Keuzes maken

Gesprek

Vorige week woensdag had ik een gesprek op mijn nieuwe werkplek in Doorn over hoe het gaat met mij, of ze tevreden zijn over wat ik doe en het uitbreiden van mijn werkuren. Het was een fijn gesprek waarin naar voren kwam dat het goed gaat en er geen druk is vanuit het verzorgingstehuis dat ik moet presteren naar verwachtingen. Wat dat betreft ben ik vrij streng voor mezelf. Ik wil altijd mezelf van mijn beste kant laten zien en zo goed mogelijk presteren. Als dit niet lukt ben ik teleurgesteld in mezelf.

Stappen maken

Nu ik weet dat er vanuit de nieuwe werkplek geen druk is om te presteren voel ik me een stuk vrijer. Het is fijn om op je eigen tempo jezelf te kunnen ontwikkelen. Dit zou bij een gewone vacature niet kunnen dan zou ik daar tegenaan lopen.

Ik ga beginnen met het uitbreiden van mijn dagen in Doorn. Dit betekent dat ik in Amersfoort minder zal gaan werken. Ik vind dit best een lastige stap omdat ik me in Amersfoort altijd heel fijn voel. Ik werk daar alweer bijna 3 jaar en mijn collega’s kennen en begrijpen mij heel goed. Ze weten wat ik goed kan en houden rekening met wat ik minder goed kan.

Openheid over jezelf

Dit is iets wat ik in Doorn nog opnieuw moet opbouwen, hoewel ik het daar ook naar mijn zin heb. Het is wel moeilijk voor mij om in een nieuwe omgeving weer dat vertrouwen en die veiligheid op te bouwen. Dit kost tijd. Gelukkig krijg ik dat ook.

In het verzorgingstehuis wordt ik begeleid door een activiteitenbegeleidster maar ik werk ook samen met het personeel van de verzorging. Dit gaat over het algemeen goed al denk ik dat ze misschien wel hun vraagtekens bij mij zullen hebben.

Ik heb hier veel over zitten piekeren en besloten dat het belangrijk is dat ik open ben over mezelf en mijn achtergrond.  Er is binnenkort een vergadering met het personeel en ik heb besloten samen met de activiteitenbegeleidster en het re-integratiebedrijf dat ik daar ga vertellen over dat ik een ‘beperking’ heb. Ik vind dat echt een rot woord maar dat is een ander verhaal.

De juiste plek

Het is belangrijk om openheid van zaken te geven over wat er met je is zodat mensen ook rekening met je kunnen houden en hun verwachtingen bijstellen. Zo is er voor mij ook minder druk om te presteren en kan ik mijzelf sneller ontwikkelen.

Ik vind het best eng om te vertellen over mezelf, maar het voelt als een goede volgende stap.

Kortom re-integreren op een nieuwe werkplek gaat niet zonder slag of stoot. Er is een boel wat erbij komt kijken.

Ik ben blij dat ik een nieuwe plek heb gevonden waar ik mezelf kan zijn en wat veilig genoeg voelt om weer verder te groeien.

De collega’s zijn lief en over het algemeen begripvol en ook de bewoners lopen met me weg. Ik ben heel blij dat ik eindelijk het vak heb gevonden waar mijn hart ligt.

Een bijzondere vriendschap

Het is begin januari 2017 en ik kijk met iets van weemoed terug op het afgelopen jaar. Het was een moeilijk jaar waarin mijn beste vriendin begin januari weer de diagnose van kanker kreeg, Ik vond het verschrikkelijk toen ik het hoorde, jij mijn beste vriendin die ik al bijna 20 jaar ken zou niet meer beter worden.

In september van het jaar 1997 ging ik naar de Berg en Bosch school in Bilthoven, dit is een school voor langdurig zieke kinderen. De groepen waren klein wat voor mij prettig was. Ik werd hier niet gepest en ik maakte zelfs wat vriendinnen. Ik was in die tijd nog fan van de Backstreet Boys en zo kwam ik met jou in contact. Het klikte direct tussen ons; ik kon enorm met je lachen je was lekker bijdehand. We konden samen urenlang kletsen op school en dan hingen we savonds nog een uur aan de telefoon.

