Aanpassen en communicatie

Nieuwe stage?

Deze week was een pittig weekje. Ik ben woensdag begonnen met stage lopen bij Sherpa. Ik weet nog niet of ik hier kan blijven. Ik volg namelijk een BBL opleiding en bij Sherpa kun je kennelijk alleen stage lopen als je een BOL opleiding hebt. Ik hoop dat hier een mouw aan te passen is. Het lijkt me namelijk een leuke en interessante plek om stage te lopen.

Doelgroep

De doelgroep is mensen met een verstandelijke beperking. De niveaus zijn erg verschillend. De éen heeft een ernstige verstandelijke beperking de ander is lichamelijk beperkt. Weer een ander is zwaar autistisch. De kunst is te zien wie wat voor soort begeleiding nodig heeft. Het is voor mij dus vooral veel observeren en leren de komende periode.

Verschillende activiteiten

Het is grappig te merken hoe snel ik me kan aanpassen aan een situatie. Werken met gehandicapten is heel anders dan werken met bejaarden. Met de bejaarden deden we vooral groepsactiviteiten. Met deze doelgroep is dat niet echt mogelijk. De meeste cliënten leven in hun eigen wereldje. Je geeft ze dus een werkje wat ze aan kunnen en leuk vinden om te doen. Zoals bijvoorbeeld de een houdt van puzzelen die geef je een puzzel van 90 puzzelstukjes. Een ander kan een puzzel van 200 stukjes aan. Een andere cliënt vind het leuker om te tekenen. Zo is er een man die graag op een stoel zit en tijdschriften verscheurt. Sommige zitten liever op zichzelf in een rustig hoekje. Die laat je zoveel mogelijk met rust.

Communicatie

Het is belangrijk iedere cliënt op zijn eigen niveau te benaderen. Tegen de een praat je op een kinderlijke toon. Er is bijvoorbeeld een cliënt die is zwaar autistisch tegen haar moet je met korte duidelijke zinnetjes communiceren anders is dat verwarrend voor haar. Ook moet je eigen aanwezigheid niet te druk zijn. Ben ik bij vrienden en familie altijd luid en duidelijk aanwezig hier ben ik juist rustig en op de achtergrond. Het is interessant om te zien hoe de cliënten op nieuwe personen reageren. Gister werd het meisje dat zwaar autistisch is opgehaald om naar huis te gaan. Toen ze weg ging kwam ze ineens naar me toe en gaf me een soort van handje. Dat vond ik een heel lief gebaar. Ik vind het fijn dat mensen het prettig vinden als ik aanwezig ben!

Het is nu even spannend of ik nu wel of niet hier kan blijven om stage te lopen. Ik hoop het wel. Ik wil graag meer leren over deze doelgroep.

Nederland tolerant?

Beeldvorming

Afgelopen week was ik op visite bij een vriendin van mij. We hebben allebei hetzelfde streven namelijk dat de beeldvorming omtrent mensen met een beperking verbeterd moet worden, en dat ze recht hebben op gelijke kansen op de arbeidsmarkt.We hebben het samen regelmatig over dit onderwerp omdat we hier helaas zelf ervaringsdeskundigen in zijn. We hebben beide zoveel mogelijkheden maar krijgen we ook een kans op deze arbeidsmarkt? Een eerlijke kans?

Tolerant

Ik zou graag willen dat mensen hun beperkte gedachten over deze doelgroep eens zouden veranderen: niet kijken naar wat we  niet kunnen, maar naar wat er wél mogelijk is. Het is niet zo gek dat  veel mensen met een beperking de moed laten zakken. Dit is precies de reden waarom ik presentaties wil geven aan bijvoorbeeld bedrijven of op beurzen, over het hebben van een beperking en hoe je hier mee omgaat. Ik zou zo graag willen dat Nederland toleranter wordt voor deze doelgroep zodat ook wij kunnen laten zien wat we allemaal kunnen in plaats van nutteloos thuis te zitten of te worden gedumpt op een sociale werkplaats of in een uitkering.

