Supermarkt stress

Sinds ik weer alleen ben heb ik een boel ruimte voor mezelf gekregen. Helaas hoort bij alleen zijn ook dat je alles weer zelf moet regelen. Zo ook de boodschappen. Nu heb ik altijd een hekel aan boodschappen doen dus ik vond het heel fijn dat mijn (ex)partner dat op zich nam. Helemaal na een incident vorig jaar in de plaatselijke buurtsupermarkt.

Een cassiere zei tegen mij: ‘Wat is er met je gezicht gebeurd?’ Ik heb bij tijd en wijle als ik last heb van spanning of stress helaas last van pukkels op mijn gezicht. Die opmerking kwam hard aan. Op het moment zelf wist ik niet wat ik moest zeggen maar achteraf kwam de boosheid. Voor het eerst kwam ik voor mezelf op door dit incident te melden bij de manager van de winkel. Huilend deed ik mijn beklag bij hem. Hij vroeg wanneer ik weer bij de winkel zou zijn en ik zei: ‘Nou voorlopig in ieder geval niet.’ De volgende dag toen mijn ex boodschappen deed kwam de casiere naar hem toe met een bloemetje en verontschuldigingen. Ze had behoorlijk op haar donder gekregen van haar baas. Ik was blij te horen dat er wat was gedaan met mijn telefoontje, nu durfde ik echter niet meer naar die winkel toe.

Vanaf dat moment deed mijn ex dus de boodschappen voor mij. Ik had toch altijd al een hekel aan boodschappen doen: het lawaai in de winkel van schreeuwende kinderen tot gestreste moeders en het lawaai van de kassa’s….nu durfde ik al helemaal niet meer. Het duurde al met al een jaar voordat ik weer een stap in die bewuste winkel durfde te zetten. Kun je nagaan hoezeer je je leven laat beïnvloeden door zo’n opmerking.

Nu doe ik met enige tegenzin weer zelf mijn boodschappen bij die winkel en als het even kan negeer ik de bewuste cassiere die daar nog steeds werkt. Als ik bij haar aan de kassa kom kan er geen vriendelijk woord meer vanaf ze zwijgt in alle talen. Ik vind dit absoluut geen klantvriendelijkheid en kan hier ook zeer boos om worden. Maar omdat ik geen auto heb en lopend boodschappen moet doen is deze winkel het dichts bijzijnde voor mij.

Ik baal verschrikkelijk van deze situatie en ik vraag me af of ik weer contact op moet nemen met de manager over haar gedrag. Ik vind het rond uit belachelijk dat zo iemand daar nog steeds werkt en op zo’n manier de sfeer van de winkel beïnvloed. Tegen andere klanten kan ze wel gewoon gezellig kletsen maar dat vind ik ook vaak te ver gaan. Als cassiere dien je een zekere vorm van terug terughoudendheid te hanteren naar de klant toe vind ik. Het is een supermarkt, geen vismarkt…!

Ik ben benieuwd wat jullie mening over deze kwestie is, ik hoor het graag!

Uit de comfortzone!

Sinds ik weer naar school ga zit ik in een enorme groei en leer proces. Ik ben erg aan het veranderen. Mijn blik wordt verruimd. Ik ben heel blij dat ik de keuze heb gemaakt om deze opleiding te gaan doen. Ik ben ook blij dat ik de keuze heb gemaakt om van stage plek te veranderen. Ik werk nu op een nieuwe stage plek en dit bevalt me uitstekend.

Verandering

Op school werken we met verschillende periode boeken. Deze periode gaat over verandering. Sinds vorig jaar is mijn leven 180 graden veranderd. Dat is gelukkig vooral positief. Het is zo anders als je echt doelgericht bezig bent met een beroep te leren.

Niet alleen mijn daginvulling is veranderd ook mijn thuis situatie is anders. Sinds 24 april zijn mijn vriend en ik namelijk na een relatie van 5 jaar uit elkaar. We hebben bijna 5 jaar samen gewoond maar we waren het er allebei mee eens dat het beter is om goed uit elkaar te gaan dan met knallende ruzie. We kunnen nu ook gelukkig normaal met elkaar omgaan en dat is fijn. Ik merk dat er een enorme spanning van me af glijdt. Het is wel heel raar om alles weer alleen te doen.

Verleden, heden toekomst

De laatste tijd denk ik ook terug aan toen mijn vorige relatie uit ging dat was toevallig rond dezelfde periode in april maar dan in 2006. Kennelijk is dit een belangrijke week voor mij. Een week voorafgaand aan een nieuwe periode van groei. Toen die relatie uit ging kreeg ik veel ruimte voor mezelf om me te ontwikkelen en ik ben echt volwassen geworden. Ik ben benieuwd wat de komende periode gaat doen. Ik heb het gevoel dat er weer een nieuwe fase aanbreekt van ontwikkelen maar vooral meer zelfstandig doen en uit de comfort zone stappen.

