwaliteiten zien die ik te bieden heb. Toch vraag ik me af het zou toch makkelijker moeten zijn voor een Wajonger om een garantiebaan te vinden? het lijkt wel op het zoeken naar een speld in een hooiberg. Waar zijn die banen?

Wachten op een kans

Ondertussen probeer ik mijn tijd zo goed mogelijk in te delen en elke dag nuttig te besteden. Dit lukt echter niet altijd. Zeker gezien de weersveranderingen de laatste dagen heb ik daar erg veel last van en slaap ik hierdoor wat meer overdag. Alleen daarom al zou ik graag wat meer structuur in mijn leven willen. Het is het wachten op die ene kans die ene baan die precies bij mij past. Zit er überhaupt iemand te wachten op een Wajonger? De tijd zal het moeten leren.