Op komen voor jezelf!

Er is een groep van 2.5 miljoen mensen die ‘gehandicapt’ zijn en allemaal zijn ze heel divers in wat ze wel en niet kunnen. Waarom zijn er maar zo weinig mensen in deze groep die voor zichzelf durven of kunnen opkomen? Wanneer wordt er eens gestopt met over deze mensen heen te lopen en met  plannen te bedenken als de participatiewet, die alleen is bedacht voor de bezuinigingen?

Rotwoord

Ik vind gehandicapt trouwens echt een rot woord. Net als  beperking. Het woord alleen al zegt het al. Eigenlijk zou hier een positiever woord voor moeten worden bedacht. Er zou vaker over dit onderwerp gesproken moeten worden, zodat mensen hier eens goed over na gaan denken.

Dit is het doel waar ik naar streef gelijkheid voor deze doelgroep!

Angsten overwinnen en doorgaan!

Vertrouwen

Afgelopen maandag was ik weer op school. Ik had me er eigenlijk al op ingesteld dat ik moest stoppen met de opleiding omdat ik was gestopt op mijn stage. Gelukkig hoefde dit niet. Ik ben hier nu toch wel blij om. Ik vind het een erg leuke klas waar ik in zit en ik voel me op mijn gemak. Ik heb zelfs al een presentatie gedaan over VCFs voor de klas en dus verteld over mijn syndroom. Ze reageerden hier erg goed op. Ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan het helpt mij steeds beter mensen in vertrouwen te nemen om hier over te vertellen.

Begrip

Vroeger dacht ik altijd dat mensen mij nooit zouden begrijpen, ik begreep mezelf al niet eens dus hoe kon een ander mij dan begrijpen? Verschillende ervaringen hebben mij geleerd dat de ene persoon je beter begrijpt of kan inleven dan een ander persoon. Je hebt ook mensen die doen alsof ze je begrijpen maar het eigenlijk niet doen. Dat vind ik persoonlijk veel vervelender want dan loop je achteraf alsnog een deuk in je zelfvertrouwen op. Zeg dan liever meteen dat je het niet begrijpt.

Overzicht

Toen ik 2 weken geleden stopte wist ik niet of ik door kon gaan met de opleiding. Ik ging er maar van uit dat ik moest stoppen hoewel ik dit erg jammer vond. De zorg is voor mij te zwaar en dagbesteding vind ik heel leuk maar het lijkt me erg moeilijk om een groep van 10 mensen helemaal zelf te leiden. Alle verantwoordelijkheid is dan voor jou. En er is zoveel wat er dan bij komt kijken! Ik dacht bij mezelf dat gaat mij nooit lukken. Ik vind het soms al moeilijk om overzicht te bewaren voor mezelf laat staan dat ik dat voor een hele groep moet doen!

Jezelf tijd geven

Nu had ik vorige week een gesprek met mijn studiebegeleider en we hebben besproken wat verstandig is om te doen. Als ik een andere opleiding zou kiezen loop ik waarschijnlijk tegen dezelfde angsten aan. Dit is waarschijnlijk ontstaan door negatieve ervaringen in het verleden maar ook omdat mijn beperking wat dat betreft lastig is te doorgronden. Wat zijn mijn mogelijkheden en wat zijn mijn valkuilen? Mijn studiebegeleider vond dat ik mezelf de tijd moest geven om het te leren. En daar had hij gelijk in. Ongeduldig als ik ben wil ik alles meteen kunnen...Tsja dat lukt natuurlijk niet.

Toekomst

Nu heb ik binnenkort een kennismakingsgesprek bij een nieuwe organisatie en ik hoop dat ik hier meer zelfvertrouwen kan leren. In de volgende periode moet ik leren omgaan met veranderingen, nu dit is al een hele grote. Ik ben benieuwd wat de toekomst nog allemaal zal brengen en ik probeer er niet bang voor te zijn. Angst werkt alleen maar belemmerend. 

