Eindelijk duidelijkheid!

Maandag 19 augustus

Afgelopen donderdag had ik dan mijn stagegesprek bij mijn toekomstige werkgever. Ik ging er samen met mijn jobcoach heen. Eigenlijk had ik het best zelf kunnen doen, maar ik vond het anderzijds toch ook wel prettig dat ik niet de zenuwen had van het er naar toe reizen en uitzoeken waar het is. (verdwaalangst, zie mijn blogs over de weg kwijt http://eenandereroute.blogspot.nl/2013/04/de-weg-kwijt-deel-2.html)

Het regende toen we aankwamen in Voorthuizen dus liepen we gauw naar binnen. Het gebouw is enorm ik vind het indrukwekkend. In de hal zitten een aantal oudere dames gezellig met elkaar te kletsen. We melden ons bij de receptie en even later komt onze gesprekspartner ons ophalen. We kletsen wat over koetjes en kalfjes en dan begint ze te vertellen wat ik zal gaan doen. Eindelijk duidelijkheid!

Ik ga op maandag en dinsdag 8 uur werken en dan begin ik al om 7 uur smorgens. Ik zal steeds op dezelfde afdeling lopen wat ik wel prettig vind want dan leer je de mensen ook kennen. Op woensdag werk ik een halve dag bij het activiteiten gedeelte van de woonzorg. Ze verteld dat in de toekomst de zorg weer zal gaan veranderen. De minder hulpbehoevende ouderen zullen vooral door mantelzorgers moeten worden verzorgd en pas als je veel hulp nodig hebt kun je in een woonzorgcentrum terecht. Ik vind het maar slecht en verontrustend. In de zorg is juist altijd veel werk geweest. Zal ik dan straks weer naast het net vissen?

Ze legt me uit wat mijn werkzaamheden zullen zijn. De 1e 2 dagen zal ik mee draaien in de zorg want dit gedeelte komt grotendeels in mijn opleiding naar voren. Oh, dat had ik dan niet goed begrepen. Denk ik bij mezelf. Op internet stond er namelijk alleen dat je mensen zou begeleiden met activiteiten. Als ze aankomt bij het gedeelte dat ik mensen zal moeten gaan wassen krijg ik de neiging om heel hard weg te rennen. Wacht even hier heb ik niet voor getekend!!! Ik weet niet of ik dat wel kan of wil! Ik heb altijd grote aversie gehad bij het idee alleen al laat staan dat ik het zal gaan doen...!

Ik laat echter niks merken van mijn onrust. Mijn jobcoach weet dat ik niet op dit werk zit te wachten want daar hebben we het in de auto nog even over gehad. Ze kijkt me dan ook met een schuin oog aan om te zien hoe ik reageer op dit nieuws. Ik ben wel wijzer ik ga toch niet meteen zeggen dat ik dat niet wil? Ik moet aan het idee wennen. Ik zet een knop om en denk: niet zeuren, ik wil weer mee doen dus dan hoort dit er ook bij.

Mijn enige probleem is de maandag, dinsdag en donderdag. Dan zijn mijn vriend en ik beide dagen de hele dag weg. De hond zit dan alleen thuis. Ik vind het een naar idee dat ze dan 9 uur alleen thuis is en niet naar buiten kan. Mijn vriend wil niet de sleutel aan een hondenuitlaatservice afgeven. Ik hoop maar dat we dit nog kunnen oplossen want ik vind het maar niks om de hond de hele dag alleen te laten.

Ik heb nu nog 2 weken vakantie op 2 september ga ik voor het eerst beginnen. Ik moet nog zorgen dat ik goede schoenen kan kopen want ik zal veel moeten lopen. Ik heb er zin in want hopelijk raak ik zo mijn extra kilo’s wat makkelijker kwijt!

Een terugblik

Een uitdaging!

Het is alweer bijna september. Vorig jaar rond deze tijd was ik op zoek naar een nieuwe stage toen ik op het idee kwam om Daniella Krijger te benaderen of zij nog hulp nodig had. Dat bleek een hele goede zet te zijn. We mailden wat heen en weer en van het 1 kwam het ander. Eerst moest er nog nagevraagd worden of ik wel zelfstandig thuis mocht gaan werken en of Hoezo Anders wel aan de criteria van een stage vol deed. Gelukkig kreeg ik groen licht en mocht ik aan de slag!

