Gillend naar huis...

Een slechte start

Vanmorgen begon de dag al ‘goed’ toen ik op Utrecht Centraal er achter kwam dat ik mijn portemonnee vergeten was...Ik kon dus de eerste de beste tram terug pakken. Nadat ik thuis mijn portemonnee gepakt had, ging ik vol goede moed weer op weg naar stage. De trein had echter 5 minuten vertraging waardoor die vervolgens achter een stoptrein reed. Dat zat dus niet mee. Gelukkig kwam ik wel goed aan op stage.

Akkefietje

Daar aangekomen zag ik dat ik moest samen werken met een collega met wie ik een keer daar voor ook al moeite had gehad. Zij is niet erg subtiel en begrijpt mij niet goed. Nu was er een akkefietje met een activiteit. Zij wilde een bezoeker een mandala uit een boekje geven maar dat kopiëren wij normaal altijd. Ik legde het aan haar uit, maar ze wou de kleurplaat er toch uitscheuren en keek me zo aan van: ‘Wie ben jij nou.’ Zo kwam dat althans op mij over. Danig geïrriteerd zei ik zo rustig mogelijk dat ik het wel zou kopiëren. De kopieer machine was echter natuurlijk stuk. Vervolgens scheurde ze dus die kleurplaat er uit en gaf hem aan de mevrouw om in te kleuren. Die kunnen we dus niet meer gebruiken.

Te snel van slag?

Geïrriteerd omdat ze me niet serieus nam en voor mijn gevoel over me heen walste trok ik me even terug. Toen ik terug kwam zat ze me met zo’n blik aan te kijken van: ‘Is er iets? Had je wat?’ Het kwam op mij heel laatdunkend over. Ik raakte zo uit balans dat ik moest huilen en weg liep. Even later kwam ze naar me toe en wilde ze er over praten. Ik wilde echter niet precies aan haar uitleggen wat me dwars zat, de tranen zaten me te hoog op dat moment. Helaas kon ik ook niet met mijn leiding gevende praten want die was in gesprek. Ik stond er dus even alleen voor. Op dat moment wou ik heel hard weg rennen, de moed was me in de schoenen gezonken.

In tranen

In een gesprekje met haar heb ik kort uitgelegd wat me dwars zat. Ze zei dat het niet haar bedoeling was geweest om zo over te komen. Ik heb haar niet precies uit gelegd dat haar hele houding mij irriteerde. Dat kon ik niet goed verwoorden door die stomme tranen. Op dat moment was ik er zo klaar mee dat ik eigenlijk gewoon naar huis wilde. Ik moest echter wachten op mijn leiding gevende.

Activiteit voorbereiden

Mijn leiding gevende zei dat het beter was om niet naar huis te gaan omdat ik me er dan alleen maar rotter over zou voelen. Ik kon haar alleen maar gelijk geven. Ik mocht gelukkig even wat anders doen en zo kon ik mijn zinnen verzetten en mijn hoofd even leeg maken. Ik bereidde een creatieve activiteit voor: doosjes beplakken met stof. Helaas hadden we niet de juiste lijm hiervoor in huis.

Leren samenwerken met iedereen

Tegen 14:00 had ik weer moed gevonden om terug naar de groep te gaan. Gelukkig waren de mensen het voorval alweer vergeten. (Dat is het voordeel van werken met mensen met dementie). Ik kon dus de activiteit op pakken en doen alsof er niks gebeurd was. Aan het eind van de middag voelde ik me een stuk beter. De begeleidster met wie ik samenwerkte vroeg aan mij of ik me weer beter voelde. Ik zei dat het me op dat moment gewoon te veel was geweest. Ja, daar moet je mee leren omgaan zei ze.’ En dat klopt in zekere zin ook. Alleen misschien op een andere manier dan zij het bedoelde. Ik moet ook leren samen werken met mensen die minder fijngevoelig dan ik zijn. Die heb je namelijk ook in de zorg.

Groei

Al met al ben ik behoorlijk gegroeid als ik mezelf vergelijk met een paar jaar geleden. Een vriendin van me zei al: toen ik je net leerde kennen zou je thuis zijn gebleven na dat gedoe met je portemonnee. En dat klopt. Vanaf hier kan ik nog weer veel verder groeien!

Ik ga hier in ieder geval mee aan de slag. Ik heb en kan nog veel te leren!

