Eindelijk op mijn plek!

Druk op de ketel

Het was natuurlijk allemaal afwachten hoe het zou lopen, weer naar school en stage lopen. Het eerste jaar ben ik op zich best goed doorgerold. Nu zit ik in het tweede en laatste jaar en wordt er toch meer druk op de ketel gelegd. Ik heb net de examen periode achter de rug en ik begin weer aan een nieuwe periode op school. Ik merk dat ik minder tijd over hou voor afspraken buiten mijn school en stage want het kost me allemaal behoorlijk veel energie. Gelukkig krijg ik er ook veel energie voor terug door alle waardering die ik krijg op mijn stage.

3 in de pan!

Vandaag heb ik bijvoorbeeld 3 in de pan gemaakt voor de mensen die op de dagverzorging komen. Het was best wel wat werk om te maken, en kostte ook voorbereidingstijd. Maar het was leuk om te doen, en de mensen lekker te zien smullen deed me goed. Vanaf nu wil ik ook vaker zelfstandig activiteiten gaan voorbereiden en organiseren. Ik ben er aan toe om verder te groeien tot een goede activiteiten begeleidster.

Onzeker

Ik had vandaag ook momenten dat ik dacht: ‘Kan ik het allemaal wel? Kan ik dit wel aan? Verwacht ik niet te veel van mezelf?’ Je moet op zoveel dingen letten en de dag goed plannen… op sommige momenten gebeurt er van alles te gelijk, en dan heb ik de neiging om heel hard te gaan rennen, zo hard dat ik mezelf voorbij loop. Op die momenten is het dan belangrijk om mijn rust te bewaren. En dat heb ik vandaag gedaan.

Drukke periode

Afgezien van alle nieuwe dingen die ik wil leren, moet ik op mijn grenzen en energie blijven letten. Dat is nu eenmaal een zwak puntje van mij. Ja ik kan mezelf blijven ontwikkelen maar dit moet wel op mijn tempo. Voor de komende week ga ik toch vragen of ik 2 dagen kan stage lopen. Er zijn nog 2 extra activiteiten savonds waar ik naar toe moet/wil en ik wil mezelf niet voorbij rennen. En toch, als ik zo’n drukke dag heb gehad op mijn stage ben ik toch niet helemaal energieloos. Stapje voor stapje krijg ik steeds meer energie om toch gewoon mee te kunnen doen net als iedereen! En dat is natuurlijk uiteindelijk mijn doel.

Op mijn plek

Het blijft belangrijk om binnen je kunnen te blijven. Gelukkig houden ze op mijn stage goed rekening met me. Ik krijg zo nu en dan een duwtje in de juiste richting. Ook krijg ik veel waardering van de bezoekers en mijn collega’s.

Vandaag werd ik voorgesteld aan iemand door een collega van me. Ze zei: ‘Dit is Anne, en ze is helemaal op haar plek hier!’ Toen dacht ik: en zo is het maar net! De tijd zal het leren hoe ver ik kom. Ik heb in ieder geval al een heleboel geleerd!

Vroeger en nu

Afgelopen weekend was het een gezellige drukte hier in huis want mijn zus was met haar gezin over gekomen uit Texel. Ze heeft 3 dochters van 6, 5 en 1.5 jaar oud. Toen ik hoorde dat ze dit weekend zouden komen was ik eerst uiteraard blij om mijn familie weer te zien. Tot ik bedacht dat ik de komende week erg druk ben met examens en mijn stage toen schoot ik lichtelijk in de stress. In paniek belde ik goede vrienden op of ik misschien een nachtje bij hun mocht komen logeren zodat ik wat meer rust zou hebben. Want 3 kleine kinderen  is voor mij wel heel veel prikkels. Ik zag mezelf al weer gillend weg rennen..