Ik vond het spannend om zelfstandig te gaan werken. Ik was benieuwd of ik wel mezelf zou kunnen motiveren om thuis te werken. Het was een echte uitdaging voor me. De consulent die ik op dat moment had kwam met allerlei tips om mij te helpen hierin. Uiteindelijk heb ik geen van die tips nodig gehad, ik kon het op mijn eigen manier.

Aan de slag met twitter!

Een van de 1e dingen die ik mocht gaan doen was twitteren. Ik dacht bij mezelf oh jee ik weet helemaal niet hoe dat moet! Ik besloot om een eigen twitter account aan te maken, zo kon ik meteen leren hoe het moest. En wat een verrassing, ik bleek het hartstikke leuk te vinden! Ik twitterde me helemaal suf. In korte tijd bereikte ik de 1000 tweets en al snel had ik bijna 200 volgers. Ik wist niet hoe ik het deed, maar blijkbaar vonden mensen het interessant wat ik te melden had.

Een nieuwe weg

In november had ik een evaluatie gesprek op de SW om te horen hoe het met de stage verliep. Dit gesprek bleek uiteindelijk een keerpunt in de periode op dat moment te worden. Ik werd voor de keuze gesteld of ik ging terug de Sociale werkplaats op, of ik ging weer de Wajong in. Ik had nog een te grote achterstand voor de arbeidsmarkt. Op het moment dat ik dat te horen kreeg zakte de grond onder mijn voeten weg. Ik snapte er niks van, ik had hartstikke veel geleerd het afgelopen jaar hoe kon ik nu nog een achterstand hebben?

Uiteindelijk bleek het voor mij alleen maar goed te zijn dat ik de keuze kreeg om mijn vrijheid terug te krijgen. Ik zat ineens weer boordevol inspiratie en startte zelfs een eigen Blog. Mijn stage bij Hoezo Anders mocht ik gelukkig af maken, wat heel fijn was want ik had er nog genoeg te leren!

Je talenten ontdekken via De Broekriem

Via twitter kwam ik de Broekriem tegen. Hun positiviteit sprak me meteen aan en ik dacht misschien is het wel leuk om me hier ook voor in te zetten. Dan leer ik meteen veel nieuwe mensen kennen en wie weet wat Hoezo Anders daar nog aan heeft. Zodoende meldde ik mij aan. Omdat het in Amersfoort nog niet was opgestart voor de Broekriem moest er in het begin vooral veel worden opgezet. Alles moest worden uitgezocht, de locatie en wat voor activiteiten we gingen organiseren. Ook moest er bekendheid komen voor de Broekriem in Amersfoort. Gelukkig verliepen de aanmeldingen vanaf de 1e activiteit al heel vlot.

Al gauw merkte ik dat de Broekriem meer tijd in beslag nam dan ik had ingeschat. Ik vroeg Daniella of ze het goed vond dat ik Hoezo Anders even op een lager pitje zette. Mijn stage was inmiddels afgerond maar ik deed nog wel vrijwilligers werk. Ik had ontdekt dat ik graag andere mensen met een beperking wil helpen, het wiel hoeft niet opnieuw uit gevonden te worden!

Ontdekking en inzicht met de Talententafel

In maart kwam Maartje Koppen met de talenten tafel naar Amersfoort. Deze activiteit gaf mij het inzicht dat ik eigenlijk niet meer in de administratie wilde blijven werken. Ik vertelde aan 1 van de deelnemers hoe leuk ik het vond om activiteiten te organiseren voor mensen en nieuwe mensen te leren kennen. Ze zei toen: ‘Ik zie dat je ervan geniet, je straalt gewoon!’ Op dat moment viel het kwartje. Ik besloot uit te zoeken wat mijn mogelijkheden waren om iets in deze richting te gaan doen.

Via het uwv kreeg ik een jobcoach aan wie ik mijn enthousiastme en passie over deze nieuwe ontwikkeling vertelde. Samen kwamen we toen op het idee om me weer aan te melden voor een opleiding.

Nu ben ik een jaar verder en sta ik in de startblokken om met deze nieuwe richting mezelf verder te ontwikkelen en hopelijk mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Samen met Lotte Klene wil ik activiteiten voor mensen met een beperking gaan organiseren. Dit sluit weer prima aan op wat ik ga leren in mijn opleiding.

Kortom, alles lijkt eindelijk in elkaar te passen. Heb ik na lang zoeken nu dan de juiste route gevonden?

