Een nieuw begin, een nieuw...?

Kerstvakantie

Het 1e weekend van januari zit er alweer bijna op, de kerstvakantie is voorbij gevlogen. Ik heb het best druk gehad de afgelopen 2 weken. Ik heb 4 dagen gewerkt, ben op Texel geweest en ik heb met vriendinnen afgesproken; kortom ik heb me niet verveeld.

Altijd met het begin van het nieuwe jaar heb ik zo’n gevoel alsof alles opnieuw voor je open ligt. Alsof er van alles kan gebeuren. Als ik bijvoorbeeld kijk naar vorig jaar dan is mijn situatie compleet veranderd. Mijn relatie van 5 jaar is uit en ik woon weer bij mijn ouders. Ook heb ik een andere stage plek gekregen waar ik mijn draai heb gevonden. Al met al kijk ik best positief terug op 2014. Ondanks alle minder leuke dingen is het ook wel goed geweest al die veranderingen.

Een plek onder de zon...

Ik woon inmiddels alweer een half jaar bij mijn ouders. Hoewel dit boven verwachting goed gaat merk ik toch dat ik er weer naar uit kijk om mijn eigen plekje te hebben. Geen rekening houden met een ander, lekker je eigen ding doen. Ik ben er wel weer aan toe na 5 jaar samen wonen. Op woningnet ben ik aan het reageren op woningen waarvan ik de huur enigzins kan betalen met mijn wajong inkomen, want ja als je een wajong hebt schuift dat gewoon niet zo veel. Nu gaat mijn geld vooral op aan reiskosten want ik reis 4 dagen in de week heen en weer naar Amersfoort/Leusden. Ik probeer er ook bij te sparen en dat lukt aardig. Dat moet ook want ik moet een hele nieuwe inboedel gaan verzamelen. Het meeste heb ik namelijk laten staan in Amersfoort...

Vriendschap is belangrijk

Ach ja, komt tijd komt raad zeggen ze dan. Alles komt vast wel op zijn pootjes terecht. Ik wil me er ook niet te veel zorgen over te maken. Tot die tijd verdeel ik zo goed en kwaad als het gaat mijn aandacht tussen school, stage, leerproces en mijn sociale leven. Ik ben dankbaar voor alle goede vrienden om mij heen die mij steunen. Zo heb ik nog steeds een heel warm contact met mijn ex wat ik erg fijn vind. Goede vrienden om je heen zijn heel belangrijk zeker als je leven niet 1 van de makkelijkste is. Alle mensen die dicht bij me staan zijn bijzonder. Zo ga ik dit jaar met 1 van mijn beste vriendinnen op mannen jacht, zoals 1 van de spreuken van Loesje zegt: Goede voornemens? Nee, wel veel stoute wat ik heel toepasselijk vind. Zo willen we ook een keer gaan speed daten, dat lijkt mij wel lachen om eens mee te maken. *Ach, letterlijk op mannenjacht natuurlijk niet dat moet je maar met een korreltje zout nemen ;)

Daar gaan we dan

2015, we zullen zien wat dit jaar mij gaat brengen. Ik hoop natuurlijk op mijn diploma in oktober. Ik heb en ben hier keihard voor aan het knokken. Ik zit nog volop in mijn ontwikkeling! Ik geniet gewoon van alles wat er op mijn pad komt en laat het op me af komen.

Zoals de mensen op de dag verzorging zeggen: je bent maar één keer jong, en moet er nu van genieten. Dat neem ik in ieder geval mee als een wijze raad.

Dromen zijn bedrog..(of toch niet?)

Dromen

De meeste mensen die mij vast volgen weten inmiddels wel dat ik een enorme dromer ben. Ik droom wat af. Toch moet ik bij tijd en wijle ook reeël zijn. Wat kan ik wel en waar loop ik toch echt tegen aan? Zo ben ik vol enthousiastme deze opleiding begonnen waar ik nu mee bezig ben (Maatschappelijke Zorg) niveau 3 en zou ik hierna het liefst doorstuderen tot HBO aan toe. Af en toe wordt je echter met je neus op de feiten gedrukt: er zijn nog veel dingen waar ik aan moet werken.

HBO

Afgelopen maandag sprak ik een klasgenootje, zij heeft een HBO opleiding gedaan voor deze opleiding. Ze zakte echter 6 keer op een examen van het 1e jaar en moest toen een niveau naar beneden. Ik heb haar even uitgehoord wat je zoal moet kunnen voor een HBO opleiding, dat was even slikken. Je krijgt elke dag huiswerk en moet dit ook echt maken anders loop je achter. Nu is dit niet mijn sterkste punt, planning en discipline daar schort het nog wel eens aan. Ook moet je een stuk of 30 droge, dikke theorieboeken lezen.. ik heb nu al moeite met een boek over dementie waar ik niet goed doorheen kom.

