Op weg naar betaald werk

Het is alweer even geleden dat ik wat van me heb laten horen. Ik had niet echt inspiratie of puf om te schrijven. Mijn prioriteit ligt namelijk bij mijn werk. Hier gaat momenteel het meeste van mijn tijd en energie in zitten. Natuurlijk heb ik daarnaast nog veel tijd ‘over’ maar dat gebruik ik dan weer om op te laden en weer verder te kunnen.

Bij mij werkt het namelijk meestal zo: als ik een dag gewerkt heb, plan ik de volgende dag expres niks zodat ik tijd voor mezelf heb om bij te komen.

Afscheid

De afgelopen periode zijn er wel een aantal dingen veranderd. Zo heb ik afscheid genomen in Amersfoort op mijn geliefde stageplek waar ik met ontzettend veel plezier en liefde gewerkt heb de afgelopen 3 jaar. Dit was mijn eerste werkplek waar ik me veilig genoeg kon voelen om mezelf te ontwikkelen en mijn diploma maatschappelijke zorg niveau 3 heb kunnen behalen.

Ik heb hier onnoemelijk veel geleerd, o.a om weer vertrouwen in mezelf en collega’s te hebben. Vanuit deze stevige basis durf ik nu weer verder te groeien naar een betaalde baan.

Verleden

Mijn weg is hobbelig geweest de afgelopen jaren. Sinds ik in 2006 in de Wajong terecht kwam

heb ik veel tijd gehad om mezelf terug te vinden. Door al mijn negatieve ervaringen op de werkvloer was ik mezelf kwijt geraakt. Ik wist niet meer wat ik kon en wilde. Ik dacht dat ik nooit een plek zou vinden waar mensen mij zouden accepteren. Inmiddels heb ik dankzij mijn opleiding geleerd dat ik wel degelijk mezelf kan ontwikkelen en kan groeien en dat ik veel in mijn mars heb. Ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten, ik ga er gewoon voor!

En wat ben ik blij dat ik eindelijk de juiste richting heb gevonden waar ik met hart en ziel mezelf kan zijn.

Doelen en verder groeien

Ik ben blij dat ik vorig jaar de keuze heb gemaakt om via het uwv met een re integratiebedrijf aan de slag te gaan. DIt was de juiste keuze. Zij hebben voor mij de werkervaringsplek bij het verzorgingstehuis in Doorn gevonden. Ik kreeg pas het jaaroverzicht van het afgelopen jaar toegestuurd, deze was vooral positief. Ik heb het afgelopen half jaar nodig gehad om te wennen aan de nieuwe werkomgeving, de bewoners te leren kennen en het overzicht te krijgen. Nu ik deze basis heb wil ik van hieruit verder groeien.

De volgende stap is om mijn uren uit te bouwen. Ik werkte eerst 1 dag in de week in Amersfoort, 1 dag in Doorn en 2 uurtjes op donderdag, nu neem ik de maandag middag erbij. Ik werk dan 2 halve dagen en 1 hele dag. Dit wil ik opbouwen tot 3 dagen.

Goede begeleiding is belangrijk!

Het team waar ik mee samenwerk is prettig en ik wordt goed begeleid. Ik kan al vaker zelfstandig werken dat houdt in, een activiteit met de bewoners en koffie en thee schenken. Ik ben hier nog in aan het groeien. De volgende stap is zelf activiteiten plannen en uitvoeren. Ik zie nog veel groeimogelijkheden voor mezelf om verder te groeien naar een betaalde baan. Ik ben zo blij dat dit op mijn eigen tempo kan, dat is namelijk zo belangrijk voor mij! Ik ben hier in het verleden vaak tegenaan gelopen waardoor het niet lukte. Gelukkig weet ik dit nu van mezelf en wordt hier door het re integratiebedrijf en het verzorgingstehuis rekening mee gehouden. Ik krijg alle ruimte die ik nodig heb. Kortom, ik zie de toekomst zeer zonnig in, ik zit in de lift omhoog!

Veranderingen planning en overzicht

Sinds twee weken ben ik nu twee dagen aan het werk in Doorn en een in Amersfoort. Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet ik ben er aan toe om verder te groeien op mijn nieuwe werkplek.
Ik werk er sinds oktober 2016 en ik begin eindelijk te wennen. Vorige week hielp ik mee met een activiteit waarbij een artiest liedjes kwam zingen uit de jaren 50 voor de bewoners. Het was erg leuk om de ouderen te zien genieten en de herkenning te zien in hun ogen.

