Wel de kater, niet het feest

Druk 
Het was een behoorlijk drukke week afgelopen week. Maandag was het best druk op school. Er wordt al flink voorbereid voor de examens van Nederlands en Engels in november. Nu ben ik daar niet zo bang voor, ik weet dat ik het kan als ik maar op tijd ga leren. Dinsdag ging ik op visite bij een goede vriendin, woensdag naar Nijmegen bij een tante op visite met mijn ouders en donderdag en vrijdag had ik twee drukke dagen op het werk. Daar omheen gebeurde er ook nog van alles de afgelopen week en daar heb ik vandaag een terugslag van.

Op tijd rust nemen

Vroeger had ik een drukke week zoals deze niet aangekund. Sinds ik weer naar school ga en stage loop kan ik beter inschatten hoeveel ik ongeveer per dag aan kan. Toch heb ik nog altijd minimaal 1 dag rust doordeweeks nodig. Ik kan nu eenmaal niet maar blijven rennen ik moet af en toe pas op de plaat nemen. Als de batterij leeg is moet hij ook weer opgeladen worden.

Zorg

Nu is het natuurlijk een feit dat ik meer rust heb nu ik bij mijn ouders woon. Als ik savonds moe thuis kom van school of werk hoef ik niet meer te koken of mijn kleding te wassen. Ik help wel zo veel mogelijk mee in het huishouden maar dat is niet meer dan normaal. Hierdoor kan ik doordeweeks toch wat meer hebben dan wanneer ik op mezelf woon en alles weer zelf doe.

Taart

Woensdag heb ik tamme kastanjes geraapt in Nijmegen en donderdag heb ik een tamme kastanje chocolade taart gemaakt op mijn stage. Hij is best goed gelukt alleen had ik pure chocolade moeten gebruiken i.p.v. melk. De taart maken is best veel werk. Er zijn ongeveer 500 gr kastanjes nodig voor de taart en dan moet de chocolade nog gerasp worden. Ik was tot 13:30 met de taart bezig en daar omheen met de structuur van de dag. Gelukkig werd ik natuurlijk geholpen door een collega. Ik vond het spannend of het wel zou lukken om de taart te maken ik had hem nog nooit alleen gemaakt. Maar het was gelukt! De mensen vonden de taart erg lekker.

Grenzen aangeven

Vrijdags waren de mensen erg onrustig. Tegen de middag kreeg ik daardoor erge hoofdpijn. Werken op een dagverzorging is af en toe best hectisch. Er zijn veel dingen waar je voor moet zorgen en op moet letten. Het aller belangrijkste is het natuurlijk dat iedereen blij en tevreden naar huis gaat. Dat is weer goed gelukt. Om half 5 moest ik toch echt naar huis want ik wilde mijn bus op tijd halen. Het is nogal veel heen en weer reizen iedere dag. Een collega zei dat haar huiskamer nog opgeruimd moest worden. Ik zei toen: ‘Sorry maar ik moet echt naar huis ik heb hoofdpijn.’ Tot hier is mijn kunnen en niet verder. Leren je grenzen aangeven is een must. Dit kan ik gelukkig al steeds beter. En iedere keer kom ik weer een stapje verder.

Undateable?

The undateables

Een paar maanden geleden kreeg ik een mail van BNN Undateables. Ze vroegen of ik mensen kende die aan het programma mee wilden doen omdat ik een groot netwerk heb. Ook vroegen ze tussen neus en lippen door of ik zelf met het programma mee wilde doen omdat ik sinds kort weer vrij gezel ben. Ik heb toen een paar afleveringen bekeken en ik dacht nee dat is niks voor mij.

Eigenwaarde

Voordat ik mijn ex leerde kennen was ik erg onzeker over mezelf. Ik dacht: ik vind nooit een vriendje dat van mij houdt zoals ik ben. Het vcfs is zo ongrijpbaar hoe kan iemand nu op mij verliefd worden? Natuurlijk kon dat! Mijn ex hield van mij zoals ik ben.

Sinds dit jaar zijn we als goede vrienden uit elkaar gegaan. Ik heb veel van hm geleerd, het is goed zo. Ik heb nu eigenwaarde en dat is fijn.

Liefdespad

Ik begeef me sinds kort weer voorzichtig op het liefdespad. Op een soort van datingsite heb ik af en toe contact met leuke en minder leuke mannen. Het is prettig te weten hoe mijn marktwaarde is en een beetje aandacht is altijd leuk. Nu had ik pas een leuke jongen leren kennen, we wisselden dagelijks berichten uit. Het was een prettig en serieus contact. Geen gezeur over skype, whats app of sex gewoon op een rustige manier elkaar beter leren kennen.

