Stilstaan bij jezelf

Afgelopen woensdag werd ik bevangen door mijn oude vertrouwde angst. Is het allemaal niet te veel voor me? Verwacht ik niet veel te veel van mezelf? Waarom wil ik dit eigenlijk? Doe ik dit voor mezelf of doe ik dit omdat ik mezelf wil bewijzen voor een ander?

Overzicht

Ik raakte woensdag van slag omdat ik een afspraak in het UMC gemist had. Het ging helemaal verkeerd met reizen. Op zo’n moment overzie ik het allemaal niet meer. Als het niet gaat zoals het moet gaan raak ik de grip kwijt. Dit is iets wat ik nog moet leren om beter mee om te gaan. Er is nog heel veel wat ik moet/wil leren. Daarom ben ik ook blij dat ik deze opleiding doe anders was ik daarin niet zo ver gekomen als nu.

Angst

Er zijn nog zoveel oude angsten die ik moet loslaten. Zo is er de angst die stiekem mee kijkt of ik het allemaal wel aan kan. Over het algemeen gaat de opleiding best goed. Aan de ene kant denk ik: och ik kan het allemaal makkelijk aan ik snap wat er gevraagd wordt en ik leer ontzettend veel. Ook lever ik netjes mijn opdrachten op tijd in en haal ik goede cijfers voor Engels, Nederlands en rekenen. Ik kom prima mee in de klas.

Balans

Aan de andere kant als het allemaal niet loopt zoals het lopen moet raak ik snel van slag en verlies ik het overzicht. Op zo’n moment denk ik: laat me toch allemaal met rust! Waarom wil ik toch altijd zo veel? Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn zoals ik ben zonder zo veel van mezelf te verwachten? Omdat ik tegelijk ook weet dat ik wél meer kan. De sleutel is balans vinden hier in. Ik heb uitdaging nodig ik kan niet goed stil zitten dus ik moet en wil gewoon veel doen. Toch heb ik ook mijn rust nodig.

leerdoelen

Op school begint nu mijn laatste periode van dit jaar. Hierna zal besloten worden door de docenten of ik door mag naar het 2e jaar. Ik wil de komende zomer door werken op mijn stage om mijn gemiste uren in te halen. Ik kan dan ook zien hoe het werken gaat zonder de druk van school en me richten op mijn leerdoelen zodat ik na de zomer klaar ben voor het 2e jaar! Ik ga ervoor!

Los laten..

Ik ben alweer bijna 2 maanden aan het werk bij Beweging 3.0. Tot nu toe gaat het boven verwachting goed. Ik werk samen met verschillende activiteiten begeleiders en met allemaal kan ik prettig werken   (en zij met mij ). Dat was met mijn stage voor de opleiding secretarieel medewerker wel heel anders…

Ik herinner mij goed dat ik een vervolg opleiding koos na mijn middelbare school opleiding. Ik dacht: ik kies voor administratie, dan hoef ik niet zo hard te lopen en wordt ik niet zo snel moe. Ik vind het leuk om met computers te werken en dan kan ik lekker veilig op kantoor aan de slag gaan. Hoe had ik ooit kunnen denken dat kantoor werk mijn ding zou zijn. Mijn eerste echte stage als secretarieel medewerker op een zorgkantoor verliep alles behalve soepel. Ik lag regelmatig in de clinch met de directie secretaresse die mij moest begeleiden. Uiteindelijk heeft mijn vader mij toen moeten redden door in een openhartig gesprek de directeur te vertellen over dat ik vcfs had. Ik zal nooit vergeten hoe ik me op dat moment voelde...ik wilde het toen nog helemáál niet weten. Gelukkig reageerde ze positief en heeft ze vanaf toen mij heel goed door mijn stage heen geholpen.

Helaas lukte het niet om een baan vast te houden toen ik mijn diploma gehaald had. Toen ik aan deze opleiding begon hield ik mijn negatieve werk verleden angstvallig in mijn achterhoofd. Stel nou dat ik mijn diploma haal dacht ik, dan lukt het straks wéér niet op de arbeidsmarkt en wat moet ik dan? Mijn eerste stage bij een verzorgingshuis in Voorthuizen verliep eigenlijk best wel goed. Het mensen wassen vond ik alleen niet zo leuk en het werk in de zorg was lichamelijk vrij zwaar. Ik besloot voor de dagbesteding te gaan. Ik ben nu blij dat ik deze keuze gemaakt heb.