Duidelijkheid en nieuwe activiteiten

Toen ik er naar toe liep was ik wel wat zenuwachtig. Het was de eerste keer dat ik met zo’n activiteit mee zou draaien, Hoe zou het gaan en wat zou er van me worden verwacht? Gelukkig werd ik goed opgevangen en werden de taken goed overlegd en verdeeld. Het was een prettige middag. Nu ik meer verschillende activiteiten doe en niet alleen op een afdeling sta leer ik meer mensen kennen en kan ik mezelf nuttiger maken. Ik leer er ook weer van om nieuwe activiteiten te doen ook al vind ik het nog spannend, Ik wil niet weglopen voor het nieuwe en onbekende maar het gewoon doen.

Veranderingen

Ik merk wel dat ik meer rust nodig heb voor mezelf door alle veranderingen. Nu ik nog maar 1 dag in Amersfoort werk krijg ik daar minder mee van alle nieuwe mensen die binnen komen. En dat zijn er een heleboel. Van de oude groep die ik bijna 3 jaar verzorgd heb zijn er nog maar weinig over. Op de maandag zitten er een aantal nieuwe gezichten bij de voorkamer, mijn vaste plek in Amersfoort. Aan de ene kant ben ik natuurlijk blij dat er weer nieuwe mensen bij komen, anders wordt het te kleinschalig. Maar voor mezelf is het wel lastig om alles bij te houden.

Andere dagen

Daarbij heb ik nu ik twee dagen in Doorn werk elke week andere dagen waarop ik werk. Eerst werkte ik standaard op maandag woensdag en vrijdag. Nu verandert dat iedere week omdat ik ook therapie tussendoor heb. Voor mezelf is het lastig om het overzicht daarvan bij te houden en goed te plannen. Ook afspraken met vriendinnen er tussendoor plannen gaat momenteel wat lastiger.

Ik hoop niet dat ik klagerig overkom ik wil alleen vertellen hoe het is voor mij om met veranderingen om te gaan. De afgelopen week had ik ook veel last van hoofdpijn omdat het verwerken bij mij langzamer gaat.

Voorkomen is beter dan genezen

Desalniettemin ben ik blij dat alles in de lift zit. Op mijn nieuwe werkplek gaat het de goede kant op en voel ik me prettig, dat is belangrijk. Ik ben opgelucht dat er toch meer plekken zijn waar ik kan functioneren en er rekening gehouden wordt met me. Ik heb besloten om voorlopig nog niks te zeggen tegen mijn collega’s over mijn achtergrond. Met de meeste werk ik namelijk zijdelings en ik wil graag dat ze me leren kennen zoals ik ben en niet Anne met een wajong. Dan krijg je onbewust toch weer vooroordelen en dat wil ik nu juist voorkomen.

Het is lastig om te bedenken wat nu verstandig is maar ik vertel het alleen als ik veel met iemand samen werk en ik vraagtekens zie bij de ander dat lijkt me toch het beste.

Voorlopig ben ik gewoon lekker bezig!

Keuzes maken

Gesprek

Vorige week woensdag had ik een gesprek op mijn nieuwe werkplek in Doorn over hoe het gaat met mij, of ze tevreden zijn over wat ik doe en het uitbreiden van mijn werkuren. Het was een fijn gesprek waarin naar voren kwam dat het goed gaat en er geen druk is vanuit het verzorgingstehuis dat ik moet presteren naar verwachtingen. Wat dat betreft ben ik vrij streng voor mezelf. Ik wil altijd mezelf van mijn beste kant laten zien en zo goed mogelijk presteren. Als dit niet lukt ben ik teleurgesteld in mezelf.

Stappen maken

Nu ik weet dat er vanuit de nieuwe werkplek geen druk is om te presteren voel ik me een stuk vrijer. Het is fijn om op je eigen tempo jezelf te kunnen ontwikkelen. Dit zou bij een gewone vacature niet kunnen dan zou ik daar tegenaan lopen.

Ik ga beginnen met het uitbreiden van mijn dagen in Doorn. Dit betekent dat ik in Amersfoort minder zal gaan werken. Ik vind dit best een lastige stap omdat ik me in Amersfoort altijd heel fijn voel. Ik werk daar alweer bijna 3 jaar en mijn collega’s kennen en begrijpen mij heel goed. Ze weten wat ik goed kan en houden rekening met wat ik minder goed kan.