Helaas begrepen we elkaar niet altijd. Door mijn gevoeligheid heb ik moeite met het verwerken van prikkels. Als ik teveel prikkels krijg sluit ik mezelf af. ZIj dacht dan dat ze iets verkeerd had gezegd maar dat was niet zo. Ik kon dat niet uitleggen omdat ik mezelf al amper snapte. Vervolgens kregen we ruzie omdat we elkaar niet begrepen.

We spraken dan langere tijd niet met elkaar want uitpraten dat konden we om de een of andere reden niet.

Na de middelbare schooltijd kregen we in 2000 weer contact met elkaar en we hadden net zoveel lol als voorheen.

Ik weet nog goed dat we een keer uitgingen in Utrecht en dat we werden nagekeken door alle mannen omdat we een bepaalde uitstraling hadden die mensen aantrok. Met z'n tweeën konden we de wereld aan!

We waren zo close dat we elkaar zusjes noemden.

Toch ging het weer mis tussen ons. Dat was blijkbaar een euvel in onze vriendschap dat we niet konden verhelpen.

In 2006 kregen we weer contact. Ondanks de ruzies bleven we elkaar tegenkomen. Er was een soort aantrekkingskracht tussen ons waar we niet omheen konden. Ook al zat er dan jaren tussen dat we geen contact hadden als we contact kregen bloeide de vriendschap op, ik had mijn zusje weer terug. In die tijd was ik nog niet uit mijn depressie en kon ik  niet goed met mezelf en prikkels omgaan. Ik kon dat niet uitleggen en zo kwam het dat we toch weer ruzie kregen. Het was zo zonde dat we niet met elkaar konden praten over wat we moeilijk vonden.

Uiteindelijk kregen we opnieuw contact in 2014 via wederzijdse vrienden. Ik had gehoord dat je de ziekte van kanker had overwonnen en we raakten in gesprek via facebook. Ik vond het lastig om hierover te praten, het was een zeer gevoelig onderwerp. Toch lukte het ons en we merkten allebei dat we nu wel  over moeilijke dingen konden praten. We spraken met elkaar af en de klik was als vanouds, We maakten grapjes dat we ‘eindelijk volwassen geworden waren en beter met elkaar konden praten.’

Ik kon mezelf beter uitleggen omdat ik mijn beperking had geaccepteerd en zij snapte mij daardoor beter. We konden nu gewoon vrienden zijn zonder dat het ingewikkeld werd. In mei 2015 hielp je me door een moeilijke periode heen waar ik zonder jou steun veel meer last van had gehad. Je was mijn beste vriendin door dik en dun.

In januari 2016 je liet je volledig onderzoeken dmv een scan omdat je bang was dat de ziekte terug was gekomen. Je vertrouwde de signalen die je lichaam je gaf niet. Helaas bleek je gelijk te hebben. Op 15 januari een dag na mijn verjaardag vertelde je me dat de ziekte weer was teruggekomen. Je wist op dat moment nog niet hoe ernstig het was. Die uitslag moest je nog krijgen.

Het was 19 januari een vreemde dag voor mij. Ik kreeg de uitslag van mijn opleiding dat ik geslaagd was dus ik was uiteraard euforisch van blijdschap. Om half 5 belde je me om me slecht nieuws te vertellen. Je was ongeneeslijk ziek en je zou niet meer beter worden. Chemo zou je misschien wat meer tijd geven maar het kon de ziekte niet meer verslaan. De grond zakte onder mijn voeten weg. Mijn beste vriendin zou niet meer beter worden..

Ik wilde er voor je zijn maar kon het door mijn eigen heftige emoties niet aan. Op zulke momenten neemt de negativiteit bij mij weer de overhand. Ik kon er niet voor je zijn zoals jij dat nodig had. Ook was je closer geworden met iemand die je wel kon geven wat je nodig had. Het werd weer ingewikkeld tussen ons en we konden het niet uitpraten. Ik voelde dat ik je kwijt raakte en dat ik er niet voor je kon zijn. Het voelde alsof ik faalde, het was toch mijn taak als beste vriendin om er voor jou te zijn?