Allemaal nieuwe stapjes

Stapjes

Afgelopen week heb ik mijn droom geplaatst op mijn blog en ik heb er al een heleboel lieve en mooie reacties op gekregen. Ik vind het heel fijn dat mensen via twitter en facebook zo met me meeleven! Nu wil ik de volgende stappen gaan zetten om het allemaal overzichtelijk te houden en te gaan realiseren.

Afscheid en toch doorgaan

Woensdag heb ik afscheid genomen op mijn stageplek. Ik vond het heel jammer om weg te gaan maar ik ben toe aan iets anders. Ik ga nu voor een nieuwe stageplek waar ik alleen dagbesteding heb. Ik wil kijken hoe dat gaat. Ik heb gistermiddag namelijk mijn studiebegeleider gesproken en die zei dat ik niet meteen moet opgeven als het even moeilijk lijkt. Dan loop ik bij een andere opleiding weer tegen dezelfde blokkade aan namelijk dat ik bang ben dat ik het uiteindelijk toch niet kan! Ik wil dus proberen dit denkbeeld te veranderen door toch verder te gaan met mijn opleiding. Ik moet mezelf ook de kans geven het allemaal goed te leren en niet bij voorbaat al bang zijn dat het niet lukt. Ik wil die faalangst overwinnen!

Nieuwe stageplek

Ik ben dus hard op zoek naar een nieuwe stage plek want ik wil niet te veel tijd verliezen. Ik heb al contact opgenomen met Sherpa en zij zijn aan het kijken of ik daar terecht kan als stagiaire op de dagbesteding. Ik hoop heel erg dat dit lukt natuurlijk. Hiernaast ben ik ook bezig mijn droom stap voor stap meer te realiseren. Zo wil ik een website gaan bouwen waar mensen mij kunnen vinden en mijn informatie. Ik heb de vcfs poliklinkiek van het UMC in Utrecht geschreven dat ik graag voorlichting wil geven zij gaan hier morgen over praten met elkaar. Hopelijk komt hier iets positiefs uit! En misschien ga i ook weer aan de slag voor Hoezo Anders! Zij hebben een nieuw project waarbij ze voorlichting geven aan jongeren met een beperking wat er allemaal mogelijk is. Dat lijkt me ook erg leuk om te doen.

Betekenisvol zijn

Kortom, ik ga het volgens mij nog aardig druk krijgen om alle ballen in de lucht te houden. Soms denk ik wel: wil ik niet te veel? Maar ik wil kijken wat ik allemaal kan bereiken zonder al die negatieve gedachtes. Ik wil zo graag wat kunnen betekenen in deze maatschappij zodat ik dit leven niet voor niks geleefd heb. Als ik met mijn ervaring heel veel mensen kan bereiken om anders over mensen met een beperking te leven dan ben ik heel tevreden!

Ik ga voor mijn droom!

Droom

Vorige week ben ik dus gestopt met mijn stage. Aan de ene kant vind ik het erg jammer aan de andere kant is het ook wel een opluchting. De enige vraag is hoe nu verder? Ga ik een nieuwe richting kiezen op school of kies ik écht voor mezelf? Mijn droom laten uitkomen? Het is niet de makkelijkste droom die ik heb ik wil namelijk heel graag dat de boodschap die ik heb zoveel mogelijk mensen bereikt. Dan heb ik dit leven niet voor niets geleefd.

Mijn wens

Met mijn blog heb ik al veel mensen kunnen bereiken. Ik ben er zelfs al mee op nieuwsuur geweest met een uitzending over de Wajong vorig jaar. Nu wil ik eigenlijk nog veel meer ermee gaan bereiken namelijk zorgen dat mijn boodschap aankomt bij zoveel mogelijk mensen. Dit wil ik gaan doen door middel van presentaties op scholen, ziekenhuizen, artsen, beurzen en bedrijven. De enige vraag is: hoe ga ik dit betaald krijgen?