Openheid over jezelf

Dit is iets wat ik in Doorn nog opnieuw moet opbouwen, hoewel ik het daar ook naar mijn zin heb. Het is wel moeilijk voor mij om in een nieuwe omgeving weer dat vertrouwen en die veiligheid op te bouwen. Dit kost tijd. Gelukkig krijg ik dat ook.

In het verzorgingstehuis wordt ik begeleid door een activiteitenbegeleidster maar ik werk ook samen met het personeel van de verzorging. Dit gaat over het algemeen goed al denk ik dat ze misschien wel hun vraagtekens bij mij zullen hebben.

Ik heb hier veel over zitten piekeren en besloten dat het belangrijk is dat ik open ben over mezelf en mijn achtergrond.  Er is binnenkort een vergadering met het personeel en ik heb besloten samen met de activiteitenbegeleidster en het re-integratiebedrijf dat ik daar ga vertellen over dat ik een ‘beperking’ heb. Ik vind dat echt een rot woord maar dat is een ander verhaal.

De juiste plek

Het is belangrijk om openheid van zaken te geven over wat er met je is zodat mensen ook rekening met je kunnen houden en hun verwachtingen bijstellen. Zo is er voor mij ook minder druk om te presteren en kan ik mijzelf sneller ontwikkelen.

Ik vind het best eng om te vertellen over mezelf, maar het voelt als een goede volgende stap.

Kortom re-integreren op een nieuwe werkplek gaat niet zonder slag of stoot. Er is een boel wat erbij komt kijken.

Ik ben blij dat ik een nieuwe plek heb gevonden waar ik mezelf kan zijn en wat veilig genoeg voelt om weer verder te groeien.

De collega’s zijn lief en over het algemeen begripvol en ook de bewoners lopen met me weg. Ik ben heel blij dat ik eindelijk het vak heb gevonden waar mijn hart ligt.

Een bijzondere vriendschap

Het is begin januari 2017 en ik kijk met iets van weemoed terug op het afgelopen jaar. Het was een moeilijk jaar waarin mijn beste vriendin begin januari weer de diagnose van kanker kreeg, Ik vond het verschrikkelijk toen ik het hoorde, jij mijn beste vriendin die ik al bijna 20 jaar ken zou niet meer beter worden.

In september van het jaar 1997 ging ik naar de Berg en Bosch school in Bilthoven, dit is een school voor langdurig zieke kinderen. De groepen waren klein wat voor mij prettig was. Ik werd hier niet gepest en ik maakte zelfs wat vriendinnen. Ik was in die tijd nog fan van de Backstreet Boys en zo kwam ik met jou in contact. Het klikte direct tussen ons; ik kon enorm met je lachen je was lekker bijdehand. We konden samen urenlang kletsen op school en dan hingen we savonds nog een uur aan de telefoon.

Helaas begrepen we elkaar niet altijd. Door mijn gevoeligheid heb ik moeite met het verwerken van prikkels. Als ik teveel prikkels krijg sluit ik mezelf af. ZIj dacht dan dat ze iets verkeerd had gezegd maar dat was niet zo. Ik kon dat niet uitleggen omdat ik mezelf al amper snapte. Vervolgens kregen we ruzie omdat we elkaar niet begrepen.

We spraken dan langere tijd niet met elkaar want uitpraten dat konden we om de een of andere reden niet.

Na de middelbare schooltijd kregen we in 2000 weer contact met elkaar en we hadden net zoveel lol als voorheen.

Ik weet nog goed dat we een keer uitgingen in Utrecht en dat we werden nagekeken door alle mannen omdat we een bepaalde uitstraling hadden die mensen aantrok. Met z'n tweeën konden we de wereld aan!

We waren zo close dat we elkaar zusjes noemden.

Toch ging het weer mis tussen ons. Dat was blijkbaar een euvel in onze vriendschap dat we niet konden verhelpen.