Vroeger en nu

Ik weet nog goed dat ik vroeger verjaardag drukte altijd heel moeilijk vond. Ik was eerst blij als het feest was, maar dan ineens werd het te veel. Vaak voelde ik me buiten gesloten en werd ik daar diep ongelukkig van. Voor mijn gevoel kon ik niet net als iedereen mee doen. Ik kon niet met dat gevoel omgaan en vluchtte dan naar boven. Ik snapte mezelf niet: waarom deed ik toch zo moeilijk? Het is ook heel moeilijk te omvatten als je nog zo jong bent.

Het had niet alleen zijn weerslag op mij, het was voor mijn hele familie lastig om mee om te gaan. Mijn familie wilde mij graag betrekken bij het feest en vonden het lastig om mij te begrijpen. Pas veel later toen ik al volwassen was begreep ik hoe het kwam en kon ik het uitleggen aan anderen.

Ik en vcfs

Toen ik begin 20 was zat ik in therapie bij een pyschiater die gespecialiseerd is in vcfs. Ik had het erg moeilijk met mezelf. Zij heeft me uitgelegd dat ik er niks aan kon doen als  situaties me overweldigde. Het kwam door mijn prikkel gevoeligheid. Dat ik zo ontzettend gevoelig ben, komt door het vcfs. Bij mij komt alles 10 keer harder binnen dan bij een ander. Dit maakt situaties voor mij vaak onoverzichtelijk. Pas jaren later leerde ik hier mee om te gaan toen ik begreep hoe mijn energie werkt.

Grenzen aan geven

Sinds ik bezig ben met de opleiding Maatschappelijke zorg heb ik nog veel beter geleerd om mijn grenzen aan te geven. Omdat ik een werk en school ritme heb kan ik meer aan. Het was natuurlijk even afwachten of het niet allemaal te veel zou zijn, maar gelukkig kan ik mijn grenzen hier in aan passen. Ik weet immers hoeveel energie een dag school en een dag stage kost en kan dit overzien. Dus toen ik vrijdag moe thuis kwam van een hele week school en stage had ik me er al op voorbereid dat het huis vol zou zijn. En eigenlijk was het vooral heel leuk om iedereen weer te zien. Het ging als vanzelf!

Vertrouwen!

 Inmiddels is het weekend alweer achter de rug en kijk ik er op terug met een heel tevreden en trots gevoel. Ik heb niet een keer het gevoel gehad dat het mij overweldigde. Als ik even rust nodig had kon ik gewoon mijn eigen gang gaan. Ik kan dus veel beter omgaan met drukte en dat geeft weer moed en zelfvertrouwen. Zondags kwam ook mijn andere zus met haar dochter op visite en was het huis helemaal gezellig druk. Ik weet nu dat ik meer aan kan dan ik denk en ik wil proberen minder te doemdenken. Ik ga met meer vertrouwen de komende periode tegemoet!

Beeldvorming van mensen met een beperking

Afgelopen woensdag mocht ik weer in vergadering samen met Jetta Klijnsma en een aantal andere Wajongers en/of hun ouders. Ik vond het een indruk wekkend overleg. Ik vind het bijzonder dat ik de mogelijkheid heb om haar persoonlijk beter te leren kennen en niet alleen via de negatieve berichten uit de media.

Droom

Dat ik nu met Jetta zelf kan praten is een droom die uit komt. Ik wilde al heel lang mijn mening geven over hoe het is om zelf in de Wajong te zitten en waar je tegen aan loopt. Die mogelijkheid heb ik nu en dat vind ik fijn. Ik vind het toch iedere keer nog wel erg spannend om naar Den Haag te gaan en dat grote gebouw van de Ministerie binnen te wandelen. De eerste 2 keer was ik zo onder de indruk dat ik niet veel durfde te zeggen. De afgelopen keer had ik daarom een goede vriendin mee genomen. Nu heb ik inmiddels gezien: Jetta bijt niet, integendeel je kunt heel goed met haar praten. Jetta is ook maar ‘gewoon’  een mens.