De afstand tussen ons kwam terug. Ik had verdriet, zat in een soort rouwproces. Ik moest accepteren dat de situatie zo was en moest je laten gaan. Jij had je energie nodig voor jezelf en kon mij er niet bij hebben. Het deed pijn dat je nu iemand had die wel kon geven wat je nodig had, dat ik niet diegene was. Ik was bang dat je dacht dat ik je had laten vallen maar dat was niet zo in mijn hart was je nog mijn beste vriendin maar het mocht niet zo zijn.

Ik moest voor mezelf de keuze maken om afstand te nemen van de situatie te accepteren dat het zo was anders ging ik eraan onderdoor. Het voelde ontzettend tegenstrijdig en oneerlijk maar ik moest nu voor mezelf kiezen. Ik verbrak het contact ook op facebook ik kon de berichten niet aan omdat ik er niks mee kon. Ik dacht in mijn achterhoofd dat we nog wel tijd zouden hebben om het er later nog over te hebben en het uit te praten..

Op 16 december kreeg ik het bericht dat je was overleden. De ziekte had je verslagen. Ik kon geen afscheid meer van je nemen en we konden het niet meer uitpraten met elkaar. Het was een klap in mijn gezicht ik was je nu voorgoed kwijt. De crematie zou de week erop plaatsvinden op een donderdag en ik besloot om er heen te gaan ook al vond ik het ontzettend moeilijk.

Over de crematie zelf zal ik een nieuwe blog schrijven omdat het verhaal anders te lang wordt.

Als Wajonger aan de slag!

Sinds begin oktober ben ik met veel plezier bij een nieuwe werkplek aan de slag. Dit is geregeld door het re-integratiebedrijf. Het zit in Doorn dus is niet zo ver van mijn huis.

Ik heb het er naar mijn zin en ik merk dat ik hier op mijn plek ben. Toch zijn er praktische dingen waar ik tegenaan loop. Wat ik het belangrijkste vind is dat de bewoners zich bij mij op hun gemak voelen en ik ben in mijn element als ik voor mensen kan zorgen.

Een fijne ochtend

Afgelopen woensdag ging ik weer naar het verzorgingshuis. Toen ik binnenkwam werd er net koffie en thee gedronken. Een van de bewoners zei tegen mij: ‘je ogen stralen alsof je iemand bent tegen gekomen die je goed kent.’ Zo leuk om zo’n compliment te krijgen. Ik heb er tijdens mijn stage hard aan gewerkt om een prettige, rustige uitstraling naar de mensen toe te hebben en dat werpt zijn vruchten af. De ochtend verliep gezellig en gemoedelijk, mijn directe collega had een leuk spel meegenomen wat we met een aantal mensen speelden. Aan het eind van de ochtend merkte ik dat ik al best moe was van alle indrukken.

Duidelijkheid

Ik merkte maar weer hoe prettig ik het vind dat mijn collega de ochtend al had gestructureerd en gepland. Tijdens de lunch werkte ik samen met een van de verzorgenden die op de afdeling werken. Dit verliep niet helemaal soepel wat me maar weer duidelijk maakte hoe belangrijk het is dat mensen mijn achtergrond weten.

Ik vind het prettig als iemand mij gewoon vertelt wat ik moet doen zolang ik het overzicht nog niet heb. Er zijn nog teveel indrukken om dit al meteen goed te overzien. Ik merk dat sommige collega’s dit niet goed snappen en dat is ze ook niet kwalijk te nemen want ze kennen mij nog niet zo goed.

Eerlijk zijn wat er is

Binnenkort ga ik met het re-integratiebedrijf en mijn directe collega hierover in overleg om ervoor te zorgen dat de samenwerking met iedereen zo soepel mogelijk verloopt.

Ik weet dat ik eerlijk moet zijn over mijn achtergrond maar ik blijf dit moeilijk vinden. Ik wil zo graag goed functioneren maar dat kan alleen als iedereen weet wat er met mij aan de hand is.

Dan kan er rekening worden gehouden met mij en kan ik ook op mijn eigen tempo groeien.

Ik blijf het lastig vinden om mensen uit te leggen wat ik nu precies heb.