Compromissen anno 2013

Ik ben blij dat ik een jobcoach heb gekregen van het UWV, eentje die me goed helpt en begrijpt! Samen met mijn jobcoach heb ik bedacht dat ik meer wilde doen met het plannen van activiteiten.

Na lang zoeken lijk ik nu eindelijk de juiste richting te hebben gevonden en ik ga er helemaal voor! Ik vind het wel spannend om weer naar school te gaan, het is immers al 10 jaar geleden dat ik de studie voor secretarieel medewerker heb afgerond. Ik weet niet goed wat ik moet of kan verwachten.

Het liefst ging ik meteen voluit voor niveau 4 Sociaal cultureel medewerker. Toch kreeg ik het advies tijdens een intake gesprek om eerst te beginnen met niveau 3. Dit leek mij na even aarzelen wel een goed idee. Ik wil graag hoog inzetten om te zien wat ik kan. Ook heb ik nog altijd de neiging om me zelf te willen bewijzen maar ik weet wel dat ik het voor mezelf moet doen. Toch weet ik dat het beter is om een niveau lager te beginnen ook omdat niveau 4 veel meer zelfstandigheid van je vraagt. En juist op dat punt heb ik wat meer begeleiding en begrip nodig.

het is beter om langzaam omhoog te gaan in je ontwikkeling dan te hoog in te zetten en weer te falen.

Het blijft moeilijk, wetend dat je theoretisch wel hoger zou aan kunnen maar dat het in de praktijk niet altijd wil lukken zoals jij wilt. Het blijft schipperen, afwegen en opnieuw accepteren. Mensen met vcfs kunnen meer dan andere mensen denken, maar wel op ons eigen tempo!

Met ons doorzettingsvermogen en inzet zijn we werknemers die een weldenkend bedrijf niet zou willen missen. Het is een aaneensluiting van compromissen, samenhang van begrip van collega’s op de werkvloer, een goede leiding gevende en een beetje geluk.

Zou dit Anno 2013 ondanks de crisis nog mogelijk zijn?

For us the story about us

Waar Twitter al niet goed voor is 

Sinds september 2012 ben ik actief op Twitter. Daarvoor had ik er geen behoefte aan. Ik ging op Twitter omdat ik voor de stage die ik liep bij Hoezo Anders moest gaan leren twitteren. Ik besloot om eerst zelf een account aan te maken en op die manier te leren hoe het moest. En ik ontdekte hoe leuk het is! Met Twitter heb je ontzettend veel mogelijkheden. Je kunt het gebruiken zoals het voor jou prettig is. 

Twitter contacten 
Ik leerde via Twitter een heleboel leuke mensen kennen. Online kun je echte vriendschappen opbouwen zelfs al is niet het hele beeld compleet. Je kunt veel steun aan elkaar hebben. Zo leerde ik Lotte Klene kennen. Ik leerde haar kennen via DeBroekriem waar ik een tijdje vrijwilligerswerk voor heb gedaan. Haar positieve uitstraling en enthousiasme spraken me meteen aan. Toen we elkaar verder spraken op Facebook kwamen we er al gauw achter dat we allebei dezelfde belangen hebben. We willen beide graag meedoen in deze maatschappij, maar hebben door onze beperking moeite om een passende betaalde baan te vinden.

 

Omdat Lotte stottert krijgt ze niet de kansen die ze nodig heeft om te laten zien wat ze in huis heeft. Ikzelf heb een onbekend syndroom wat niemand kent en ook maar weinig mensen snappen. Ik ben door dit syndroom wat langzamer met verwerken van informatie dan een ander en ik kan wat minder goed tegen prikkels. Ik heb hierdoor meer rust nodig.

De blogs die ik hier over schrijf en over de Wajong spraken Lotte aan en zodoende kwamen we op het idee om samen iets te gaan betekenen voor mensen met een beperking.

De aftrap 
Omdat we allebei van netwerken en organiseren houden lag het voor de hand om daar iets mee te gaan doen. We willen graag iets betekenen voor een ander en dan vooral voor mensen met een beperking. Daarnaast vinden we het belangrijk dat deze doelgroep een “gezicht” en een “stem” krijgt. Iedereen binnen de doelgroep is welkom.

We leggen niet de nadruk op de beperking zelf, juist het verbinden van mensen met elkaar zodat er een netwerk ontstaat, vinden wij belangrijk. Hier kun je jezelf zijn en krijg je persoonlijke aandacht. Daarnaast is er alle gelegenheid om van elkaar te leren, laagdrempelig te netwerken en een leuke middag te hebben.