Onbegrip

Ik hoop niet dat nu heel veel mensen over mij heen gaan vallen en zeggen dat ik  ingepalmd ben of iets dergelijks. Ik merk dat mensen vaak negatief reageren op twitter als ik zeg dat ik met mevrouw Klijnsma heb gesproken. Ik vind dat jammer. Het is net alsof mensen boos op mij worden en denken dat ik ook maar enige vorm van invloed heb wat dus absoluut niet het geval is. het enige wat ik graag wil bereiken is meer begrip voor Wajongers minder bezuinigingen en een positief beeld over mensen met een beperking. Dat mevrouw Klijnsma open staat voor Wajongers en hun familie is alleen maar positief.

Beeldvorming

Wat ik belangrijk vind is dat mensen met een beperking net zo veel mogelijkheden krijgen als ‘gewone’ mensen. In de jaren 60 werden mensen met een beperking zelfs totaal de maatschappij uit gezet. Ze werden in een bosrijke omgeving geplaatst in een huis of in een dorp. Wat dat betreft is er al veel verbeterd. Toch vind ik de beeldvorming voor mensen met een beperking nog steeds erg negatief. Waarom kunnen we elkaar niet gewoon accepteren zoals we zijn en gebruik maken van elkaars mogelijkheden en talenten in plaats van zo negatief te reageren? Ik vind het erg moeilijk om te zeggen tegen mensen die ik nog niet ken dat ik een beperking heb. Ik wil er niet door bevooroordeeld worden. Zou het niet mooi zijn als er een dag komt dat je dit gewoon kan zeggen zonder raar aangekeken te worden?

Onbeperkt!

Er moet nog veel veranderen in de maatschappij. Ik zou hier graag mijn steentje aan willen bijdragen op een positieve manier. Gewoon door mijn eigen verhaal en ervaringen te vertellen. Ja ik heb een beperking maar ik laat me hier niet (meer) door beperken!

Wel de kater, niet het feest

Druk 
Het was een behoorlijk drukke week afgelopen week. Maandag was het best druk op school. Er wordt al flink voorbereid voor de examens van Nederlands en Engels in november. Nu ben ik daar niet zo bang voor, ik weet dat ik het kan als ik maar op tijd ga leren. Dinsdag ging ik op visite bij een goede vriendin, woensdag naar Nijmegen bij een tante op visite met mijn ouders en donderdag en vrijdag had ik twee drukke dagen op het werk. Daar omheen gebeurde er ook nog van alles de afgelopen week en daar heb ik vandaag een terugslag van.

Op tijd rust nemen

Vroeger had ik een drukke week zoals deze niet aangekund. Sinds ik weer naar school ga en stage loop kan ik beter inschatten hoeveel ik ongeveer per dag aan kan. Toch heb ik nog altijd minimaal 1 dag rust doordeweeks nodig. Ik kan nu eenmaal niet maar blijven rennen ik moet af en toe pas op de plaat nemen. Als de batterij leeg is moet hij ook weer opgeladen worden.

Zorg

Nu is het natuurlijk een feit dat ik meer rust heb nu ik bij mijn ouders woon. Als ik savonds moe thuis kom van school of werk hoef ik niet meer te koken of mijn kleding te wassen. Ik help wel zo veel mogelijk mee in het huishouden maar dat is niet meer dan normaal. Hierdoor kan ik doordeweeks toch wat meer hebben dan wanneer ik op mezelf woon en alles weer zelf doe.

Taart

Woensdag heb ik tamme kastanjes geraapt in Nijmegen en donderdag heb ik een tamme kastanje chocolade taart gemaakt op mijn stage. Hij is best goed gelukt alleen had ik pure chocolade moeten gebruiken i.p.v. melk. De taart maken is best veel werk. Er zijn ongeveer 500 gr kastanjes nodig voor de taart en dan moet de chocolade nog gerasp worden. Ik was tot 13:30 met de taart bezig en daar omheen met de structuur van de dag. Gelukkig werd ik natuurlijk geholpen door een collega. Ik vond het spannend of het wel zou lukken om de taart te maken ik had hem nog nooit alleen gemaakt. Maar het was gelukt! De mensen vonden de taart erg lekker.