Maar juist op deze werkplek nu ik de mogelijkheid heb om door te groeien en mezelf verder te ontwikkelen is openheid belangrijk. Ik moet er niet meer omheen draaien en eerlijk zijn hoe moeilijk ik dat ook vind.

Confrontatie met jezelf

Het is woensdagmorgen; vol goede moed ging ik op weg naar mijn nieuwe vrijwilligerswerk in Doorn. Toen ik aankwam liep ik naar boven, naar de afdeling waar ik werk. “Hoi Anne, wat fijn dat je er bent; “ Zei een collega van de verzorging. “ Is Tanja er niet vandaag?”  Vroeg ik verbaasd. “ Nee zij is er niet.”  “Oke ik zal alvast koffie en thee klaarzetten voor de bewoners.”  Zei ik. En met knikkende knieën ging ik aan de slag. Oh jee, dacht ik wat nu. Tanja is altijd degene die me begeleid en me verteld wat ik moet doen. Nu moet ik het ineens zelf bedenken. En ja, dat kan ik natuurlijk wel ik heb niet voor niks een diploma maar op een nieuwe werkplek is het voor mij toch weer ontzettend wennen.

Zo goed en kwaad als het ging worstelde ik me door de ochtend heen. Afijn eerst koffie en thee drinken met de mensen, dat is niet zo moeilijk, maar dan heb je nog een onderwerp van gesprek nodig. Waar ga je het over hebben?  Dat blijf ik lastig vinden. Gelukkig liep de verzorging op de achtergrond mee, maar die waren erg druk. Na de koffie druppelden  een aantal bewoners weer naar hun eigen appartement.

Nu moest ik een activiteit bedenken voor de mensen. Ik besloot een verhaal voor te lezen van Simon Carmiggelt. Hij schrijft leuke anekdotes in ouderwetse taal dat de mensen erg aanspreekt. Gelukkig kan ik leuk voorlezen dus de mensen luisterden aandachtig.

Ik was blij toen het lunchtijd was en ik de tafel kon dekken. Gelukkig wist ik hoeveel mensen er kwamen lunchen dus dat gaf niet zoveel problemen. Toen de soep werd opgediend kwam ik erachter dat ik de lepels vergeten was.

Al met al voelde ik me onzeker en miste ik de duidelijkheid die mijn collega mij gaf. Ik had het gevoel dat ik te kort schiet en de dag niet zo goed kon structureren. Ik heb mijn diploma gehaald maar voor mijn gevoel moet ik alles weer opnieuw leren. Zelfs de kleine dingetjes zoals smorgens koffie en thee zetten voor de mensen zijn voor mij niet zo vanzelfsprekend. Ik weet het allemaal wel maar ik heb erg veel tijd nodig. Dit frustreert mij behoorlijk. Het is moeilijk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik wil het allemaal zo graag goed doen.

Ik snap nu veel beter waarom het vroeger altijd mis ging op mijn werk. In de administratie zijn mensen veel harder en verwachten dat je het gewoon kunt. In de zorg is er wat dat betreft gelukkig meer begrip als je iets niet meteen weet. Ik ging pauze houden en besloot na een kort overleg met mijn collega’s dat ik naar huis ging. Het was voor mij een behoorlijk enerverende ochtend geweest en ik merkte dat ik wat van slag was hierdoor. Ik had tijd nodig om weer tot mezelf te komen en de situatie te laten bezinken.

In dit opzicht ben ik blij dat ik vrijwilligerswerk doe en ik wordt begeleid door het re-integratiebedrijf op de achtergrond. Binnenkort gaan we om de tafel zitten met elkaar om een plan van aanpak te bespreken. Op die manier is het voor mij duidelijker wat er van mij verwacht wordt. Ik wil zo graag wat zekerder worden in mijn werk, voor mijn gevoel ben ik nu alleen maar lief. Dat is natuurlijk ook belangrijk voor de mensen maar ik wil ook leiding kunnen geven als dit nodig is. Kortom ik heb nog een lange weg te gaan en ik ben er nog lang niet. Toch loop ik niet weg voor mezelf. Ik kom er  uiteindelijk wel, met vallen en opstaan.