Ik wil een goede beroepskracht zijn

Kortom er zijn nog een heleboel vlakken waar ik me in kan ontwikkelen. Theoretisch zou ik misschien de kennis wel hebben maar het plaatje moet compleet zijn. Alles waar ik nu moeite mee heb zou ik dan in de vingers moeten hebben. Als ik het heb over mijn dromen om verder te leren zegt mijn vader steevast dat ik eerst maar moet zorgen dat ik een goede beroepskracht wordt. En hoe vervelend ook, ik denk dat hij hier wel gelijk in heeft. (Hoera hoor ik hem nu denken) Ik mag mezelf de tijd geven om me goed te blijven ontwikkelen. Ik wil goed mee komen op de arbeidsmarkt en het beroep waar ik nu voor aan het leren ben zo goed mogelijk kunnen uitoefenen en niet weer falen als het er op aan komt.

Een ruwe diamant

Vandaag sprak ik mijn arbeidscoach van het UWV, een heel prettig invoelend mens is dat. Zij ziet mijn kwaliteiten en talenten. Zij zegt ook: ‘We moeten je niet te veel pushen om een betaalde baan te zoeken je bent een ruwe diamant die geslepen moet worden en die tijd nodig heeft. Ik mag deze tijd nemen.’ Het is zo fijn om dit te horen van degene die in het UWV over mijn Wajong gaat. Zeker met de komende participatiewet en quotum druk in aankomst. Ik hoop ook echt van ganse harte dat iedere Wajonger zijn of haar tjid krijgt die hij of zij nodig heeft net als ik. De komende tijd blijf ik me keihard inzetten om te zorgen dat ik mezelf blijf ontwikkelen en blijf groeien. Ik zie wel hoe ver ik kom, Ik geef mezelf de tijd die ik nodig heb.

Opgeruimd staat netjes!

Een interessant gesprek

Afgelopen woensdag had ik een gesprek op mijn stage met de docent die mijn studiegroepje begeleidt en de teamleider van mijn stage. Het was een positief gesprek. De docent was verrast dat ik op mijn stage al zo professioneel ben en dat ik duidelijk gegroeid ben in mijn ontwikkeling. Op school komt dit nog niet genoeg naar voren. Ik had pas geleden zelfs een beetje ruzie gemaakt met een klasgenootje omdat ik best moeite heb met haar gedrag. Zij blaast nogal hoog van de toren en ik vind het lastig om daar doorheen te prikken.

Je veilig voelen

De docent vroeg in het gesprek nogal door over hoe ik omga met de mensen die op de dagopvang komen. Ik vertelde dat ik me aanpas aan hun niveau. Ik ga om met de mensen zoals zei dat prettig vinden. Juist omdat ik zelf prikkel gevoelig ben kan ik goed  aanvoelen wat deze doelgroep nodig heeft. (Ik werk met oudere mensen met dementie).

‘Waarom kan ik dit op mijn stage wel en komt dit op school niet naar voren?’ Vroeg hij zich af. Ik moest er even over nadenken. Op stage voel ik me op mijn plek en ik voel me veilig en op school nog niet. Dan is de volgende vraag natuurlijk waarom ik me op school nog niet veilig voel. Dit komt o.a door mijn verleden.

Pesten

Ik ben van jongs af aan best veel gepest op school. Ik heb op de basis school op een gewone Jenaplan school gezeten. Toch was ik altijd al anders dan andere kinderen je kon er alleen de vinger niet op leggen. Kinderen begrijpen dit niet, ze zagen alleen dat ik gevoeliger was en onzeker. Vooral in de laatste jaren van de basis school ben ik erg gepest. Na de basisschool ging ik naar een speciaal voortgezet onderwijs voor kinderen met leer en gedrag problemen. Op deze school werd ik zo mogelijk nog meer gepest omdat ik erg kwetsbaar was. Ik had net gehoord dat ik inderdaad ‘anders’ was omdat ik VCFs heb. Voor mijn gevoel was dit pesten een bevestiging dat ik er niet mocht zijn. Ik wilde er ook eigenlijk niet zijn…

Therapie

Nu, 20 jaar later kom ik dit verleden dus toch weer tegen. Ik moet hier wat mee wil ik mijzelf goed kunnen blijven ontwikkelen. Ik ga de komende periode uitzoeken wat voor begeleiding ik hiervoor op school kan krijgen want ik vind het best ingewikkeld om een goede therapie te vinden waar ze me hierbij kunnen helpen. De zorgverzekering is nu al best hoog en met psychologische aanvulling erbij is het weer een stuk duurder. Ik ben trouwens ook blij met alle aandacht die er nu op televisie is voor pesten want je kan er op latere leeftijd nog enorm last van hebben. Het zijn maar woorden zeggen veel mensen, maar woorden kunnen je ook diep in je hart raken.