Zelfvertrouwen

Afgelopen week had ik een voor mijn doen erg drukke week. Op woensdag, donderdag en vrijdag heb ik de hele dag gewerkt. Donderdag ging ik na het werk spontaan op visite bij vrienden omdat een goede vriend een baan had gekregen die dag. Het was die dag rustig en relaxed verlopen op mijn stage dus ik had energie ‘over.’

Leerdoelen

Tegen 16:00 worden de mensen met de taxi naar huis gebracht. Als ze weg zijn ruimen wij de boel op en praten nog even na. Ik had die ochtend een creatieve activiteit gedaan met de mensen. Mijn praktijkbegeleidster wees me op het feit dat ik de benodigde spullen voor de activiteit goed moet klaar zetten en weer netjes opruim. Ik weet heel goed hoe ik met de mensen moet om gaan en ik kan de sfeer fijn aan voelen. Dit is dus mijn volgende leerdoel om ervoor te zorgen dat de dag ordelijk verloopt.  

Leiding nemen

De volgende dag was ik voldoende uitgerust om weer aan de slag te gaan op mijn werk. Toen ik aan kwam werd mij gevraagd of ik de mensen wilde opvangen en motiveren om verder te gaan met de creatieve activiteit. Ik moest wel even slikken, maar ik wist dat ik het kon als ik maar rustig bleef. Dat is erg belangrijk bij dit werk: rustig blijven en overzicht houden.

Het lukte me om een goede sfeer te krijgen en te houden maar de mensen motiveren aan de activiteit te gaan was nog moeilijk. Gelukkig kon mijn praktijkbegeleidster me daarbij helpen.

Vorig jaar had ik dit nog niet gedurfd maar de afgelopen zomer ben ik met sprongen vooruit gegaan.

Persoonlijke groei

Als ik deze stage vergelijk met mijn stage in de administratie in 2002 dan is dit een wereld van verschil. Ik durf nu vertrouwen te hebben dat dit werk mij beter ligt en dat ik verder kan groeien. 
Mijn volgende stap is meer vertrouwen in mezelf krijgen als groep leidster. Collega's met wie ik samenwerk zien dat ik het kan, nu ik zelf nog. Hier ga ik de komende tijd hard mee aan de slag. 
Wat de toekomst verder nog brengt, ik blijf mezelf ontwikkelen gewoon omdat ik het kan.

Loslaten van bewijsdrang

Bewijsdrang

Ik loop al een hele tijd rond met het gevoel dat ik eigenlijk liever nog een niveau hoger wil. Het heeft te maken met mezelf willen bewijzen. Tegenover wie? De spoken van mijn verleden die zeiden dat ik het niet kon. De leerlingen die me uitlachten dat ik meer moeite moest doen voor mijn schoolwerk dan de rest van de klas. Het heeft me altijd behoorlijk dwars gezeten dat ze me op de lagere school niet hoger inschatten dan vbo niveau. Mijn trots was gekrenkt.

Onderschatten

Gister zat ik weer een volle dag op school. Ik had van 8:30 tot 17:00 les. Rond 15:00 ging ik dat echt voelen. Mijn hoofd zat aardig vol van alle informatie over de examens die we gaan krijgen dit jaar. En ik denk: ach, dat zal het probleem niet zijn voor mij als ik me er maar toe kan brengen om ook op tijd te gaan leren. Ik moet er niet te makkelijk over denken!

Stap voor stap

Wat me op viel was dat ineens alle klasgenoten van vorig jaar over waren gestapt naar niveau 4. Iedereen doet nu niveau 4 behalve ik. Dat wrong. Er zaten een paar mensen van vorig jaar in de klas die eerst niveau 4 deden en nu niveau 3 zijn gaan doen. Dat helpt me het reëel te blijven bekijken hoe graag ik ook een stap hoger zou willen gaan omdat ik weet dat ik het kan.

Groeien op de werkvloer

Je moet het hele plaatje helder blijven zien. Theoretisch zal het allemaal niet zo’n probleem voor me zijn. Maar op de werkvloer heb ik nog heel wat te leren. Ik wil bijvoorbeeld beter leren omgaan met wat er van je verwacht wordt op de werkvloer. Ik wil mijn energie goed verdelen. Hier ben ik al goed in gegroeid de afgelopen zomer met alle veranderingen die ik gehad heb. Ook wil ik meer zelfvertrouwen in mijn eigen kunnen krijgen door op de werkvloer te laten zien dat ik het kan. Vooral aan mezelf.