In 2006 kregen we weer contact. Ondanks de ruzies bleven we elkaar tegenkomen. Er was een soort aantrekkingskracht tussen ons waar we niet omheen konden. Ook al zat er dan jaren tussen dat we geen contact hadden als we contact kregen bloeide de vriendschap op, ik had mijn zusje weer terug. In die tijd was ik nog niet uit mijn depressie en kon ik  niet goed met mezelf en prikkels omgaan. Ik kon dat niet uitleggen en zo kwam het dat we toch weer ruzie kregen. Het was zo zonde dat we niet met elkaar konden praten over wat we moeilijk vonden.

Uiteindelijk kregen we opnieuw contact in 2014 via wederzijdse vrienden. Ik had gehoord dat je de ziekte van kanker had overwonnen en we raakten in gesprek via facebook. Ik vond het lastig om hierover te praten, het was een zeer gevoelig onderwerp. Toch lukte het ons en we merkten allebei dat we nu wel  over moeilijke dingen konden praten. We spraken met elkaar af en de klik was als vanouds, We maakten grapjes dat we ‘eindelijk volwassen geworden waren en beter met elkaar konden praten.’

Ik kon mezelf beter uitleggen omdat ik mijn beperking had geaccepteerd en zij snapte mij daardoor beter. We konden nu gewoon vrienden zijn zonder dat het ingewikkeld werd. In mei 2015 hielp je me door een moeilijke periode heen waar ik zonder jou steun veel meer last van had gehad. Je was mijn beste vriendin door dik en dun.

In januari 2016 je liet je volledig onderzoeken dmv een scan omdat je bang was dat de ziekte terug was gekomen. Je vertrouwde de signalen die je lichaam je gaf niet. Helaas bleek je gelijk te hebben. Op 15 januari een dag na mijn verjaardag vertelde je me dat de ziekte weer was teruggekomen. Je wist op dat moment nog niet hoe ernstig het was. Die uitslag moest je nog krijgen.

Het was 19 januari een vreemde dag voor mij. Ik kreeg de uitslag van mijn opleiding dat ik geslaagd was dus ik was uiteraard euforisch van blijdschap. Om half 5 belde je me om me slecht nieuws te vertellen. Je was ongeneeslijk ziek en je zou niet meer beter worden. Chemo zou je misschien wat meer tijd geven maar het kon de ziekte niet meer verslaan. De grond zakte onder mijn voeten weg. Mijn beste vriendin zou niet meer beter worden..

Ik wilde er voor je zijn maar kon het door mijn eigen heftige emoties niet aan. Op zulke momenten neemt de negativiteit bij mij weer de overhand. Ik kon er niet voor je zijn zoals jij dat nodig had. Ook was je closer geworden met iemand die je wel kon geven wat je nodig had. Het werd weer ingewikkeld tussen ons en we konden het niet uitpraten. Ik voelde dat ik je kwijt raakte en dat ik er niet voor je kon zijn. Het voelde alsof ik faalde, het was toch mijn taak als beste vriendin om er voor jou te zijn?

De afstand tussen ons kwam terug. Ik had verdriet, zat in een soort rouwproces. Ik moest accepteren dat de situatie zo was en moest je laten gaan. Jij had je energie nodig voor jezelf en kon mij er niet bij hebben. Het deed pijn dat je nu iemand had die wel kon geven wat je nodig had, dat ik niet diegene was. Ik was bang dat je dacht dat ik je had laten vallen maar dat was niet zo in mijn hart was je nog mijn beste vriendin maar het mocht niet zo zijn.

Ik moest voor mezelf de keuze maken om afstand te nemen van de situatie te accepteren dat het zo was anders ging ik eraan onderdoor. Het voelde ontzettend tegenstrijdig en oneerlijk maar ik moest nu voor mezelf kiezen. Ik verbrak het contact ook op facebook ik kon de berichten niet aan omdat ik er niks mee kon. Ik dacht in mijn achterhoofd dat we nog wel tijd zouden hebben om het er later nog over te hebben en het uit te praten..

Op 16 december kreeg ik het bericht dat je was overleden. De ziekte had je verslagen. Ik kon geen afscheid meer van je nemen en we konden het niet meer uitpraten met elkaar. Het was een klap in mijn gezicht ik was je nu voorgoed kwijt. De crematie zou de week erop plaatsvinden op een donderdag en ik besloot om er heen te gaan ook al vond ik het ontzettend moeilijk.

Over de crematie zelf zal ik een nieuwe blog schrijven omdat het verhaal anders te lang wordt.

Als Wajonger aan de slag!