Contact

Als er mensen zijn die toevallig een goede therapie weten die niet al te duur is in omgeving Utrecht hoor ik dit graag. Ik wil graag met mijn verleden aan de slag en dit niet meer mijn leven laten beïnvloeden. Ik ben Anne en ik heb vcfs (ofwel 22q11), nou en?! Je mag me mailen via houtsmaanne@hotmail.nl ik hoor het graag!

Niks nieuws onder de zon..?

Vaak schrijf ik als ik iets heb meegemaakt of ervaren waar ik tegen aan loop, of juist als ik een overwinmomentje heb. Nu is het de laatste tijd vrij rustig in mijn leven en heb ik dus weinig om over te schrijven. En toch is dat niet helemaal waar, ik ben natuurlijk erg druk met school en stage. Ik ben er pas achter gekomen dat ik het niet ga redden om in juni 2015 af te studeren. Ik heb dit aangekaart op school en een verlenging van de opleiding gekregen.

December

We zitten inmiddels alweer in de laatste maand van het jaar en ik heb nog een half jaar de tijd om mezelf volledig te ontwikkelen tot een professionele beroepskracht in de zorg. Nu denk ik steeds vaker bij mezelf: ik ben nog niet waar ik wezen wil ik moet en ik wil mezelf nog veel meer ontwikkelen. Afgelopen maandag heb ik dit aangekaart bij de docent die mij deze periode begeleidt. Ik zei: ‘Ik heb meer tijd nodig om mezelf te ontwikkelen. Ik ben 32 en het komt bij mij nu langzamerhand op gang. Het duurt even, maar er zit nog veel meer in dit vaatje!’ Hij vond het professioneel dat ik zelf inzie dat ik het niet ga redden om in april examen te doen. En ik ben niet eens teleurgesteld, eigenlijk ben ik vooral opgelucht. Ik mag mezelf meer tijd geven om het beroep goed onder de knie te krijgen.

Presentatie

Ook mag ik a.s maandag weer voor een publiek van 300 mensen mijn levensverhaal vertellen. Vandaag sprak ik daarvoor degene met wie ik deze presentatie doe. Ik geef deze presentatie aan de Universiteit van Leiden voor huisartsen in opleiding. Het was best gek om mijn levensverhaal in een notendop te vertellen aan de telefoon. Gelukkig kent ze mijn verhaal al wel.

Ik vind het heel belangrijk dat ik kan vertellen waar je zoal tegen aan loopt als je 22q11 hebt en een beperking in het algemeen. Dat is ook de reden dat ik met dit blog ben begonnen.  Ik ben heel blij en dankbaar dat ik al ruim 20.000 bezoekers heb mogen krijgen op mijn blog. Ik heb een vaste groep lezers die mij volgen op twitter en facebook en daar ben ik trots op.

Geen quotum!

Ik blijf het wel moeilijk vinden dat werkgevers vaak niet zitten te wachten op mensen met een beperking of een Wajong uitkering. Dit is mij vorige week weer vies tegengevallen in een debat over de participatiewet. Ik zal hier dus voor blijven strijden om te zorgen dat mensen met een beperking net zo veel kans en recht hebben op een baan als mensen die ‘gezond’ zjin. Ik wil ook niet een voorkeursbehandeling krijgen dat mensen mij aan moeten nemen vanwege het quotum! Ik ben ik en ik heb mijn eigen talenten en kwaliteiten die ik dol graag wil inzetten als ik mijn diploma heb. Daar strijd ik voor en daar ben ik keihard  voor aan het knokken!

Eindelijk op mijn plek!

Druk op de ketel

Het was natuurlijk allemaal afwachten hoe het zou lopen, weer naar school en stage lopen. Het eerste jaar ben ik op zich best goed doorgerold. Nu zit ik in het tweede en laatste jaar en wordt er toch meer druk op de ketel gelegd. Ik heb net de examen periode achter de rug en ik begin weer aan een nieuwe periode op school. Ik merk dat ik minder tijd over hou voor afspraken buiten mijn school en stage want het kost me allemaal behoorlijk veel energie. Gelukkig krijg ik er ook veel energie voor terug door alle waardering die ik krijg op mijn stage.