Grenzen aangeven

Vrijdags waren de mensen erg onrustig. Tegen de middag kreeg ik daardoor erge hoofdpijn. Werken op een dagverzorging is af en toe best hectisch. Er zijn veel dingen waar je voor moet zorgen en op moet letten. Het aller belangrijkste is het natuurlijk dat iedereen blij en tevreden naar huis gaat. Dat is weer goed gelukt. Om half 5 moest ik toch echt naar huis want ik wilde mijn bus op tijd halen. Het is nogal veel heen en weer reizen iedere dag. Een collega zei dat haar huiskamer nog opgeruimd moest worden. Ik zei toen: ‘Sorry maar ik moet echt naar huis ik heb hoofdpijn.’ Tot hier is mijn kunnen en niet verder. Leren je grenzen aangeven is een must. Dit kan ik gelukkig al steeds beter. En iedere keer kom ik weer een stapje verder.

Undateable?

The undateables

Een paar maanden geleden kreeg ik een mail van BNN Undateables. Ze vroegen of ik mensen kende die aan het programma mee wilden doen omdat ik een groot netwerk heb. Ook vroegen ze tussen neus en lippen door of ik zelf met het programma mee wilde doen omdat ik sinds kort weer vrij gezel ben. Ik heb toen een paar afleveringen bekeken en ik dacht nee dat is niks voor mij.

Eigenwaarde

Voordat ik mijn ex leerde kennen was ik erg onzeker over mezelf. Ik dacht: ik vind nooit een vriendje dat van mij houdt zoals ik ben. Het vcfs is zo ongrijpbaar hoe kan iemand nu op mij verliefd worden? Natuurlijk kon dat! Mijn ex hield van mij zoals ik ben.

Sinds dit jaar zijn we als goede vrienden uit elkaar gegaan. Ik heb veel van hm geleerd, het is goed zo. Ik heb nu eigenwaarde en dat is fijn.

Liefdespad

Ik begeef me sinds kort weer voorzichtig op het liefdespad. Op een soort van datingsite heb ik af en toe contact met leuke en minder leuke mannen. Het is prettig te weten hoe mijn marktwaarde is en een beetje aandacht is altijd leuk. Nu had ik pas een leuke jongen leren kennen, we wisselden dagelijks berichten uit. Het was een prettig en serieus contact. Geen gezeur over skype, whats app of sex gewoon op een rustige manier elkaar beter leren kennen.

Volgende fase

Via skype was de volgende stap om elkaar beter te leren kennen. het was een leuk en prettig gesprek. Tijdens het tweede gesprek vertelde ik hem dat ik een lichte beperking heb. Hij wilde er natuurlijk meer over weten dus heb ik hem het één en ander uitgelegd zonder precies te vertellen wat het inhield. Hij reageerde in eerste instantie positief zei dat het toch geen probleem was etc. En ja hij wilde me best een keer irl (in real life) ontmoeten.

Kortzichtig?

De dagen erna waren de gesprekken echter veel korter. Hij was een stuk afstandelijker en ineens had hij geen tijd meer om te kletsen. Ok, de hint is duidelijk, blijkbaar kon hij er toch niet mee omgaan met wat ik hem in vertrouwen gedeeld heb. Zulke mensen kom je helaas wel eens tegen. Ik vind het jammer dat hij blijkbaar niet volwassen genoeg is om mij volledig te accepteren.

Ik heb veel geleerd de afgelopen jaren. Ik weet wat ik te bieden heb in een relatie. Misschien is het nu ook nog geen tijd voor iets nieuws in die zin.