Ik verwonder mij er over hoe leuk ik deze stage vind en hoe goed het gaat. Ik had vroeger nooit kunnen denken dat ik de zorg in zou gaan en het ook nog leuk zou vinden! Maar het is een feit voor mensen zorgen en dagelijks contact hebben met mensen zorgt er voor dat ik mij ook goed voel. En als ik deze stage vergelijk met de stage bij het zorgkantoor in Utrecht dan denk ik: wat een wereld van verschil! Dit zorgt er voor dat mijn zelfvertrouwen hier over groeit en dat ik de stap durf te zetten om verder te groeien in mijn leer proces.

Op school werd het nog maar eens benadrukt: ze laten je echt niet over gaan als ze geen groei proces bij je zien. En als ik mezelf vergelijk met een half jaar geleden dan zie ik al een hele grote vooruitgang! Ik ben er klaar voor om verder te gaan en het verleden te laten voor wat het is. Ik ga er op vertrouwen dat het mij gaat lukken om een echte activiteiten begeleidster te worden met hart en ziel. 

Supermarkt stress

Sinds ik weer alleen ben heb ik een boel ruimte voor mezelf gekregen. Helaas hoort bij alleen zijn ook dat je alles weer zelf moet regelen. Zo ook de boodschappen. Nu heb ik altijd een hekel aan boodschappen doen dus ik vond het heel fijn dat mijn (ex)partner dat op zich nam. Helemaal na een incident vorig jaar in de plaatselijke buurtsupermarkt.

Een cassiere zei tegen mij: ‘Wat is er met je gezicht gebeurd?’ Ik heb bij tijd en wijle als ik last heb van spanning of stress helaas last van pukkels op mijn gezicht. Die opmerking kwam hard aan. Op het moment zelf wist ik niet wat ik moest zeggen maar achteraf kwam de boosheid. Voor het eerst kwam ik voor mezelf op door dit incident te melden bij de manager van de winkel. Huilend deed ik mijn beklag bij hem. Hij vroeg wanneer ik weer bij de winkel zou zijn en ik zei: ‘Nou voorlopig in ieder geval niet.’ De volgende dag toen mijn ex boodschappen deed kwam de casiere naar hem toe met een bloemetje en verontschuldigingen. Ze had behoorlijk op haar donder gekregen van haar baas. Ik was blij te horen dat er wat was gedaan met mijn telefoontje, nu durfde ik echter niet meer naar die winkel toe.

Vanaf dat moment deed mijn ex dus de boodschappen voor mij. Ik had toch altijd al een hekel aan boodschappen doen: het lawaai in de winkel van schreeuwende kinderen tot gestreste moeders en het lawaai van de kassa’s….nu durfde ik al helemaal niet meer. Het duurde al met al een jaar voordat ik weer een stap in die bewuste winkel durfde te zetten. Kun je nagaan hoezeer je je leven laat beïnvloeden door zo’n opmerking.

Nu doe ik met enige tegenzin weer zelf mijn boodschappen bij die winkel en als het even kan negeer ik de bewuste cassiere die daar nog steeds werkt. Als ik bij haar aan de kassa kom kan er geen vriendelijk woord meer vanaf ze zwijgt in alle talen. Ik vind dit absoluut geen klantvriendelijkheid en kan hier ook zeer boos om worden. Maar omdat ik geen auto heb en lopend boodschappen moet doen is deze winkel het dichts bijzijnde voor mij.

Ik baal verschrikkelijk van deze situatie en ik vraag me af of ik weer contact op moet nemen met de manager over haar gedrag. Ik vind het rond uit belachelijk dat zo iemand daar nog steeds werkt en op zo’n manier de sfeer van de winkel beïnvloed. Tegen andere klanten kan ze wel gewoon gezellig kletsen maar dat vind ik ook vaak te ver gaan. Als cassiere dien je een zekere vorm van terug terughoudendheid te hanteren naar de klant toe vind ik. Het is een supermarkt, geen vismarkt…!

Ik ben benieuwd wat jullie mening over deze kwestie is, ik hoor het graag!

Uit de comfortzone!

Sinds ik weer naar school ga zit ik in een enorme groei en leer proces. Ik ben erg aan het veranderen. Mijn blik wordt verruimd. Ik ben heel blij dat ik de keuze heb gemaakt om deze opleiding te gaan doen. Ik ben ook blij dat ik de keuze heb gemaakt om van stage plek te veranderen. Ik werk nu op een nieuwe stage plek en dit bevalt me uitstekend.

Verandering

Op school werken we met verschillende periode boeken. Deze periode gaat over verandering. Sinds vorig jaar is mijn leven 180 graden veranderd. Dat is gelukkig vooral positief. Het is zo anders als je echt doelgericht bezig bent met een beroep te leren.