Volop in ontwikkeling

Ik zal mij dit jaar blijven richten op niveau 3 omdat dit voor mij nu verstandiger is, hoe graag ik ook sneller zou willen gaan. Ik voel dat ik het op mijn tempo mag doen. Dit jaar zorg ik er voor dat ik niveau 3 goed afsluit en dan richt ik me daarna op mijn gemak op niveau 4. En wie weet doe ik over een paar jaar nog wel HBO. Deze bloem is nog lang niet uitgegroeid. (Daarom houdt ik zo van zonnebloemen die worden zo mooi groot)

Kwetsbaar

Sinds 2006 zit ik in het netwerk groepje voor mensen met VCFs. Wij willen graag wat betekenen voor mensen die zelf vcfs hebben, omdat we weten hoe fijn het kan zijn als je begrip en herkenning in elkaar vindt. Het heeft mij heel erg geholpen om te leren omgaan met dit onbekende en ongrijpbare syndroom. We hebben ieder jaar ontmoetingsdagen georganiseerd voor mensen die hier behoefte aan hebben. Ik heb daar hele leuke contacten opgedaan, waar ik erg blij mee ben. Het is ook heel leerzaam om te zien hoe verschillend vcfs zich uit bij iedereen

De verschillen in vcfs

Het contact met anderen heeft mij geholpen beter te begrijpen wat vcfs nu is en wat het bij mij doet. Via facebook heb ik veel gepraat met mensen die dit syndroom ook hebben en allemaal lopen we tegen dezelfde dingen aan. Onbegrip van de buitenwereld over wat we nu hebben. Steeds weer opnieuw uitleggen wat het is. Waarom je niet alles kunt terwijl je toch niks ziet aan de buitenkant. Ik zie ook heel veel verschillende niveaus. De een kan heel goed voor zich zelf zorgen en zich redden in de maatschappij. De ander woont begeleid maar kan verder ook goed voor zichzelf zorgen. Ik denk dat er verschillende factoren zijn die mee spelen met hoe je als persoon met vcfs je ontwikkelt.

kwetsbaar

Wat ik zelf heel moeilijk vind aan vcfs is dat ik hierdoor erg gevoelig ben. Ik blijf het moeilijk vinden om te gaan met prikkels. Als alles goed gaat voel ik mij sterk en zelfverzekerd, maar als er te veel negatieve situaties zijn ben ik gauw van slag. Dit maakt mij kwetsbaarder dan een ander. Een negatieve situatie kan maar iets heel kleins zijn zoals onbegrip via twitter of een nare opmerking die me raakt. Ik leer er steeds beter mee omgaan maar het blijft moeilijk.

Ik blijf gewoon veel begrip en zekerheid nodig hebben, helaas is dit er niet altijd. Gelukkig heb ik veel lieve vrienden om me heen die me steunen en krijg ik meestal begrip via twitter. Dit doet mij goed.

Overschat

Wat vcfs zo lastig maakt is dat het zo onbekend is. Mensen die dit syndroom hebben praten er meestal liever niet over omdat ze niemand kennen die dit ook heeft. Ik zelf wil altijd geaccepteerd worden gewoon zoals ik ben. Ik wil niet anders behandeld worden omdat ik vcfs heb. Wel heb ik meer begrip nodig ook van instanties zoals het UWV. Ik ben heel blij dat ik de Wajong uitkering heb gekregen toen ik dit echt nodig had. Het gaat nu een stuk beter omdat ik de rust en tijd heb gekregen om mezelf te ontwikkelen op mijn tempo.Toch blijft er altijd het gevaar voor overschatting. Dan denken mensen: oh ze doet een mooie MBO opleiding, ze kan gewoon werken. Maar dit kan alleen als er voldoende ruimte is voor mij op de werkvloer. Bij de stage waar ik nu loop heb ik dit maar dat is lang niet overal zo.

Toekomst

Ja ik kan heel veel en ben erg zelfstandig. Toch zal ik ook altijd een gevoelig en kwetsbaar persoon blijven. Het is maar afwachten hoe de maatschappij straks met mensen zoals ik om zal gaan. Blijf ik de Wajong houden of wordt ik weer losgelaten omdat ik te goed wordt bevonden voor deze uitkering? De toekomst zal het leren. Voor nu blijf ik me richten op mijn opleiding en stage en blijf ik me ontwikkelen op mijn tempo. Ik kom er wel, op mijn manier.