Onafhankelijkheid

Ik wil leren minder afhankelijk te zijn van anderen en vaker dingen alleen te ondernemen hoe eng ik dat ook vind. Dat kan om iets simpels gaan zoals brood en boodschappen halen maar ook bijvoorbeeld alleen gaan zwemmen. Je kunt je niet voorstellen hoe vergroeid je raakt met een situatie als je al zo lang samen bent geweest. Nu ga ik er voor om alles weer zelfstandig aan te pakken. Ik ben er klaar voor en jij?

De laatste keer

Nog één keer samen slapen

de laatste keer samen praten

het is nu toch echt voorbij

de relatie tussen jou en mij

na 5 jaar samen is het gedaan

we moeten nu apart verder gaan

we hebben het samen goed gehad

ook al hadden we een moeilijke start

De laatste keer samen op gestaan

je hebt je spullen gepakt en bent weg gegaan

dit is echt het einde van onze tijd

toch ben ik jou en jij mij nog niet kwijt

Overprikkeld

Als het goed gaat wil ik dit het liefst van de daken schreeuwen. Maar als het minder goed gaat mag dit ook gezegd worden. Afgelopen week was een rommelige week op mijn werk. Het ging allemaal best goed, maar ik merk achteraf gezien dat ik overvraagd ben. Ik moet dus leren mijn grenzen aan te geven bij collega’s.
 

Verantwoordelijkheid en onzekerheid

Ik werk iedere dag samen met een andere activiteiten begeleidster. nu werkte ik dinsdag samen met een collega met wie ik nog niet eerder had samen gewerkt. Ze was al een tijdje niet meer geweest en ze zei tegen mij dat ik de groep wel beter zou kennen als zij. Ik dacht toen ja maar ik ben stagiaire dit geeft mij te veel druk. Maar ik zei het niet op het moment zelf had ik geen tijd om er bij stil te staan. Ze vroeg aan mij of ik de activiteit met de groep wilde doen. Ik moest zelf maar een geheugenspel uitkiezen. Nu vind ik dat best moeilijk want wat weten ze wel en wat niet? je kunt deze mensen niet te moeilijke vragen stellen maar als het te makkelijk is is het weer kinderachtig. Ik vond dat dus best moeilijk. Maar ook nu zei ik er niks van. De activiteit zelf ging wel redelijk. Wat ik minder leuk vond was dat ik alleen werd gelaten met de groep. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is dan heel hoog en mijn onzekerheid slaat toe.

Voor mezelf opkomen

Op woensdag hebben we weer een hele andere groep mensen die op de dagactiviteit komen. Deze groep had wat opstart problemen. Ook nu werd ik weer alleen gelaten bij de groep toen we de activiteit gingen beginnen. Omdat ik vond dat het wel lang duurde voordat ze weer terug kwam ben ik zelf maar begonnen met de activiteit. Ik merk dat ik hier nog een boel in te leren heb. In de activiteit zelf maar ook met aangeven wat ik wel en niet kan. Ik vind het lastig dat ik met zo veel verschillende mensen samen werk want dit moet ik dus iedere keer weer op nieuw aangeven. Aan de andere kant leer ik zo wel goed voor mezelf opkomen.

Chaotisch

Toen ik ‘s Middags thuis kwam merkte ik dat ik me erg chaotisch voelde. Op zo’n moment kan ik er niet veel prikkels meer bij hebben. Toch heb ik ‘s Avonds nog een artikel geschreven voor BNR over de Wajong omdat ik dit erg belangrijk vind. Toen mijn vriend en ik gingen slapen merkte ik dat mijn hoofd vol was. Ik moest de week goed na gaan om te bedenken waarom ik me nog zo chaotisch voelde.

Moe

Donderdags ging ik naar mijn werk terwijl ik al bij het opstaan merkte dat het moeizaam zou gaan. Ik heb aangegeven bij de begeleidster met wie ik samenwerkte dat ik het rustig aan wou doen. Helaas stond de dag net helemaal in het teken van pasen en ging het allemaal anders dan anders. Dit zijn allemaal prikkels voor mij. Om 12:00 merkte ik dat het echt niet meer ging. De tranen zaten hoog en mijn hoofd zat meer dan vol. Ik moest dus wel zeggen dat ik rust nodig had. Na een gesprekje ben ik naar huis gegaan.

Leerpunten

Ik moet dus leren aangeven dat ik niet meteen een activiteit helemaal zelf kan plannen en uitvoeren. Dit moet ik zeggen tegen alle collega’s met wie ik samen werk. De onzekerheid slaat op deze momenten toe: kan ik het allemaal wel? Vraag ik niet veel te veel van mezelf?