Niet alleen mijn daginvulling is veranderd ook mijn thuis situatie is anders. Sinds 24 april zijn mijn vriend en ik namelijk na een relatie van 5 jaar uit elkaar. We hebben bijna 5 jaar samen gewoond maar we waren het er allebei mee eens dat het beter is om goed uit elkaar te gaan dan met knallende ruzie. We kunnen nu ook gelukkig normaal met elkaar omgaan en dat is fijn. Ik merk dat er een enorme spanning van me af glijdt. Het is wel heel raar om alles weer alleen te doen.

Verleden, heden toekomst

De laatste tijd denk ik ook terug aan toen mijn vorige relatie uit ging dat was toevallig rond dezelfde periode in april maar dan in 2006. Kennelijk is dit een belangrijke week voor mij. Een week voorafgaand aan een nieuwe periode van groei. Toen die relatie uit ging kreeg ik veel ruimte voor mezelf om me te ontwikkelen en ik ben echt volwassen geworden. Ik ben benieuwd wat de komende periode gaat doen. Ik heb het gevoel dat er weer een nieuwe fase aanbreekt van ontwikkelen maar vooral meer zelfstandig doen en uit de comfort zone stappen.

Onafhankelijkheid

Ik wil leren minder afhankelijk te zijn van anderen en vaker dingen alleen te ondernemen hoe eng ik dat ook vind. Dat kan om iets simpels gaan zoals brood en boodschappen halen maar ook bijvoorbeeld alleen gaan zwemmen. Je kunt je niet voorstellen hoe vergroeid je raakt met een situatie als je al zo lang samen bent geweest. Nu ga ik er voor om alles weer zelfstandig aan te pakken. Ik ben er klaar voor en jij?

De laatste keer

Nog één keer samen slapen

de laatste keer samen praten

het is nu toch echt voorbij

de relatie tussen jou en mij

na 5 jaar samen is het gedaan

we moeten nu apart verder gaan

we hebben het samen goed gehad

ook al hadden we een moeilijke start

De laatste keer samen op gestaan

je hebt je spullen gepakt en bent weg gegaan

dit is echt het einde van onze tijd

toch ben ik jou en jij mij nog niet kwijt

Overprikkeld

Als het goed gaat wil ik dit het liefst van de daken schreeuwen. Maar als het minder goed gaat mag dit ook gezegd worden. Afgelopen week was een rommelige week op mijn werk. Het ging allemaal best goed, maar ik merk achteraf gezien dat ik overvraagd ben. Ik moet dus leren mijn grenzen aan te geven bij collega’s.
 

Verantwoordelijkheid en onzekerheid

Ik werk iedere dag samen met een andere activiteiten begeleidster. nu werkte ik dinsdag samen met een collega met wie ik nog niet eerder had samen gewerkt. Ze was al een tijdje niet meer geweest en ze zei tegen mij dat ik de groep wel beter zou kennen als zij. Ik dacht toen ja maar ik ben stagiaire dit geeft mij te veel druk. Maar ik zei het niet op het moment zelf had ik geen tijd om er bij stil te staan. Ze vroeg aan mij of ik de activiteit met de groep wilde doen. Ik moest zelf maar een geheugenspel uitkiezen. Nu vind ik dat best moeilijk want wat weten ze wel en wat niet? je kunt deze mensen niet te moeilijke vragen stellen maar als het te makkelijk is is het weer kinderachtig. Ik vond dat dus best moeilijk. Maar ook nu zei ik er niks van. De activiteit zelf ging wel redelijk. Wat ik minder leuk vond was dat ik alleen werd gelaten met de groep. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is dan heel hoog en mijn onzekerheid slaat toe.

Voor mezelf opkomen

Op woensdag hebben we weer een hele andere groep mensen die op de dagactiviteit komen. Deze groep had wat opstart problemen. Ook nu werd ik weer alleen gelaten bij de groep toen we de activiteit gingen beginnen. Omdat ik vond dat het wel lang duurde voordat ze weer terug kwam ben ik zelf maar begonnen met de activiteit. Ik merk dat ik hier nog een boel in te leren heb. In de activiteit zelf maar ook met aangeven wat ik wel en niet kan. Ik vind het lastig dat ik met zo veel verschillende mensen samen werk want dit moet ik dus iedere keer weer op nieuw aangeven. Aan de andere kant leer ik zo wel goed voor mezelf opkomen.