Gewoon een beetje moe...

Afgelopen donderdag had ik een lange dag. Ik ging namelijk om 8:00 s morgens met de bus naar Utrecht Centraal en pas s Avonds 20:00 met de bus terug naar Amersfoort Centraal. Na mijn stage had ik namelijk nog een eetafspraak gepland bij een klasgenootje van mij.

Begrip

Ondanks de afstand van Nieuwegein naar Leusden gaat het reizen best goed. Gelukkig krijg ik op mijn stage de ruimte om wat later te beginnen. Dat hebben we meteen de eerste week dat ik verhuisd was in een goed gesprek afgesproken. Ik mag de tijd en ruimte nemen die ik nodig heb. Ook geef ik aan op welke dagen ik kan werken. Zo heb ik de afgelopen week ‘maar’ 2 dagen gewerkt en de week ervoor 3.  Tussendoor heb ik natuurlijk nog andere afspraken en mijn sociale leven wil ik ook zo goed mogelijk bij houden. Helaas lukt dat laatste niet altijd.

Acceptatie

Toen ik vorige week 3 dagen had gewerkt was ik zaterdag niet lekker. Ik kon toen niet naar Rotterdam om te loomen. Ik vond dat erg jammer maar gelukkig heb ik vrienden om me heen die me begrijpen als het me niet lukt. Toch blijf ik het lastig vinden als ik een afspraak af moet zeggen. Ik wil namelijk zo graag alles kunnen doen!

Interview

Nu had ik gister een interview bij de bibliotheek van Nieuwegein over de participatiewet. Er werd mij gevraagd wat voor begeleiding ik nodig heb op de werkvloer. Ik moest hier even over nadenken. Eigenlijk gaat het op mijn stage namelijk buitengewoon goed. De mensen vinden het leuk als ik er ben en met mijn collega’s kan ik goed overweg. Wat heb ik dan nodig? Een werkgever die me de ruimte en tijd kan geven om bij te komen van een vermoeiende dag.

Een beetje extra hulp

Zo had ik donderdag toen ik thuis kwam enorm veel pijn in mijn knieën van al het lopen. Ik kon letterlijk geen stap meer verzetten. Gelukkig hoefde ik vrijdag niet te werken maar ik moest wel naar dat interview. Mijn vader was zo lief om me te brengen want ik had nog steeds last van mijn knieën. Na het interview heb ik ook weinig meer gedaan. Vandaag zou ik naar een vriendin toe gaan maar ook dat moest ik helaas afzeggen omdat ik nog steeds erg moe was.

Vakantie

Voorlopig is het nog vakantie en heb ik niet de druk van school erbij. Ik ben benieuwd hoe dat vanaf september zal gaan als ik naar het 2e jaar ga. Ik ben in ieder geval blij dat ik mijn ritme hou door te blijven werken in de vakantie. Hopelijk zal ik straks als de school weer begint  goed aan het reizen gewend zijn. Ik heb sowieso de zekerheid dat ik deze stage hou het komende schooljaar dus dat is al weer 1 zorg minder!

Een positieve noot

Hoe gaat het nu? Dat vind ik best een lastige vraag in deze periode van mijn leven. Het gaat eigenlijk best goed. Afgelopen week vroeg ik of ik langer op mijn stage kan blijven en het antwoord was ja! Ik mag het hele schooljaar bij Beweging 3.0 blijven. Ik ben hier heel blij om natuurlijk. Het is een beetje zekerheid in een tijd vol onzekerheid.

Operatie

op 14 juli was het dan eindelijk zo ver. Ik heb een operatie ondergaan waarbij ik een kunstgebit heb gekregen. Ik heb er eigenlijk tot nu toe niks over geblogd of geschreven op twitter. Ik wil namelijk geen negatieve vooroordelen of reacties op deze persoonlijke beslissing krijgen. Ik kan hier wel gaan uitweiden waarom ik dit heb gedaan maar dat doe ik niet. Ik hou het er op dat het voor mij de juiste beslissing was. Ja het was zeer pijnlijk en het is best afzien de laatste weken. Ik kan niet goed eten maar het gaat stap voor stap beter. Een voordeel is wel dat ik best veel ben afgevallen…