3 in de pan!

Vandaag heb ik bijvoorbeeld 3 in de pan gemaakt voor de mensen die op de dagverzorging komen. Het was best wel wat werk om te maken, en kostte ook voorbereidingstijd. Maar het was leuk om te doen, en de mensen lekker te zien smullen deed me goed. Vanaf nu wil ik ook vaker zelfstandig activiteiten gaan voorbereiden en organiseren. Ik ben er aan toe om verder te groeien tot een goede activiteiten begeleidster.

Onzeker

Ik had vandaag ook momenten dat ik dacht: ‘Kan ik het allemaal wel? Kan ik dit wel aan? Verwacht ik niet te veel van mezelf?’ Je moet op zoveel dingen letten en de dag goed plannen… op sommige momenten gebeurt er van alles te gelijk, en dan heb ik de neiging om heel hard te gaan rennen, zo hard dat ik mezelf voorbij loop. Op die momenten is het dan belangrijk om mijn rust te bewaren. En dat heb ik vandaag gedaan.

Drukke periode

Afgezien van alle nieuwe dingen die ik wil leren, moet ik op mijn grenzen en energie blijven letten. Dat is nu eenmaal een zwak puntje van mij. Ja ik kan mezelf blijven ontwikkelen maar dit moet wel op mijn tempo. Voor de komende week ga ik toch vragen of ik 2 dagen kan stage lopen. Er zijn nog 2 extra activiteiten savonds waar ik naar toe moet/wil en ik wil mezelf niet voorbij rennen. En toch, als ik zo’n drukke dag heb gehad op mijn stage ben ik toch niet helemaal energieloos. Stapje voor stapje krijg ik steeds meer energie om toch gewoon mee te kunnen doen net als iedereen! En dat is natuurlijk uiteindelijk mijn doel.

Op mijn plek

Het blijft belangrijk om binnen je kunnen te blijven. Gelukkig houden ze op mijn stage goed rekening met me. Ik krijg zo nu en dan een duwtje in de juiste richting. Ook krijg ik veel waardering van de bezoekers en mijn collega’s.

Vandaag werd ik voorgesteld aan iemand door een collega van me. Ze zei: ‘Dit is Anne, en ze is helemaal op haar plek hier!’ Toen dacht ik: en zo is het maar net! De tijd zal het leren hoe ver ik kom. Ik heb in ieder geval al een heleboel geleerd!

Vroeger en nu

Afgelopen weekend was het een gezellige drukte hier in huis want mijn zus was met haar gezin over gekomen uit Texel. Ze heeft 3 dochters van 6, 5 en 1.5 jaar oud. Toen ik hoorde dat ze dit weekend zouden komen was ik eerst uiteraard blij om mijn familie weer te zien. Tot ik bedacht dat ik de komende week erg druk ben met examens en mijn stage toen schoot ik lichtelijk in de stress. In paniek belde ik goede vrienden op of ik misschien een nachtje bij hun mocht komen logeren zodat ik wat meer rust zou hebben. Want 3 kleine kinderen  is voor mij wel heel veel prikkels. Ik zag mezelf al weer gillend weg rennen..

Vroeger en nu

Ik weet nog goed dat ik vroeger verjaardag drukte altijd heel moeilijk vond. Ik was eerst blij als het feest was, maar dan ineens werd het te veel. Vaak voelde ik me buiten gesloten en werd ik daar diep ongelukkig van. Voor mijn gevoel kon ik niet net als iedereen mee doen. Ik kon niet met dat gevoel omgaan en vluchtte dan naar boven. Ik snapte mezelf niet: waarom deed ik toch zo moeilijk? Het is ook heel moeilijk te omvatten als je nog zo jong bent.

Het had niet alleen zijn weerslag op mij, het was voor mijn hele familie lastig om mee om te gaan. Mijn familie wilde mij graag betrekken bij het feest en vonden het lastig om mij te begrijpen. Pas veel later toen ik al volwassen was begreep ik hoe het kwam en kon ik het uitleggen aan anderen.

Ik en vcfs

Toen ik begin 20 was zat ik in therapie bij een pyschiater die gespecialiseerd is in vcfs. Ik had het erg moeilijk met mezelf. Zij heeft me uitgelegd dat ik er niks aan kon doen als  situaties me overweldigde. Het kwam door mijn prikkel gevoeligheid. Dat ik zo ontzettend gevoelig ben, komt door het vcfs. Bij mij komt alles 10 keer harder binnen dan bij een ander. Dit maakt situaties voor mij vaak onoverzichtelijk. Pas jaren later leerde ik hier mee om te gaan toen ik begreep hoe mijn energie werkt.