Plan van aanpak

Ik wil mezelf zo zichtbaar mogelijk maken. Het liefst zou ik met de 4 andere meiden met wie ik plannen maak voor vcfs dagen op de wereld draait door komen. Maar dat bereik je natuurlijk niet zomaar. Mijn motto is echter: niets is onmogelijk! Verder wil ik via twitter zoveel mogelijk gaan netwerken met mensen die me hiermee verder kunnen helpen of me tips kunnen geven.

Ook ga ik een lijst opstellen van bedrijven en scholen waar ik mezelf kan introduceren.

Mochten er mensen na het lezen van deze blog ideeën hebben of meer willen weten over mij dan hoor ik dat uiteraard graag via twitter of mijn email houtsmaanne@hotmail.nl

Ons filmpje waar we heel trots op zijn met de boodschap: naast je beperking ben je ook gewoon jezelf! 

Het lied is geschreven en gezongen door Maud Wilms kijk en luister!
 
 http://www.youtube.com/watch?v=B1BFh2c56MQ&feature=youtu.be 

Hoe nu verder?

28 januari 2014

Levenservaring

Hoe je bent als mens heeft te maken met verschillende invloeden. Zo krijg je van je ouders en familie een bepaald zelfbeeld mee maar ook van alles wat je in je leven hebt meegemaakt. Van alles wat je tegen komt leer je. De een heeft meer leermomenten nodig dan de ander. Dat maakt je niet minder of beter dan een ander, ieder heeft zijn eigen levensweg.

Hoe nu verder?

Mijn leermomenten gaan met vallen en opstaan. Vandaag was een enerverende dag. Na een gesprek vanmorgen met mijn praktijk begeleidster van de zorg ben ik er uit gekomen dat de zorg toch niet mijn richting is. Maar wat dan wel? Ik ging een gesprek aan met de stage coördinator van mijn stageplek. Ik kwam huilend het kantoortje binnen dus ik had meteen haar aandacht. Ik vind dit soort situaties altijd moeilijk te omvatten. We hadden een goed gesprek over wat nu verstandig is om te doen. Wil ik verder met deze opleiding? Kan ik de dagbesteding wel aan om een hele groep te leiden? Wordt ik hier echt gelukkig van om op dit niveau te werken? Of kan ik beter kijken of ik iets anders kan doen. Maar wat dan?

Ik ga hier donderdag eens goed over praten met mijn jobcoach. Ik weet wel dat ik in de zorg niet verder wil. Maar kan ik dan wel mijn stage/school blijven doen of moet ik dat niet willen? Het is zo verwarrend allemaal ik probeer voor mezelf op een rijtje te zetten wat verstandig is.

Omgeving is belangrijk

Je omgeving is belangrijk in dit soort levensbepalende momenten. Hoe helpen zij je omgaan met deze situaties? Ouders hebben bepaalde verwachtingen van hun kinderen. Als je een beperking hebt kun je daar echter niet altijd aan voldoen hoe graag je het ook zou willen. Als je een grens hebt bereikt moet je dit zelf accepteren maar je omgeving ook. Misschien is niveau 3 wel te hoog gegrepen voor me, nou en? Als ik maar gelukkig ben dat is het belangrijkste toch. Wat heeft de maatschappij of ik zelf (het belangrijkste) er nou aan als ik op de toppen van mijn tenen loop?
Wil je als ouder zijnde niet het aller beste voor je kind? En wat is het hoogst haalbare in dit leven? dat je gelukkig bent met jezelf en het leven dat je hebt.

loslaten

Het is ook maar net hoe je met situaties die je tegen komt om gaat. Kun je ervan leren? En doe je het een volgende keer weer zo of toch anders? Ik sta nu voor de opgave om te bedenken wat voor mij op dit moment het verstandigste is. Moet ik doorgaan op niveau 3 op dagbesteding of toch beter iets anders kiezen? Erachter komen waar je nu écht gelukkig van wordt is misschien wel éen van de lastigste opgaves in het leven. Moet je voldoen aan de verwachtingen van je omgeving of dat loslaten en naar je hart luisteren? Ik weet het antwoord wel maar voordat je daar bent kost nog een heel mensenleven...