Chaotisch

Toen ik ‘s Middags thuis kwam merkte ik dat ik me erg chaotisch voelde. Op zo’n moment kan ik er niet veel prikkels meer bij hebben. Toch heb ik ‘s Avonds nog een artikel geschreven voor BNR over de Wajong omdat ik dit erg belangrijk vind. Toen mijn vriend en ik gingen slapen merkte ik dat mijn hoofd vol was. Ik moest de week goed na gaan om te bedenken waarom ik me nog zo chaotisch voelde.

Moe

Donderdags ging ik naar mijn werk terwijl ik al bij het opstaan merkte dat het moeizaam zou gaan. Ik heb aangegeven bij de begeleidster met wie ik samenwerkte dat ik het rustig aan wou doen. Helaas stond de dag net helemaal in het teken van pasen en ging het allemaal anders dan anders. Dit zijn allemaal prikkels voor mij. Om 12:00 merkte ik dat het echt niet meer ging. De tranen zaten hoog en mijn hoofd zat meer dan vol. Ik moest dus wel zeggen dat ik rust nodig had. Na een gesprekje ben ik naar huis gegaan.

Leerpunten

Ik moet dus leren aangeven dat ik niet meteen een activiteit helemaal zelf kan plannen en uitvoeren. Dit moet ik zeggen tegen alle collega’s met wie ik samen werk. De onzekerheid slaat op deze momenten toe: kan ik het allemaal wel? Vraag ik niet veel te veel van mezelf?

Ik ben zo bang dat ik het niet terug kan draaien als ik straks mijn diploma heb en ik het toch niet kan waarmaken. Ik weet echt niet wat de verstandigste keuze is.

Het is wel goed voor mij om te leren voor mezelf op te komen. Zeker weten of ik het kan zal ik het niet tot ik het probeer. Maar die angst overwinnen dat blijft een uitdaging.

Dit is het!

Wennen

De afgelopen tijd ben ik lekker aan de slag gegaan op mijn nieuwe stage plek. Ik werk nu bij Beweging 3.0 een dagbehandeling voor dementerende ouderen. Ik heb het hier tot nu toe erg naar mijn zin. Ik ben blij dat ik van stage veranderd ben ook al heeft dit heel wat kopzorgen gekost of ik wel op tijd een nieuwe stage plek zou vinden. Ik weet nu zeker dat dit is waar ik in verder wil groeien.

Pittig

Op maandag ga ik naar school en op dinsdag en donderdag werk ik 2 hele dagen. Op de woensdag werk ik voorlopig maar 2.5 uur zodat ik in de middag even kan bij tanken. Ik heb op mijn stage namelijk verteld dat ik VCFs heb en dat ik sneller moe ben en goed op mijn grenzen moet letten. De eerste weken zijn best pittig om weer mijn ritme terug te vinden. Ik ben nu nog best moe savonds. Ik ben wel anders moe dan toen ik in de zorg werkte. Bij dagbehandeling/besteding werk je veel intensiever met je hoofd.

Sfeer

De collega’s met wie ik samenwerk zijn erg vriendelijk en begripvol. De sfeer is ook heel prettig. Dit is belangrijk voor mij omdat ik hier erg gevoelig voor ben. In het bedrijfsleven ben ik hier op stuk gelopen toen ik in de administratie werkte. Wat dat betreft past dit werk daarom beter bij mij. Ik voel mensen goed aan en ik ben goed in observeren. Ook kan ik rustig blijven en het overzicht behouden.

Uitdaging

Het zal nog wel een uitdaging worden als ik straks helemaal alleen een groep moet draaien een hele dag maar dat moet ik natuurlijk stap voor stap leren en me er niet nu al te druk over gaan maken. Wat ik lastig vind met vcfs is wanneer er in mijn prive leven iets niet goed gaat of wat anders loopt dan gewoon ik gauwer van slag ben. Ik heb dan meer moeite met overzicht behouden en ik ben sneller moe. Ik hoop dat ik dit nog kan leren om hier beter mee om te gaan. Tot zo ver heb ik al een heleboel geleerd.

positief!

Ik ben blij dat ik de stap heb gezet om deze opleiding te doen! Ik ben al enorm gegroeid het afgelopen half jaar. Ik vraag dagelijks aan mijn collega’s (ik werk met verschillende activiteiten begeleiders) hoe ze vonden dat de dag ging. Tot nu toe is het steeds erg positief. Van de week zei een collega dat ik rustig ben en het overzicht goed behoud. Dit zijn juist dingen waar ik ook moeite mee heb (gehad.) Ik blijf voor als nog dus groeien op een positieve manier!