Sinds begin oktober ben ik met veel plezier bij een nieuwe werkplek aan de slag. Dit is geregeld door het re-integratiebedrijf. Het zit in Doorn dus is niet zo ver van mijn huis.

Ik heb het er naar mijn zin en ik merk dat ik hier op mijn plek ben. Toch zijn er praktische dingen waar ik tegenaan loop. Wat ik het belangrijkste vind is dat de bewoners zich bij mij op hun gemak voelen en ik ben in mijn element als ik voor mensen kan zorgen.

Een fijne ochtend

Afgelopen woensdag ging ik weer naar het verzorgingshuis. Toen ik binnenkwam werd er net koffie en thee gedronken. Een van de bewoners zei tegen mij: ‘je ogen stralen alsof je iemand bent tegen gekomen die je goed kent.’ Zo leuk om zo’n compliment te krijgen. Ik heb er tijdens mijn stage hard aan gewerkt om een prettige, rustige uitstraling naar de mensen toe te hebben en dat werpt zijn vruchten af. De ochtend verliep gezellig en gemoedelijk, mijn directe collega had een leuk spel meegenomen wat we met een aantal mensen speelden. Aan het eind van de ochtend merkte ik dat ik al best moe was van alle indrukken.

Duidelijkheid

Ik merkte maar weer hoe prettig ik het vind dat mijn collega de ochtend al had gestructureerd en gepland. Tijdens de lunch werkte ik samen met een van de verzorgenden die op de afdeling werken. Dit verliep niet helemaal soepel wat me maar weer duidelijk maakte hoe belangrijk het is dat mensen mijn achtergrond weten.

Ik vind het prettig als iemand mij gewoon vertelt wat ik moet doen zolang ik het overzicht nog niet heb. Er zijn nog teveel indrukken om dit al meteen goed te overzien. Ik merk dat sommige collega’s dit niet goed snappen en dat is ze ook niet kwalijk te nemen want ze kennen mij nog niet zo goed.

Eerlijk zijn wat er is

Binnenkort ga ik met het re-integratiebedrijf en mijn directe collega hierover in overleg om ervoor te zorgen dat de samenwerking met iedereen zo soepel mogelijk verloopt.

Ik weet dat ik eerlijk moet zijn over mijn achtergrond maar ik blijf dit moeilijk vinden. Ik wil zo graag goed functioneren maar dat kan alleen als iedereen weet wat er met mij aan de hand is.

Dan kan er rekening worden gehouden met mij en kan ik ook op mijn eigen tempo groeien.

Ik blijf het lastig vinden om mensen uit te leggen wat ik nu precies heb.

Maar juist op deze werkplek nu ik de mogelijkheid heb om door te groeien en mezelf verder te ontwikkelen is openheid belangrijk. Ik moet er niet meer omheen draaien en eerlijk zijn hoe moeilijk ik dat ook vind.

Confrontatie met jezelf

Het is woensdagmorgen; vol goede moed ging ik op weg naar mijn nieuwe vrijwilligerswerk in Doorn. Toen ik aankwam liep ik naar boven, naar de afdeling waar ik werk. “Hoi Anne, wat fijn dat je er bent; “ Zei een collega van de verzorging. “ Is Tanja er niet vandaag?”  Vroeg ik verbaasd. “ Nee zij is er niet.”  “Oke ik zal alvast koffie en thee klaarzetten voor de bewoners.”  Zei ik. En met knikkende knieën ging ik aan de slag. Oh jee, dacht ik wat nu. Tanja is altijd degene die me begeleid en me verteld wat ik moet doen. Nu moet ik het ineens zelf bedenken. En ja, dat kan ik natuurlijk wel ik heb niet voor niks een diploma maar op een nieuwe werkplek is het voor mij toch weer ontzettend wennen.

Zo goed en kwaad als het ging worstelde ik me door de ochtend heen. Afijn eerst koffie en thee drinken met de mensen, dat is niet zo moeilijk, maar dan heb je nog een onderwerp van gesprek nodig. Waar ga je het over hebben?  Dat blijf ik lastig vinden. Gelukkig liep de verzorging op de achtergrond mee, maar die waren erg druk. Na de koffie druppelden  een aantal bewoners weer naar hun eigen appartement.