Geduld

Degene die mij wel kan geven wat ik nodig heb en kan accepteren komt vanzelf wel op mijn pad. Het is een kwestie van geduld. (laat dit nu net een zwak punt van mij zijn) Ik hoop alleen dat ik tot die tijd niet te vaak mijn neus hoef te stoten tegen types zoals ik nu ben tegen gekomen. Ach ik zie wel wat het leven mij te bieden heeft. Het heeft geen haast! Mijn studie, stage, vrienden en beesten zijn belangrijker dan een leuke man, en zo is het!

Een beetje zekerheid voor de toekomst

Ik heb eindelijk werk gevonden dat echt bij me past en waar ik me gelukkig in voel. Ik kan helemaal mezelf zijn. Waar ik me echter zorgen om maak is de toekomst van de werkgelegenheid in de dagbesteding. Ik heb geen zin om straks als ik na 2 jaar hard werken mijn diploma heb weer aan de kant te staan. Ik wil laten zien wat ik te bieden heb!

Ik wil assertiever worden

Goed, eerst zijn er nog een aantal dingen waar ik aan wil werken dit 2e jaar van mijn opleiding. Zo had ik vorige week die moeizame samenwerking met mijn collega. Ik had de neiging om weg te rennen toen ik daardoor van slag raakte. Dat kan natuurlijk niet als je een baan hebt en de verantwoordelijkheid voor de mensen in de groep. Ik wil dus leren om minder gauw van slag te raken en assertiever te worden. Dit is waar ik me de komende tijd mee bezig ga houden.

Gevoeligheid als kracht

Afgelopen maandag hadden we het tijdens SLB (Studie leer begeleiding) er over dat ik de keer daarvoor me niet prettig voelde om over mijn verleden te praten in de groep. 1 van mijn klasgenoten zei dat ik het geen dag zou uithouden waar hij werkt. Hij werkt namelijk met jongeren. Die roddelen over je of zeggen: ‘Pfff daar heb je haar weer.’. Ik moet hem daar gelijk in geven, dat is voor mij te zwaar. Maar werken met ouderen en gehandicapten daarentegen ligt me wel heel goed juist omdat ik zo gevoelig ben. Ik kan mijn gevoeligheid inzetten als kracht in dit beroep.

Dagbesteding is meer dan je denkt

Ik zie nu veel beter wat MBO 3 werkelijk inhoudt en wat er van je gevraagd en verwacht wordt. Soms denk ik: ach, ik kan dit makkelijk aan en op andere dagen vraag ik me af of ik niet te veel van mezelf verlang. Het werk in de dagbesteding houdt veel meer in dan alleen simpel activiteiten doen met de mensen. Er zijn zo veel dingen waar je op moet letten! Ik denk dat ik het allemaal best kan leren want ik zie dat dit werk bij me past, maar het moet op mijn tempo. Ik heb nog een jaar waarin ik hier keihard aan ga werken. Ik ben al heel blij dat het op mijn stage waar ik nu werk zo goed blijft gaan! Ik werk hier al weer een half jaar. Dit geeft me zelfvertrouwen en moed voor de toekomst.

Zekerheid

Ik zou alleen zo graag zekerheid willen dat ik na mijn diploma niet weer met ‘lege handen sta.’ Hoe dan ook kan ik alles wat ik geleerd heb tijdens deze opleiding voor mijn verdere leven gebruiken. En wat er ook op mijn pad komt, mijn route wijst zich uiteindelijk vanzelf!

Gillend naar huis...

Een slechte start

Vanmorgen begon de dag al ‘goed’ toen ik op Utrecht Centraal er achter kwam dat ik mijn portemonnee vergeten was...Ik kon dus de eerste de beste tram terug pakken. Nadat ik thuis mijn portemonnee gepakt had, ging ik vol goede moed weer op weg naar stage. De trein had echter 5 minuten vertraging waardoor die vervolgens achter een stoptrein reed. Dat zat dus niet mee. Gelukkig kwam ik wel goed aan op stage.