Ik ben zo bang dat ik het niet terug kan draaien als ik straks mijn diploma heb en ik het toch niet kan waarmaken. Ik weet echt niet wat de verstandigste keuze is.

Het is wel goed voor mij om te leren voor mezelf op te komen. Zeker weten of ik het kan zal ik het niet tot ik het probeer. Maar die angst overwinnen dat blijft een uitdaging.

Dit is het!

Wennen

De afgelopen tijd ben ik lekker aan de slag gegaan op mijn nieuwe stage plek. Ik werk nu bij Beweging 3.0 een dagbehandeling voor dementerende ouderen. Ik heb het hier tot nu toe erg naar mijn zin. Ik ben blij dat ik van stage veranderd ben ook al heeft dit heel wat kopzorgen gekost of ik wel op tijd een nieuwe stage plek zou vinden. Ik weet nu zeker dat dit is waar ik in verder wil groeien.

Pittig

Op maandag ga ik naar school en op dinsdag en donderdag werk ik 2 hele dagen. Op de woensdag werk ik voorlopig maar 2.5 uur zodat ik in de middag even kan bij tanken. Ik heb op mijn stage namelijk verteld dat ik VCFs heb en dat ik sneller moe ben en goed op mijn grenzen moet letten. De eerste weken zijn best pittig om weer mijn ritme terug te vinden. Ik ben nu nog best moe savonds. Ik ben wel anders moe dan toen ik in de zorg werkte. Bij dagbehandeling/besteding werk je veel intensiever met je hoofd.

Sfeer

De collega’s met wie ik samenwerk zijn erg vriendelijk en begripvol. De sfeer is ook heel prettig. Dit is belangrijk voor mij omdat ik hier erg gevoelig voor ben. In het bedrijfsleven ben ik hier op stuk gelopen toen ik in de administratie werkte. Wat dat betreft past dit werk daarom beter bij mij. Ik voel mensen goed aan en ik ben goed in observeren. Ook kan ik rustig blijven en het overzicht behouden.

Uitdaging

Het zal nog wel een uitdaging worden als ik straks helemaal alleen een groep moet draaien een hele dag maar dat moet ik natuurlijk stap voor stap leren en me er niet nu al te druk over gaan maken. Wat ik lastig vind met vcfs is wanneer er in mijn prive leven iets niet goed gaat of wat anders loopt dan gewoon ik gauwer van slag ben. Ik heb dan meer moeite met overzicht behouden en ik ben sneller moe. Ik hoop dat ik dit nog kan leren om hier beter mee om te gaan. Tot zo ver heb ik al een heleboel geleerd.

positief!

Ik ben blij dat ik de stap heb gezet om deze opleiding te doen! Ik ben al enorm gegroeid het afgelopen half jaar. Ik vraag dagelijks aan mijn collega’s (ik werk met verschillende activiteiten begeleiders) hoe ze vonden dat de dag ging. Tot nu toe is het steeds erg positief. Van de week zei een collega dat ik rustig ben en het overzicht goed behoud. Dit zijn juist dingen waar ik ook moeite mee heb (gehad.) Ik blijf voor als nog dus groeien op een positieve manier!

Trots overwinnen en schaamte doorbreken

Vandaag ben ik voor het eerst begonnen op mijn nieuwe stage. Ik ben heel blij dat ik op tijd deze stage plek heb gevonden. Ik doe nu alleen dagbesteding dus ik hoop dat ik nu minder moe zal zijn als ik eenmaal gewend ben.

Intensief

Dagbesteding begeleiden is best intensief. Je hoeft minder veel te lopen maar je bent wel de hele dag met je hoofd aan het werk. Je zorgt ervoor dat andere mensen een prettige dag invulling hebben. Vooral op zo’n eerste dag moet je iedereen nog leren kennen en observeer ik veel.

Ik krijg dus veel informatie en prikkels binnen. Gelukkig is het een rustige groep. Er zijn zo’n 7-8 mensen die er op zo’n dag er zijn. Je draagt er zorg voor dat iedere cliënt voldoende aandacht heeft en activiteit de hele dag door.

Verantwoordelijkheidsgevoel

Als je stagiaire bent is de druk op de ketel uiteraard veel minder hoog dan wanneer je daadwerkelijk activiteiten begeleider bent en alle verantwoordelijkheid hebt. Ik ben dus benieuwd hoe het zal gaan als ik straks mijn diploma heb. Ik probeer me er niet te druk over te maken maar stiekem doe ik dat wel.