Nu moest ik een activiteit bedenken voor de mensen. Ik besloot een verhaal voor te lezen van Simon Carmiggelt. Hij schrijft leuke anekdotes in ouderwetse taal dat de mensen erg aanspreekt. Gelukkig kan ik leuk voorlezen dus de mensen luisterden aandachtig.

Ik was blij toen het lunchtijd was en ik de tafel kon dekken. Gelukkig wist ik hoeveel mensen er kwamen lunchen dus dat gaf niet zoveel problemen. Toen de soep werd opgediend kwam ik erachter dat ik de lepels vergeten was.

Al met al voelde ik me onzeker en miste ik de duidelijkheid die mijn collega mij gaf. Ik had het gevoel dat ik te kort schiet en de dag niet zo goed kon structureren. Ik heb mijn diploma gehaald maar voor mijn gevoel moet ik alles weer opnieuw leren. Zelfs de kleine dingetjes zoals smorgens koffie en thee zetten voor de mensen zijn voor mij niet zo vanzelfsprekend. Ik weet het allemaal wel maar ik heb erg veel tijd nodig. Dit frustreert mij behoorlijk. Het is moeilijk om zo met jezelf geconfronteerd te worden. Ik wil het allemaal zo graag goed doen.

Ik snap nu veel beter waarom het vroeger altijd mis ging op mijn werk. In de administratie zijn mensen veel harder en verwachten dat je het gewoon kunt. In de zorg is er wat dat betreft gelukkig meer begrip als je iets niet meteen weet. Ik ging pauze houden en besloot na een kort overleg met mijn collega’s dat ik naar huis ging. Het was voor mij een behoorlijk enerverende ochtend geweest en ik merkte dat ik wat van slag was hierdoor. Ik had tijd nodig om weer tot mezelf te komen en de situatie te laten bezinken.

In dit opzicht ben ik blij dat ik vrijwilligerswerk doe en ik wordt begeleid door het re-integratiebedrijf op de achtergrond. Binnenkort gaan we om de tafel zitten met elkaar om een plan van aanpak te bespreken. Op die manier is het voor mij duidelijker wat er van mij verwacht wordt. Ik wil zo graag wat zekerder worden in mijn werk, voor mijn gevoel ben ik nu alleen maar lief. Dat is natuurlijk ook belangrijk voor de mensen maar ik wil ook leiding kunnen geven als dit nodig is. Kortom ik heb nog een lange weg te gaan en ik ben er nog lang niet. Toch loop ik niet weg voor mezelf. Ik kom er  uiteindelijk wel, met vallen en opstaan.

Wegens privacy bescherming is de naam van mijn collega veranderd.

Een sollicitatiegesprek

Afgelopen donderdag had ik voor het eerst sinds 11 jaar weer een sollicitatiegesprek. Het gesprek was bij een verpleeghotel in Zeist voor de functie van gastvrouw. Toen ik werd gebeld dat ik werd uitgenodigd voor een gesprek was ik aardig flabbergasted. Ik had er niet meer op gerekend want de functie was al enige tijd geleden afgesloten. Blijkbaar hadden ze nog geen geschikte match gevonden. Ik dacht wie weet ben ik wel die geschikte match…

Kleding keuze

Op de dag van het gesprek was ik behoorlijk zenuwachtig. Wat moet je eigenlijk aan bij zo’n gesprek? Moest ik super netjes gaan of juist gewoon aantrekken wat ik prettig vind? Ik heb niet echt veel geschikte kleding voor sollicitatie gesprekken. Dat is het nadeel als je in de Wajong zit en je dat allemaal niet kunt betalen. Afijn ik trok een nette broek aan die er nog wel mee door kon en een blousje er bovenop. Zo moest het maar even goed zijn.

De weg kwijt?

Toen ik in de bus zat was ik benauwd dat ik niet op tijd zou komen. Zou ik het wel kunnen vinden? Ik heb altijd moeite met het vinden van de weg de eerste keer. Ik had het al wel nagekeken via Google Maps en het zag er niet al te moeilijk uit, maar toch; ik ben een kei in verdwalen. Gelukkig was het inderdaad vrij makkelijk en had ik het hotel op tijd gevonden. Het zat verstopt in de bossen van Zeist. Het bleek om een hotel te gaan dat vier sterren had voor gastvrijheid. Ik voelde direct de druk al omhoog komen. Vier sterren! Dat was wel heel luxe,

Super de luxe

Eigenlijk was ik toen al direct het liefst weer weggerend. Toch zette ik door. Met knikkende knieën liep ik het hotel binnen om me aan te melden. Het zag er allemaal super de luxe en netjes uit. Al het personeel liep er netjes bij. Ik voelde me lichtelijk een vreemde eend in de bijt. Ik wist toen al: dit gaat hem niet worden. Toch wilde ik het gesprek aangaan. Gewoon voor de ervaring. Ik werd opgehaald door een mevrouw die zeer netjes gekleed was. Lichtelijk geïntimideerd liep ik achter haar aan. Wat een opgedoft gedoe allemaal. Wat kon ik verwachten van het gesprek?