Akkefietje

Daar aangekomen zag ik dat ik moest samen werken met een collega met wie ik een keer daar voor ook al moeite had gehad. Zij is niet erg subtiel en begrijpt mij niet goed. Nu was er een akkefietje met een activiteit. Zij wilde een bezoeker een mandala uit een boekje geven maar dat kopiëren wij normaal altijd. Ik legde het aan haar uit, maar ze wou de kleurplaat er toch uitscheuren en keek me zo aan van: ‘Wie ben jij nou.’ Zo kwam dat althans op mij over. Danig geïrriteerd zei ik zo rustig mogelijk dat ik het wel zou kopiëren. De kopieer machine was echter natuurlijk stuk. Vervolgens scheurde ze dus die kleurplaat er uit en gaf hem aan de mevrouw om in te kleuren. Die kunnen we dus niet meer gebruiken.

Te snel van slag?

Geïrriteerd omdat ze me niet serieus nam en voor mijn gevoel over me heen walste trok ik me even terug. Toen ik terug kwam zat ze me met zo’n blik aan te kijken van: ‘Is er iets? Had je wat?’ Het kwam op mij heel laatdunkend over. Ik raakte zo uit balans dat ik moest huilen en weg liep. Even later kwam ze naar me toe en wilde ze er over praten. Ik wilde echter niet precies aan haar uitleggen wat me dwars zat, de tranen zaten me te hoog op dat moment. Helaas kon ik ook niet met mijn leiding gevende praten want die was in gesprek. Ik stond er dus even alleen voor. Op dat moment wou ik heel hard weg rennen, de moed was me in de schoenen gezonken.

In tranen

In een gesprekje met haar heb ik kort uitgelegd wat me dwars zat. Ze zei dat het niet haar bedoeling was geweest om zo over te komen. Ik heb haar niet precies uit gelegd dat haar hele houding mij irriteerde. Dat kon ik niet goed verwoorden door die stomme tranen. Op dat moment was ik er zo klaar mee dat ik eigenlijk gewoon naar huis wilde. Ik moest echter wachten op mijn leiding gevende.

Activiteit voorbereiden

Mijn leiding gevende zei dat het beter was om niet naar huis te gaan omdat ik me er dan alleen maar rotter over zou voelen. Ik kon haar alleen maar gelijk geven. Ik mocht gelukkig even wat anders doen en zo kon ik mijn zinnen verzetten en mijn hoofd even leeg maken. Ik bereidde een creatieve activiteit voor: doosjes beplakken met stof. Helaas hadden we niet de juiste lijm hiervoor in huis.

Leren samenwerken met iedereen

Tegen 14:00 had ik weer moed gevonden om terug naar de groep te gaan. Gelukkig waren de mensen het voorval alweer vergeten. (Dat is het voordeel van werken met mensen met dementie). Ik kon dus de activiteit op pakken en doen alsof er niks gebeurd was. Aan het eind van de middag voelde ik me een stuk beter. De begeleidster met wie ik samenwerkte vroeg aan mij of ik me weer beter voelde. Ik zei dat het me op dat moment gewoon te veel was geweest. Ja, daar moet je mee leren omgaan zei ze.’ En dat klopt in zekere zin ook. Alleen misschien op een andere manier dan zij het bedoelde. Ik moet ook leren samen werken met mensen die minder fijngevoelig dan ik zijn. Die heb je namelijk ook in de zorg.

Groei

Al met al ben ik behoorlijk gegroeid als ik mezelf vergelijk met een paar jaar geleden. Een vriendin van me zei al: toen ik je net leerde kennen zou je thuis zijn gebleven na dat gedoe met je portemonnee. En dat klopt. Vanaf hier kan ik nog weer veel verder groeien!

Ik ga hier in ieder geval mee aan de slag. Ik heb en kan nog veel te leren!