Volgende fase

Via skype was de volgende stap om elkaar beter te leren kennen. het was een leuk en prettig gesprek. Tijdens het tweede gesprek vertelde ik hem dat ik een lichte beperking heb. Hij wilde er natuurlijk meer over weten dus heb ik hem het één en ander uitgelegd zonder precies te vertellen wat het inhield. Hij reageerde in eerste instantie positief zei dat het toch geen probleem was etc. En ja hij wilde me best een keer irl (in real life) ontmoeten.

Kortzichtig?

De dagen erna waren de gesprekken echter veel korter. Hij was een stuk afstandelijker en ineens had hij geen tijd meer om te kletsen. Ok, de hint is duidelijk, blijkbaar kon hij er toch niet mee omgaan met wat ik hem in vertrouwen gedeeld heb. Zulke mensen kom je helaas wel eens tegen. Ik vind het jammer dat hij blijkbaar niet volwassen genoeg is om mij volledig te accepteren.

Ik heb veel geleerd de afgelopen jaren. Ik weet wat ik te bieden heb in een relatie. Misschien is het nu ook nog geen tijd voor iets nieuws in die zin.

Geduld

Degene die mij wel kan geven wat ik nodig heb en kan accepteren komt vanzelf wel op mijn pad. Het is een kwestie van geduld. (laat dit nu net een zwak punt van mij zijn) Ik hoop alleen dat ik tot die tijd niet te vaak mijn neus hoef te stoten tegen types zoals ik nu ben tegen gekomen. Ach ik zie wel wat het leven mij te bieden heeft. Het heeft geen haast! Mijn studie, stage, vrienden en beesten zijn belangrijker dan een leuke man, en zo is het!

Een beetje zekerheid voor de toekomst

Ik heb eindelijk werk gevonden dat echt bij me past en waar ik me gelukkig in voel. Ik kan helemaal mezelf zijn. Waar ik me echter zorgen om maak is de toekomst van de werkgelegenheid in de dagbesteding. Ik heb geen zin om straks als ik na 2 jaar hard werken mijn diploma heb weer aan de kant te staan. Ik wil laten zien wat ik te bieden heb!

Ik wil assertiever worden

Goed, eerst zijn er nog een aantal dingen waar ik aan wil werken dit 2e jaar van mijn opleiding. Zo had ik vorige week die moeizame samenwerking met mijn collega. Ik had de neiging om weg te rennen toen ik daardoor van slag raakte. Dat kan natuurlijk niet als je een baan hebt en de verantwoordelijkheid voor de mensen in de groep. Ik wil dus leren om minder gauw van slag te raken en assertiever te worden. Dit is waar ik me de komende tijd mee bezig ga houden.

Gevoeligheid als kracht

Afgelopen maandag hadden we het tijdens SLB (Studie leer begeleiding) er over dat ik de keer daarvoor me niet prettig voelde om over mijn verleden te praten in de groep. 1 van mijn klasgenoten zei dat ik het geen dag zou uithouden waar hij werkt. Hij werkt namelijk met jongeren. Die roddelen over je of zeggen: ‘Pfff daar heb je haar weer.’. Ik moet hem daar gelijk in geven, dat is voor mij te zwaar. Maar werken met ouderen en gehandicapten daarentegen ligt me wel heel goed juist omdat ik zo gevoelig ben. Ik kan mijn gevoeligheid inzetten als kracht in dit beroep.

Dagbesteding is meer dan je denkt

Ik zie nu veel beter wat MBO 3 werkelijk inhoudt en wat er van je gevraagd en verwacht wordt. Soms denk ik: ach, ik kan dit makkelijk aan en op andere dagen vraag ik me af of ik niet te veel van mezelf verlang. Het werk in de dagbesteding houdt veel meer in dan alleen simpel activiteiten doen met de mensen. Er zijn zo veel dingen waar je op moet letten! Ik denk dat ik het allemaal best kan leren want ik zie dat dit werk bij me past, maar het moet op mijn tempo. Ik heb nog een jaar waarin ik hier keihard aan ga werken. Ik ben al heel blij dat het op mijn stage waar ik nu werk zo goed blijft gaan! Ik werk hier al weer een half jaar. Dit geeft me zelfvertrouwen en moed voor de toekomst.