Lichtpuntjes in onzekere tijden

In dezelfde week dat ik de operatie had ben ik definitief verhuisd. Je kan je voorstellen dat dit best een moeilijke beslissing was om te maken. Maar gelukkig pakt het goed uit. Ik vind het eigenlijk best leuk om weer bij mijn ouders te wonen. Nog een voordeel hiervan is dat ik kan sparen voor nieuwe eigen spulletjes die ik straks kan kopen als ik een nieuw plekje krijg. Ik kan voor mijn gevoel nu echt opnieuw beginnen. En dat is ook heel wat waard. De onzekerheid is natuurlijk dat ik niet weet wannéér ik een nieuw huisje zal vinden en of het betaalbaar zal zijn…Maar ik heb hier toch een positief gevoel over. Ik denk dat dit wel op zijn pootjes terecht zal komen.

Leuke dingen doen!

Ondertussen doe ik allemaal leuke dingen met vriendinnen en verbreed ik langzamerhand mijn netwerk. Zo ben ik met 2 vriendinnen een clubje begonnen waarbij we aan het loomen zijn. Het is hartstikke gezellig om dit met meerdere mensen te doen! Meer mensen zijn ook zeker welkom om deel te nemen. Zaterdag 2 augustus ben ik naar Eindhoven gereisd en heb ik mee gedaan met een workshop Mandala weven bij Jolanda van Tuil. (www.lightweaver.nl) Dit was erg leuk en inspirerend om aan deel te nemen. We hebben ieder apart een kunstwerk gemaakt.

Stage

De komende week ga ik 3 dagen werken op mijn stage. Het zit in Leusden dus dat is best ver reizen van uit Nieuwegein. Maar je moet er wat voor over hebben he. En ach ik heb het erg naar mijn zin. Het werken zelf kost me dus weinig energie. In ieder geval geen negatieve. En dat is heel wat waard! Ik heb eindelijk mijn plekje gevonden en daar geniet ik van met volle teugen.

U mag doorgaan naar start...

Comfort

Nog niet zo lang geleden schreef ik een stukje over ‘Uit de comfort zone.’ Nou, inmiddels ben ik behoorlijk uit mijn comfort zone en hoe. Was mijn leven in april dit jaar 180 graden gedraaid, nu is het 360 graden gedraaid. In feite zit ik namelijk weer bij het begin punt van mijn leven. Ik ben terug bij mijn ouders. Het voelt een beetje als een monopoly spel. U mag doorgaan naar start, u ontvangt geen 20 dollar….

Verandering

Natuurlijk is het allemaal niet zo dramatisch als ik het hier nu opschrijf. Het is fijn dat ik bij mijn ouders terecht kan. Tot voor kort had ik gehoopt dat ik in het oude huis kon blijven wonen in Amersfoort. Vorige week heb ik de beslissing genomen om de verandering door te zetten en echt te kiezen voor een nieuwe periode. En eigenlijk voelt het best wel goed. Ik krijg de kans om opnieuw te beginnen.

En laten we eerlijk zijn, echt opnieuw is het natuurlijk niet. Ik schreef het al eerder, ik kan mijn ouders nu veel beter helpen dan dat ik vroeger kon. Dit heb ik geleerd dankzij mijn stage en opleiding Maatschappelijke zorg.

Verhuizing

Gister heb ik de officiële verhuizing gehad. Het was goodbye Amersfoort en Hello Nieuwegein. Back to my roots. Als ik terug kijk naar de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt sinds ik op mezelf ben gaan wonen vind ik dat ik best trots op mezelf mag zijn. Ik leid een stabiel leven ondanks de moeilijkheden die ik wel eens ondervindt door mijn beperking. Toch leer ik hier ook weer steeds beter mee omgaan. Ik heb een fijn netwerk van goede vrienden en kennissen. En via dit blog kan ik veel mensen bereiken wat ik ook heel belangrijk vind. Er is veel meer rust en stabiliteit in mijn leven. En dat is iets waar ik gewoon trots op ben.

Nieuwe periode

Ik bereid me nu voor op de nieuwe periode die er uiteraard aan gaat komen. Na de zomer start ik met het tweede jaar van mijn opleiding. Op mijn stage zijn ze erg tevreden over me dus ik wil graag de gehele opleiding daar blijven. En, uiteraard is dit adres bij mijn ouders een tussen station. Ik ben van plan om op rasse schreden terug te keren naar Amersfoort. Maar nu eerst even genieten van een welverdiende vakantie. Toi toi toi :)