De eerste bijeenkomst zal plaatsvinden omstreeks eind augustus in Rotterdam en is vooral een kennismakingsbijeenkomst. Er kunnen maximaal 20 mensen deelnemen.
Er zijn geen kosten aan verbonden want we willen het voor iedereen laagdrempelig houden.

Mocht je nog vragen hebben en/of wil je op de hoogte worden gehouden van onze bijeenkomsten, dan horen we graag van je. Op dit moment zijn we bereikbaar op Twitter via @forus3273 en via email op forus3273@gmail.com. Je bent van harte welkom!

Hoop je snel te ontmoeten op één van onze bijeenkomsten.

Met vriendelijke groeten,

Anne Houtsma en Lotte Klene

@houtsmaanne @Lottehelpt

Een valpartij

Zaterdag 6 juli

Gister had ik een afspraak bij de tandarts. Omdat ik bij een bijzondere tandarts zit reis ik vanuit Amersfoort naar Nieuwegein. Ik zit bij een bijzondere tandarts omdat ik nogal wat nare dingen heb ervaren en een grote angst voor tandartsen heb ontwikkeld. Nu heb ik eindelijk een tandarts die goed met me om kan gaan en me lijkt te begrijpen.

Ik geef toe ik was eigenlijk te laat van huis gegaan. Ik had net een kwartier eerder de bus moeten hebben. Maar aangezien ik een hekel heb om te stressen besloot ik even rustig aan te doen en een bus later te nemen. Als de aansluiting dan goed zou zijn zou ik de sneltrein naar Utrecht kunnen hebben en op tijd zijn. Jammer genoeg was de bus te laat waardoor
ik net mijn aansluitende sneltrein miste en had ik de stoptrein naar Utrecht. In Utrecht miste ik hierdoor net de sneltram naar Nieuwegein Zuid waardoor ik vanaf City Plaza een heel eind moest lopen naar de tandarts..

En natuurlijk had ik net vandaag besloten op mijn mooie sexy hakken te gaan want het was mooi weer en ach het oog wilt ook wat...Ik kan eigenlijk helemaal niet goed lopen op hakken, ik loop meestal liever op platte schoenen...nu had ik dus haast en liep ik zo snel als mijn hakken me konden dragen naar de tandarts en toen gebeurde het...ineens stapte ik totaal mis en daar lag ik op de grond..!

Enigszins verdwaasd en mijn tranen weg knipperend zat ik daar op de grond. Mensen liepen of fietsten langs en keken me aan alsof ik niet helemaal goed in mijn hoofd was dat ik daar zo op de grond zat te zitten...alsof ik daar voor mijn lolletje zo zat? 

Ik begrijp de reacties van deze mensen niet, als ik iemand op de grond zie zitten die eruit ziet alsof ze gevallen is dan zou ik toch vragen of het wel goed met haar gaat...dat is toch een normale reactie lijkt me?

Even was ik bang dat ik mijn enkel verstuikt of gebroken had, maar gelukkig kon ik er nog op lopen dus ik besloot op te staan, het spelletje mee te spelen en te doen alsof er niks aan de hand was.

2 jaar geleden heb ik mijn enkel op 2 plaatsen gebroken door nog zo’n ongelukkige val. Nu is mijn enkel daardoor een zwak punt. Ik ben toch vaak bang dat als ik verkeerd val het weer mis is. Toen ik vandaag wakker werd voelde mijn enkel niet goed. Ik kan er niet goed op lopen dus maar rustig aan doen. Waar het om gaat is dat ik het raar vind dat als iemand gevallen is mensen je aan kijken alsof jij raar bent. Terwijl de normale reactie mijn inziens zou zijn dat je even vraagt of het wel goed gaat, of dat iemand hulp nodig heeft.

Wat dat betreft leven we helaas in een keiharde maatschappij en er moet nog veel verbeteren.

Positieve reacties mogen uiteraard op dit blog maar kunnen ook via twitter @houtsmaanne of hotmail Houtsmaanne@hotmail.nl

Vooroordelen (gedicht)

Mensen begrijpen het vaak niet

het is iets wat je niet ziet

Er is toch niks met jou aan de hand?

Je hebt geen hulp nodig van dit land

Je kan gewoon werken geen probleem

Maar gaat het mis, waar kan ik dan heen?