Confrontatie met je beperking

Het gesprek zelf was een prettig en eerlijk gesprek. Ze vertelde over de functie dat deze nog helemaal opgezet moest worden en dat het een weekendbaan was omdat er in de weekenden weinig te doen was voor de mensen. Eigenlijk had het meer weg van activiteitenbegeleider dan gastvrouw. Ik wist op dat moment al dat de functie voor mij te zwaar was. In de brief had ik niet geschreven dat ik een beperking heb, maar toch kwam dat al gauw ter sprake. Deze mevrouw had direct al aan mij gezien dat er ‘iets was.’ Ik vond dit heel moeilijk en confronterend. Ik ben er altijd heel erg mee bezig of mensen ‘iets aan mij kunnen zien.’ Ik wil me altijd zo goed mogelijk presenteren. Toch ging het niet op een vervelende manier.

Wajong

Het onderwerp kwam zoetjes aan vanzelf op de Wajong terecht. Ze zei het zo tactvol dat ik zelf heb toegegeven dat ik een Wajong uitkering heb. Ik zag haar worstelen en denken kan ik deze dame niet een plek geven op een andere functie of eerst een half jaar vrijwillig mee laten lopen. Ze had in het verleden veel met Wajongers samen gewerkt zodoende had ze al vrij snel bij mij gezien dat er iets was. Toch blijft het moeilijk om erover te praten op zo’n gesprek. Ze zei dat ik het heel goed en prettig vertelde, dus dat was een fijn compliment. Zelfs onder zo’n moeilijk gesprek kon ik mezelf toch goed uitdrukken. Ik voelde mezelf erg emotioneel worden en had de neiging om te gaan huilen. Het was allemaal zo anders dan ik had gedacht.

Moeilijk

En toch omdat ze zo sympathiek was, was het geen naar gesprek. We kwamen tot de conclusie dat dit voor mij geen geschikte functie was. Ik was opgelucht maar ook teleurgesteld. Ik had het zo totaal anders ingeschat. Het gesprek liep ten einde en ik liep zo snel als ik kon het hotel uit. Ik was totaal van slag. Het voelde zo dubbel. Aan de ene kant was ik blij met de ervaring maar ik dacht ook: zal ik ooit een functie vinden die ik aankan?

Het wordt allemaal veel zwaarder gescreend dan ik had verwacht…

Waar is die plek?

Eenmaal thuis liet ik de emoties de vrije loop. Wat is het toch moeilijk om een plek te vinden waar ik goed pas. Ik heb zoveel te bieden maar ook mijn beperkingen die me enigzins tegenhouden en de maatschappij wordt er niet makkelijker op. Op facebook kreeg ik allemaal lieve en meelevende reacties waardoor ik me weer gesterkt voelde. Ik had het toch maar mooi gedaan en dit was blijkbaar niet de functie voor mij.

Een nieuwe kans

Gelukkig ben ik afgelopen week begonnen bij een verpleeghuis waar ik vrijwillig mee loop. Zoals het er naar uit ziet is er mogelijkheid dat dit eventueel in 2017 een betaalde plek kan worden. Ik voel me hier thuis en op mijn gemak en ik denk dat dit wel eens de juiste plek voor mij zou kunnen zijn. Dat geeft weer hoop. Gelukkig zijn er plekken waar ik mezelf kan zijn en kan laten zien wat ik in huis heb. Ook op de dagbehandeling in Amersfoort voel ik me nog erg op mijn plek.

Kortom ik ben niet iemand die zomaar overal terecht kan, maar er zijn wel degelijk  plekken waar ik kan functioneren.

Ik blijf doorgaan op deze weg en timmer op mijn eigen manier gewoon verder. Ik kom er wel, uiteindelijk.