Eerlijk aangeven wat je nodig hebt

Ik vind het nog steeds lastig om te bepalen wat kan ik wel en wat niet? Ik weet gelukkig beter dan vroeger waar mijn grenzen liggen en hoe ik met mijn energie om moet gaan. Toch blijft dit een uitdaging. Zeker als ik weer aan het werk ga zoals nu en weer in een ritme kom. Ik heb vandaag een gesprekje gehad met de gene die mij vandaag begeleid heeft op de groep. Het was een prettig gesprek. Ik heb verteld dat ik een lichte beperking heb en waar ik hinder er door van ervaar. Ik vind het nog steeds lastig om het aan mensen te vertellen.

Ik merk dat ik het luchtiger maak dan het is en wil doen alsof het niks voorstelt terwijl ik er wel degelijk ‘last’ van heb. Ik ben alleen zo trots dat ik het moeilijk vind om dit goed aan te geven.

Dit is nog een leerpunt voor mij. Ik mag best zeggen wat ik nodig heb om goed door de dag heen te komen.

Schaamte overwinnen

Het is net alsof ik me er nog voor schaam dat ik niet alles voor de 100 % kan die ik zou willen. Aan mijn inzet en enthousiasme ligt het zeker niet en dat zien mensen ook aan me. Dat zeiden ze op mijn vorige stage ook: ‘we zien jou niet als Anne met een beperking maar als Anne die heel graag wil.’ En zo wil ik ook graag behandeld worden. Ik wil niet betutteld worden maar gelijk behandeld als ieder ander. Toch zal ik hier ook voor mezelf een weg in moeten vinden om te beslissen hoe vertel ik het aan collega’s zodat ik niet wordt overschat en niet op mijn tenen hoef te lopen. Dit is voor mij de grootste uitdaging van het omgaan met mijn niet-zichtbare beperking.

Wie geeft mij een kans?

Droom najagen

Het is makkelijker gezegd dan gedaan: Ik ga mijn droom jagen. Want hoe pak je het nu zo aan dat het ook echt lukt? Via twitter heb ik een heleboel leuke reacties en tips gekregen. Dat vind ik natuurlijk super! Eerst wil ik echter zien dat ik mijn opleiding af kan maken voordat ik aan een nieuw project begin. De vraag is alleen of ik op tijd een nieuwe stage ga vinden!

Zorgen voor anderen

De stage bij Sherpa is helaas niet gelukt. Ik ben op zoek naar een BBL leer/werkplek en zij nemen alleen Bol studenten aan momenteel. Ik vind dit erg jammer. Ik heb hier twee dagen gewerkt om te kijken hoe het gaat, werken met mensen met een verstandelijke beperking. Dit beviel mij erg goed. Ik vind het leuk om voor andere mensen te zorgen. Om een voor hun zo’n prettig mogelijke dag in deling te verzorgen. Ik had ook al snel een leuk contact met de mensen op de dagbesteding. Dit geeft mij het gevoel dat dit werk mij toch ligt. Ik zou het jammer vinden als het dan stuk loopt omdat ik niet op tijd een stage plek kan vinden.

Tijds druk

Ik heb al bij de meeste zorg instellingen bij Amersfoort in de buurt gevraagd of ze nog stages hadden openstaan. Ook al verder op in de omgeving. Maar het lijkt er op dat alles al vol zit. Ik begin een beetje in de stress te raken. Ik moet voor 28 maart een stage plek hebben anders moet ik stoppen met deze opleiding. Dit zou ik erg jammer vinden.

Positief!

Mocht het niet lukken om een stage plek te vinden dan wil ik toch op een positieve manier naar deze ervaring kijken. Ik heb immers de afgelopen 5 maanden enorm veel geleerd. Ik heb van mijn vorige praktijkbegeleiders positieve feedback gehad waar ik echt wat mee kan. Ik weet nu beter waar ik tegen aan loop met de beperking die ik heb en dat ik ook echt wel heel veel wel kan. Het gaat er vooral om dat ik de juiste collega’s om me heen heb die me het begrip de ruimte en tijd kunnen geven die ik nodig heb.

Presentaties

Nu is dat in deze hedendaagse maatschappij niet altijd makkelijk. Daarom wil ik ook als ik deze opleiding niet af kan maken me gaan richten op presentaties geven over mijn ervaringen hier in. Ik vind dat ik mensen een heleboel kan leren over wat ik ben tegen gekomen. En als ik dit met andere mensen kan delen zodat zij hier van kunnen leren dan heb ik het niet voor niets meegemaakt! Dan kan ik het voor andere mensen met een ‘beperking’ (ik moet hier nog een ander woord voor verzinnen) hopelijk makkelijker maken.

Kans!

Kortom: het is een onrustige periode voor mij die alle kanten op kan gaan. Ik blijf vooralsnog hard zoeken en ik geef het niet op. Ik wil graag laten zien wat ik in huis heb, wie geeft mij deze kans?