Bijstand is niet genoeg om van te leven

we hebben te veel rekeningen uit te geven

Nee ik ben niet zielig ik hoef geen medelij

Met begrip ben ik wel heel blij

Ik wil zo graag laten zien wat ik kan

Is dat misschien mogelijk dan?

Dat is de essentie van dit verhaal

Is dat geen mooi ideaal?

Dit is voor mij een streven

gewoon een beter leven

Weer klappen voor de Wajongers

Het gaat niet goed met de economie in Nederland, daar zijn we allemaal inmiddels wel van op de hoogte. Wat me dwars zit is dat er steeds bezuinigd wordt op de kwetsbare groepen in de samenleving. De psychiatrie, de sociale werkplaatsen, de ouderen en nu dan de Wajongers.

Hebben deze groepen niet al genoeg over zich heen gekregen? Wanneer Houdt dit gedonder nu eens op?

‘Iedereen voelt het klappen van de zweep’ wordt er gezegd. Ja natuurlijk maar het lijkt wel alsof de kwetsbare groepen steeds de hardste klappen krijgen. Je hebt er niet altijd zelf voor gekozen om in dit schuitje te zitten het is je overkomen.

Ik wordt heel onrustig van al deze nieuws berichten en ik ben zeker niet de enige. Je kan ook niet alles bijhouden wat er allemaal over wordt gezegd in de media. Ik houdt er zelf niet zo van om het nieuws te volgen ik wordt daar alleen maar somber van.

In deze barre tijden probeer ik moed te blijven houden maar het wordt wel steeds moeilijker. Ik vind het een krom verhaal. Eerst moet je zorgen dat je recht hebt op de Wajong door de bewijzen dat je niet kan werken, en vervolgens bedenken ze dat alle wajongers herkeurd moeten worden en degene die kunnen werken moeten de bijstand in.

Het wordt zo gebracht alsof een groot deel van de wajongers niet wil werken terwijl dit in de meeste situaties helemaal niet zo is.

Je moet altijd zo ontzettend vechten tegen alle vooroordelen die je iedere dag tegen komt over Wajongers. Nu moet je ook nog eens bewijzen dat je écht niets kunt en is dat dan goed voor je zelfbeeld? En als je wel kunt werken is er dan garantie dat je werk krijgt of zit je dan 5 jaar in de bijstand?
Er zijn zo veel mensen die niet goed voor zichzelf op kunnen komen. Is dit dan zo’n makkelijke doelgroep om even over heen te walsen? Wajongers zijn al zo kwetsbaar moet daar dan nog dit een keer overheen? 

Er zijn op dit punt wat mij betreft nog te veel onduidelijkheden en vragen en ik heb ook geen zin om alles wat hier over geschreven en gezegd wordt bij te moeten houden.

Er zou 1 duidelijk punt moeten zijn waar je alle informatie kan terug vinden.

In mijn geval is het zo dat ik de Wajong nodig had om mezelf verder te ontwikkelen.

Ik zelf heb er alles aan gedaan om mijn afstand tot de arbeidsmarkt zo klein mogelijk te houden. Ik heb in de wsw gezeten omdat ik een beschermde werkplek nodig had, ik heb vrijwilligerswerk gedaan voor Hoezo Anders en de Broekriem ik schrijf me suf om mijn situatie goed neer te zetten en dan krijg je dit er ook nog bij. Moet ik straks de bijstand in omdat ik wel kan werken? Ik kan wel werken maar ik kan niet overal zo maar neergezet worden! Sommige mensen hebben aanpassingen nodig of meer begrip dan een ander. Ik wil niet weer straks thuis komen te zitten omdat ik op de verkeerde werkplek gedumpt wordt.

Nu is mijn situatie iets zekerder omdat ik weer naar school ga. dit is deels ook omdat ik anders helemaal niet meer aan de bak kom.  Ik heb te weinig ervaring en met mijn achtergrond durven veel werkgevers het gewoon niet met me aan. Terwijl ik wel heel veel te bieden heb! Hoe zit het dan met alle andere Wajongeren? Wat is hun situatie? Wordt daar wel naar gekeken of helemaal niet? En hoe lang zit je dan in de bijstand als je wel kunt werken? Komen er straks niet nog hele groepen mensen meer bij de voedselbank door deze nieuwe maatregel?

Vanuit de politiek heb je zo makkelijk praten, maar je praat over ‘die doelgroep’ en niet met de mensen zelf!

Wat mij betreft zitten er nog te veel haken en ogen aan dit hele verhaal.