Wegens privacy bescherming is de naam van mijn collega veranderd.

Een sollicitatiegesprek

Afgelopen donderdag had ik voor het eerst sinds 11 jaar weer een sollicitatiegesprek. Het gesprek was bij een verpleeghotel in Zeist voor de functie van gastvrouw. Toen ik werd gebeld dat ik werd uitgenodigd voor een gesprek was ik aardig flabbergasted. Ik had er niet meer op gerekend want de functie was al enige tijd geleden afgesloten. Blijkbaar hadden ze nog geen geschikte match gevonden. Ik dacht wie weet ben ik wel die geschikte match…

Kleding keuze

Op de dag van het gesprek was ik behoorlijk zenuwachtig. Wat moet je eigenlijk aan bij zo’n gesprek? Moest ik super netjes gaan of juist gewoon aantrekken wat ik prettig vind? Ik heb niet echt veel geschikte kleding voor sollicitatie gesprekken. Dat is het nadeel als je in de Wajong zit en je dat allemaal niet kunt betalen. Afijn ik trok een nette broek aan die er nog wel mee door kon en een blousje er bovenop. Zo moest het maar even goed zijn.

De weg kwijt?

Toen ik in de bus zat was ik benauwd dat ik niet op tijd zou komen. Zou ik het wel kunnen vinden? Ik heb altijd moeite met het vinden van de weg de eerste keer. Ik had het al wel nagekeken via Google Maps en het zag er niet al te moeilijk uit, maar toch; ik ben een kei in verdwalen. Gelukkig was het inderdaad vrij makkelijk en had ik het hotel op tijd gevonden. Het zat verstopt in de bossen van Zeist. Het bleek om een hotel te gaan dat vier sterren had voor gastvrijheid. Ik voelde direct de druk al omhoog komen. Vier sterren! Dat was wel heel luxe,

Super de luxe

Eigenlijk was ik toen al direct het liefst weer weggerend. Toch zette ik door. Met knikkende knieën liep ik het hotel binnen om me aan te melden. Het zag er allemaal super de luxe en netjes uit. Al het personeel liep er netjes bij. Ik voelde me lichtelijk een vreemde eend in de bijt. Ik wist toen al: dit gaat hem niet worden. Toch wilde ik het gesprek aangaan. Gewoon voor de ervaring. Ik werd opgehaald door een mevrouw die zeer netjes gekleed was. Lichtelijk geïntimideerd liep ik achter haar aan. Wat een opgedoft gedoe allemaal. Wat kon ik verwachten van het gesprek?

Confrontatie met je beperking

Het gesprek zelf was een prettig en eerlijk gesprek. Ze vertelde over de functie dat deze nog helemaal opgezet moest worden en dat het een weekendbaan was omdat er in de weekenden weinig te doen was voor de mensen. Eigenlijk had het meer weg van activiteitenbegeleider dan gastvrouw. Ik wist op dat moment al dat de functie voor mij te zwaar was. In de brief had ik niet geschreven dat ik een beperking heb, maar toch kwam dat al gauw ter sprake. Deze mevrouw had direct al aan mij gezien dat er ‘iets was.’ Ik vond dit heel moeilijk en confronterend. Ik ben er altijd heel erg mee bezig of mensen ‘iets aan mij kunnen zien.’ Ik wil me altijd zo goed mogelijk presenteren. Toch ging het niet op een vervelende manier.

Wajong

Het onderwerp kwam zoetjes aan vanzelf op de Wajong terecht. Ze zei het zo tactvol dat ik zelf heb toegegeven dat ik een Wajong uitkering heb. Ik zag haar worstelen en denken kan ik deze dame niet een plek geven op een andere functie of eerst een half jaar vrijwillig mee laten lopen. Ze had in het verleden veel met Wajongers samen gewerkt zodoende had ze al vrij snel bij mij gezien dat er iets was. Toch blijft het moeilijk om erover te praten op zo’n gesprek. Ze zei dat ik het heel goed en prettig vertelde, dus dat was een fijn compliment. Zelfs onder zo’n moeilijk gesprek kon ik mezelf toch goed uitdrukken. Ik voelde mezelf erg emotioneel worden en had de neiging om te gaan huilen. Het was allemaal zo anders dan ik had gedacht.