Zekerheid

Ik zou alleen zo graag zekerheid willen dat ik na mijn diploma niet weer met ‘lege handen sta.’ Hoe dan ook kan ik alles wat ik geleerd heb tijdens deze opleiding voor mijn verdere leven gebruiken. En wat er ook op mijn pad komt, mijn route wijst zich uiteindelijk vanzelf!

Gillend naar huis...

Een slechte start

Vanmorgen begon de dag al ‘goed’ toen ik op Utrecht Centraal er achter kwam dat ik mijn portemonnee vergeten was...Ik kon dus de eerste de beste tram terug pakken. Nadat ik thuis mijn portemonnee gepakt had, ging ik vol goede moed weer op weg naar stage. De trein had echter 5 minuten vertraging waardoor die vervolgens achter een stoptrein reed. Dat zat dus niet mee. Gelukkig kwam ik wel goed aan op stage.

Akkefietje

Daar aangekomen zag ik dat ik moest samen werken met een collega met wie ik een keer daar voor ook al moeite had gehad. Zij is niet erg subtiel en begrijpt mij niet goed. Nu was er een akkefietje met een activiteit. Zij wilde een bezoeker een mandala uit een boekje geven maar dat kopiëren wij normaal altijd. Ik legde het aan haar uit, maar ze wou de kleurplaat er toch uitscheuren en keek me zo aan van: ‘Wie ben jij nou.’ Zo kwam dat althans op mij over. Danig geïrriteerd zei ik zo rustig mogelijk dat ik het wel zou kopiëren. De kopieer machine was echter natuurlijk stuk. Vervolgens scheurde ze dus die kleurplaat er uit en gaf hem aan de mevrouw om in te kleuren. Die kunnen we dus niet meer gebruiken.

Te snel van slag?

Geïrriteerd omdat ze me niet serieus nam en voor mijn gevoel over me heen walste trok ik me even terug. Toen ik terug kwam zat ze me met zo’n blik aan te kijken van: ‘Is er iets? Had je wat?’ Het kwam op mij heel laatdunkend over. Ik raakte zo uit balans dat ik moest huilen en weg liep. Even later kwam ze naar me toe en wilde ze er over praten. Ik wilde echter niet precies aan haar uitleggen wat me dwars zat, de tranen zaten me te hoog op dat moment. Helaas kon ik ook niet met mijn leiding gevende praten want die was in gesprek. Ik stond er dus even alleen voor. Op dat moment wou ik heel hard weg rennen, de moed was me in de schoenen gezonken.

In tranen

In een gesprekje met haar heb ik kort uitgelegd wat me dwars zat. Ze zei dat het niet haar bedoeling was geweest om zo over te komen. Ik heb haar niet precies uit gelegd dat haar hele houding mij irriteerde. Dat kon ik niet goed verwoorden door die stomme tranen. Op dat moment was ik er zo klaar mee dat ik eigenlijk gewoon naar huis wilde. Ik moest echter wachten op mijn leiding gevende.

Activiteit voorbereiden

Mijn leiding gevende zei dat het beter was om niet naar huis te gaan omdat ik me er dan alleen maar rotter over zou voelen. Ik kon haar alleen maar gelijk geven. Ik mocht gelukkig even wat anders doen en zo kon ik mijn zinnen verzetten en mijn hoofd even leeg maken. Ik bereidde een creatieve activiteit voor: doosjes beplakken met stof. Helaas hadden we niet de juiste lijm hiervoor in huis.

Leren samenwerken met iedereen

Tegen 14:00 had ik weer moed gevonden om terug naar de groep te gaan. Gelukkig waren de mensen het voorval alweer vergeten. (Dat is het voordeel van werken met mensen met dementie). Ik kon dus de activiteit op pakken en doen alsof er niks gebeurd was. Aan het eind van de middag voelde ik me een stuk beter. De begeleidster met wie ik samenwerkte vroeg aan mij of ik me weer beter voelde. Ik zei dat het me op dat moment gewoon te veel was geweest. Ja, daar moet je mee leren omgaan zei ze.’ En dat klopt in zekere zin ook. Alleen misschien op een andere manier dan zij het bedoelde. Ik moet ook leren samen werken met mensen die minder fijngevoelig dan ik zijn. Die heb je namelijk ook in de zorg.

Groei

Al met al ben ik behoorlijk gegroeid als ik mezelf vergelijk met een paar jaar geleden. Een vriendin van me zei al: toen ik je net leerde kennen zou je thuis zijn gebleven na dat gedoe met je portemonnee. En dat klopt. Vanaf hier kan ik nog weer veel verder groeien!