Grenzen aan geven

Sinds ik bezig ben met de opleiding Maatschappelijke zorg heb ik nog veel beter geleerd om mijn grenzen aan te geven. Omdat ik een werk en school ritme heb kan ik meer aan. Het was natuurlijk even afwachten of het niet allemaal te veel zou zijn, maar gelukkig kan ik mijn grenzen hier in aan passen. Ik weet immers hoeveel energie een dag school en een dag stage kost en kan dit overzien. Dus toen ik vrijdag moe thuis kwam van een hele week school en stage had ik me er al op voorbereid dat het huis vol zou zijn. En eigenlijk was het vooral heel leuk om iedereen weer te zien. Het ging als vanzelf!

Vertrouwen!

 Inmiddels is het weekend alweer achter de rug en kijk ik er op terug met een heel tevreden en trots gevoel. Ik heb niet een keer het gevoel gehad dat het mij overweldigde. Als ik even rust nodig had kon ik gewoon mijn eigen gang gaan. Ik kan dus veel beter omgaan met drukte en dat geeft weer moed en zelfvertrouwen. Zondags kwam ook mijn andere zus met haar dochter op visite en was het huis helemaal gezellig druk. Ik weet nu dat ik meer aan kan dan ik denk en ik wil proberen minder te doemdenken. Ik ga met meer vertrouwen de komende periode tegemoet!

Beeldvorming van mensen met een beperking

Afgelopen woensdag mocht ik weer in vergadering samen met Jetta Klijnsma en een aantal andere Wajongers en/of hun ouders. Ik vond het een indruk wekkend overleg. Ik vind het bijzonder dat ik de mogelijkheid heb om haar persoonlijk beter te leren kennen en niet alleen via de negatieve berichten uit de media.

Droom

Dat ik nu met Jetta zelf kan praten is een droom die uit komt. Ik wilde al heel lang mijn mening geven over hoe het is om zelf in de Wajong te zitten en waar je tegen aan loopt. Die mogelijkheid heb ik nu en dat vind ik fijn. Ik vind het toch iedere keer nog wel erg spannend om naar Den Haag te gaan en dat grote gebouw van de Ministerie binnen te wandelen. De eerste 2 keer was ik zo onder de indruk dat ik niet veel durfde te zeggen. De afgelopen keer had ik daarom een goede vriendin mee genomen. Nu heb ik inmiddels gezien: Jetta bijt niet, integendeel je kunt heel goed met haar praten. Jetta is ook maar ‘gewoon’  een mens.

Onbegrip

Ik hoop niet dat nu heel veel mensen over mij heen gaan vallen en zeggen dat ik  ingepalmd ben of iets dergelijks. Ik merk dat mensen vaak negatief reageren op twitter als ik zeg dat ik met mevrouw Klijnsma heb gesproken. Ik vind dat jammer. Het is net alsof mensen boos op mij worden en denken dat ik ook maar enige vorm van invloed heb wat dus absoluut niet het geval is. het enige wat ik graag wil bereiken is meer begrip voor Wajongers minder bezuinigingen en een positief beeld over mensen met een beperking. Dat mevrouw Klijnsma open staat voor Wajongers en hun familie is alleen maar positief.

Beeldvorming

Wat ik belangrijk vind is dat mensen met een beperking net zo veel mogelijkheden krijgen als ‘gewone’ mensen. In de jaren 60 werden mensen met een beperking zelfs totaal de maatschappij uit gezet. Ze werden in een bosrijke omgeving geplaatst in een huis of in een dorp. Wat dat betreft is er al veel verbeterd. Toch vind ik de beeldvorming voor mensen met een beperking nog steeds erg negatief. Waarom kunnen we elkaar niet gewoon accepteren zoals we zijn en gebruik maken van elkaars mogelijkheden en talenten in plaats van zo negatief te reageren? Ik vind het erg moeilijk om te zeggen tegen mensen die ik nog niet ken dat ik een beperking heb. Ik wil er niet door bevooroordeeld worden. Zou het niet mooi zijn als er een dag komt dat je dit gewoon kan zeggen zonder raar aangekeken te worden?

Onbeperkt!

Er moet nog veel veranderen in de maatschappij. Ik zou hier graag mijn steentje aan willen bijdragen op een positieve manier. Gewoon door mijn eigen verhaal en ervaringen te vertellen. Ja ik heb een beperking maar ik laat me hier niet (meer) door beperken!