Moeilijk

En toch omdat ze zo sympathiek was, was het geen naar gesprek. We kwamen tot de conclusie dat dit voor mij geen geschikte functie was. Ik was opgelucht maar ook teleurgesteld. Ik had het zo totaal anders ingeschat. Het gesprek liep ten einde en ik liep zo snel als ik kon het hotel uit. Ik was totaal van slag. Het voelde zo dubbel. Aan de ene kant was ik blij met de ervaring maar ik dacht ook: zal ik ooit een functie vinden die ik aankan?

Het wordt allemaal veel zwaarder gescreend dan ik had verwacht…

Waar is die plek?

Eenmaal thuis liet ik de emoties de vrije loop. Wat is het toch moeilijk om een plek te vinden waar ik goed pas. Ik heb zoveel te bieden maar ook mijn beperkingen die me enigzins tegenhouden en de maatschappij wordt er niet makkelijker op. Op facebook kreeg ik allemaal lieve en meelevende reacties waardoor ik me weer gesterkt voelde. Ik had het toch maar mooi gedaan en dit was blijkbaar niet de functie voor mij.

Een nieuwe kans

Gelukkig ben ik afgelopen week begonnen bij een verpleeghuis waar ik vrijwillig mee loop. Zoals het er naar uit ziet is er mogelijkheid dat dit eventueel in 2017 een betaalde plek kan worden. Ik voel me hier thuis en op mijn gemak en ik denk dat dit wel eens de juiste plek voor mij zou kunnen zijn. Dat geeft weer hoop. Gelukkig zijn er plekken waar ik mezelf kan zijn en kan laten zien wat ik in huis heb. Ook op de dagbehandeling in Amersfoort voel ik me nog erg op mijn plek.

Kortom ik ben niet iemand die zomaar overal terecht kan, maar er zijn wel degelijk  plekken waar ik kan functioneren.

Ik blijf doorgaan op deze weg en timmer op mijn eigen manier gewoon verder. Ik kom er wel, uiteindelijk.

Hoera! Allemaal positieve ontwikkelingen!

De afgelopen tijd is er eindelijk het een en ander in beweging gekomen wat betreft werk en nieuwe kansen. Vorige week woensdag had ik een kennismakingsgesprek bij een verpleeghuis in Doorn..Het gesprek was prettig en verliep erg positief. Ik ga beginnen met vrijwilligerswerk, dat is voor mij een goede manier om op mijn eigen tempo de ruimte te kunnen nemen die ik nodig heb om te groeien. Ik kijk er erg naar uit om weer bij een nieuwe organisatie aan de slag te gaan.

Eerlijkheid duurt het langst

Bij Quarijn ben ik inmiddels gestopt. Ik ben er pas 3 keer geweest maar ik kan altijd heel snel inschatten en aanvoelen of ik ergens op mijn plek ben of niet. Dat was hier toch niet het geval. De verzorgenden waren zo druk dat ze geen tijd hadden om mij te begeleiden. Dat begrijp ik wel, maar het is daarom niet de juiste plek voor mij. Ik weet nu wel veel beter wat ik nodig heb en daarom beschouw ik dit toch als een positieve leerervaring. Ik heb dit ook eerlijk aangeven bij het gesprek vorige week, dat ik duidelijkheid nodig heb en enige begeleiding. Het is beter om dit gelijk vanaf het begin te zeggen om wrijvingen te voorkomen.

Een nieuwe kans

Morgen ga ik voor het eerst een half dagje meelopen. De sfeer voelde vorige week al erg goed, gemoedelijk en gezellig. Ik ben dus benieuwd of ik hier beter zal kunnen aarden.

Ik ben zo blij dat ik hier kans heb op een betaalde baan, dat geeft positieve energie om hier weer alles op alles te zetten. Ik ga me dan ook weer voor de volledige 100 % inzetten. Ik zal eerst beginnen met 1 dag en dit geleidelijk aan uitbouwen.

Mijn eerste sollicitatiegesprek!