Zo kan het dus ook!

Communicatie

De afgelopen week heb ik op mijn stage een opdracht over communicatie besproken met de collega’s met wie ik samenwerk. Dit vond ik best lastig om te bespreken. Het is confronterend als je gewezen wordt op waar je nog aan moet werken. Gister zei mijn praktijkbegeleidster ook:’ Je moet niet gaan werken als je een vol hoofd hebt, je moet altijd helder zijn om goed te kunnen signaleren en nieuwe informatie te kunnen verwerken.’ Dit vind ik best moeilijk want ik weet niet of ik dat kan leren. Het hoort bij mijn beperking. Ik kan er wel beter mee leren om gaan.

Feedback

Voor de opdracht communicatie moest ik om feedback vragen bij de collega’s met wie ik samen werk. Ik vind dat best spannend want in het verleden kreeg ik vaak op de verkeerde wijze feedback. Mensen weten niet goed hoe ze opbouwende feedback moeten geven. Eigenlijk zou iedereen hier een cursus in moeten volgen om elkaar niet onnodig te kwetsen. Ik vroeg afgelopen week aan een collega hoe ze vind dat ik functioneer. Ze zegt eerlijk dat dit wisselend gaat. De ene dag voel ik me beter en helderder in mijn hoofd dan de andere. Ze zei ook dat ik goed op mijn grenzen moet letten. Dit is dus een punt waar ik aan ga werken deze periode.

Ontwikkelen

Als ik kijk naar hoe ik 7 jaar geleden was dan ben ik al een heel eind vooruit gegaan. Ik vraag me af hoe veel ik nog kan ontwikkelen. Ik heb gister met mijn praktijk begeleidster de opdracht goed door besproken. Toen we bij het kopje luisteren aan kwamen heb ik uitgelegd dat ik nieuwe informatie niet altijd goed verwerk als ik teveel in éen keer krijg. Dan vergeet ik een boel. Ook omschakelen vind ik moeilijk van de ene situatie naar de andere. Ik vertelde ook dat ik soms wakker wordt en dat mijn hoofd dan al vol zit. Dan kan er niet veel informatie meer bij. Ze zei toen dat het belangrijk is om altijd met een helder hoofd te gaan werken. Ik vind dit best moeilijk ik weet namelijk niet hoe dit zal gaan als ik een vaste baan heb met verantwoordelijkheden. Als ik een vol hoofd heb als ik naar mijn werk ga blijft dit vaak de gehele dag zo. Ik ging toen toch weer twijfelen aan mezelf. Wat als ik dit niet kan leren te ontwikkelen om ruimte en helderheid in mijn hoofd te creëren? Ben ik dan voor altijd afhankelijk van een uitkering? Kan ik dan vanwege deze kleine beperking niet volwaardig meedraaien?

Eerlijkheid scheelt!

De komende tijd ga ik aan deze leerpunten werken. Ik ga kijken hoe ver ik dit kan ontwikkelen. De tijd zal het leren of ik dit kan verbeteren of niet. Als dit niet zo is moet ik accepteren dat ik dit niet kan veranderen. Dan zal ik ofwel minder moeten gaan werken zodat ik minder snel moe ben ofwel iets anders moeten verzinnen. Ik ga hier volgende week met mijn jobcoach over praten hoe zij hierover denkt. Ik weet nu beter mijn knelpunten met mijn beperking in mijn werk. Ik ben blij dat mijn collega’s eerlijk zijn hierover tegen me en dat ze op de juiste manier met mij omgaan. Zo kan ik mezelf blijven ontwikkelen, en hieraan werken. Ik ben blij met al deze inzichten hoe confronterend dat soms ook is. Wat zou het fijn zijn als dit overal zo kon gaan dat mensen op deze manier omgaan met iemand die een beperking heeft!