Maar er zijn meer positieve dingen. Donderdag heb ik namelijk eindelijk mijn eerste sollicitatiegesprek. Het is voor de functie van gastvrouw voor 9 uur in de week. Het zou een mooie opstap kunnen zijn om weer te beginnen in een betaalde baan. Het is 11 jaar geleden dat ik voor het laatst heb gesolliciteerd, dus een beetje spannend is het wel maar ik heb er vertrouwen in. Het gesprek van vorige week geeft ook goede moed dat ik weet dat ik hier goed in ben. De functie zal ook nog niet te zwaar zijn dus dat is ook mooi.

Werk aan de winkel!

Deze positieve ontwikkelingen geven mij weer de moed en het vertrouwen dat ook voor mij weer nieuwe kansen komen om mezelf te blijven ontwikkelen. Ik ben benieuwd hoe het allemaal zal uitpakken. Ik denk zomaar dat ik het de komende laatste maanden van het jaar drukker ga krijgen dan de afgelopen 8 maanden….

Oefening baart kunst!

Eindeloos blijven herhalen

Gister zat ik na een vermoeiende werkdag uit te rusten in de bus toen ik me ineens iets belangrijks besefte. Ik bedacht me namelijk dat het eigenlijk heel fijn is dat ik het afgelopen half jaar nog op mijn oude stage plek heb kunnen werken. Het ritme en de structuur is voor mij heel belangrijk maar ook de dingen blijven herhalen. Als ik het niet vaak genoeg doe dan zakt het weer weg en wordt de drempel om het opnieuw te leren steeds hoger.

Het is zoals het is

Mijn vader geeft altijd als voorbeeld dat ik vroeger heel veel moeite had met bijvoorbeeld het aanleren van een hempje aan te trekken. Ik moest het eindeloos herhalen. Feitelijk is dat nog steeds zo bij alle nieuwe dingen die ik doe en mezelf aan leer moet ik het blijven herhalen omdat ik het anders weer opnieuw moet leren. Het is dus heel fijn dat ik op een vertrouwde plek mag blijven oefenen. Ik begin mezelf en mijn beperking steeds beter te begrijpen en dat is fijn maar ook confronterend. Ik weet nu; het is niet zo gek dat ik even moet wachten op die droombaan, ik pas ook niet zomaar overal.

                              

Omgaan met verandering       

Ik ben pas geleden begonnen bij een nieuwe organisatie om beter te leren omgaan met veranderingen en te zien waar ik precies tegen aan loop als ik ergens nieuw begin. Ik werk nu op de woensdag middag een paar uur op een gesloten afdeling voor mensen met dementie. Best heftig om ze daar zo te zien zitten en rond schuifelen. Ik weet ook nog niet of ik er tegen kan om de mensen zo te zien. Ik wil graag van toegevoegde waarde zijn voor een organisatie maar ik heb moeite om hier mijn weg in te vinden.

Duidelijkheid

Op de dagbehandeling weet ik precies wat er van mij verwacht wordt en daar vaar ik goed bij. Structuur en duidelijkheid is een belangrijke houvast voor mij. Op de gesloten afdeling moet ik van niets iets zien te maken en dat vind ik (nog) heel lastig. Ik zal het in de toekomst misschien beter aan kunnen als ik meer ervaring heb en beter door de wol geverfd ben.. Toch wil ik het niet direct opgeven. Alle begin is moeilijk en ik wil kijken of ik er niet toch iets van kan maken.

Ook dit is weer een goede leerervaring om beter te zien wat ik nodig heb.

Jezelf kennen en begrijpen

Ik vind het al heel fijn dat ik nu veel beter snap waarom het vroeger met werken altijd fout ging. Nu is het zoeken naar die ideale werkplek maar de vraag is of dat er nog wel is. Er wordt nog steeds overal zo op bezuinigd in de zorg dat de moed me af en toe in de schoenen zinkt.

Toch blijf ik vasthouden aan de hoop dat er ook voor mij ergens een goede werkplek zal zijn waar ik mezelf verder kan ontwikkelen. Tot die tijd blijf ik eindeloos herhalen zodat de drempel hopelijk steeds lager wordt. Alles komt op de juiste tijd dus ook voor mij.