Ik ga hier in ieder geval mee aan de slag. Ik heb en kan nog veel te leren!

Zelfvertrouwen

Afgelopen week had ik een voor mijn doen erg drukke week. Op woensdag, donderdag en vrijdag heb ik de hele dag gewerkt. Donderdag ging ik na het werk spontaan op visite bij vrienden omdat een goede vriend een baan had gekregen die dag. Het was die dag rustig en relaxed verlopen op mijn stage dus ik had energie ‘over.’

Leerdoelen

Tegen 16:00 worden de mensen met de taxi naar huis gebracht. Als ze weg zijn ruimen wij de boel op en praten nog even na. Ik had die ochtend een creatieve activiteit gedaan met de mensen. Mijn praktijkbegeleidster wees me op het feit dat ik de benodigde spullen voor de activiteit goed moet klaar zetten en weer netjes opruim. Ik weet heel goed hoe ik met de mensen moet om gaan en ik kan de sfeer fijn aan voelen. Dit is dus mijn volgende leerdoel om ervoor te zorgen dat de dag ordelijk verloopt.  

Leiding nemen

De volgende dag was ik voldoende uitgerust om weer aan de slag te gaan op mijn werk. Toen ik aan kwam werd mij gevraagd of ik de mensen wilde opvangen en motiveren om verder te gaan met de creatieve activiteit. Ik moest wel even slikken, maar ik wist dat ik het kon als ik maar rustig bleef. Dat is erg belangrijk bij dit werk: rustig blijven en overzicht houden.

Het lukte me om een goede sfeer te krijgen en te houden maar de mensen motiveren aan de activiteit te gaan was nog moeilijk. Gelukkig kon mijn praktijkbegeleidster me daarbij helpen.

Vorig jaar had ik dit nog niet gedurfd maar de afgelopen zomer ben ik met sprongen vooruit gegaan.

Persoonlijke groei

Als ik deze stage vergelijk met mijn stage in de administratie in 2002 dan is dit een wereld van verschil. Ik durf nu vertrouwen te hebben dat dit werk mij beter ligt en dat ik verder kan groeien. 
Mijn volgende stap is meer vertrouwen in mezelf krijgen als groep leidster. Collega's met wie ik samenwerk zien dat ik het kan, nu ik zelf nog. Hier ga ik de komende tijd hard mee aan de slag. 
Wat de toekomst verder nog brengt, ik blijf mezelf ontwikkelen gewoon omdat ik het kan.

Loslaten van bewijsdrang

Bewijsdrang

Ik loop al een hele tijd rond met het gevoel dat ik eigenlijk liever nog een niveau hoger wil. Het heeft te maken met mezelf willen bewijzen. Tegenover wie? De spoken van mijn verleden die zeiden dat ik het niet kon. De leerlingen die me uitlachten dat ik meer moeite moest doen voor mijn schoolwerk dan de rest van de klas. Het heeft me altijd behoorlijk dwars gezeten dat ze me op de lagere school niet hoger inschatten dan vbo niveau. Mijn trots was gekrenkt.

Onderschatten

Gister zat ik weer een volle dag op school. Ik had van 8:30 tot 17:00 les. Rond 15:00 ging ik dat echt voelen. Mijn hoofd zat aardig vol van alle informatie over de examens die we gaan krijgen dit jaar. En ik denk: ach, dat zal het probleem niet zijn voor mij als ik me er maar toe kan brengen om ook op tijd te gaan leren. Ik moet er niet te makkelijk over denken!

Stap voor stap

Wat me op viel was dat ineens alle klasgenoten van vorig jaar over waren gestapt naar niveau 4. Iedereen doet nu niveau 4 behalve ik. Dat wrong. Er zaten een paar mensen van vorig jaar in de klas die eerst niveau 4 deden en nu niveau 3 zijn gaan doen. Dat helpt me het reëel te blijven bekijken hoe graag ik ook een stap hoger zou willen gaan omdat ik weet dat ik het kan.

Groeien op de werkvloer

Je moet het hele plaatje helder blijven zien. Theoretisch zal het allemaal niet zo’n probleem voor me zijn. Maar op de werkvloer heb ik nog heel wat te leren. Ik wil bijvoorbeeld beter leren omgaan met wat er van je verwacht wordt op de werkvloer. Ik wil mijn energie goed verdelen. Hier ben ik al goed in gegroeid de afgelopen zomer met alle veranderingen die ik gehad heb. Ook wil ik meer zelfvertrouwen in mijn eigen kunnen krijgen door op de werkvloer te laten zien dat ik het kan. Vooral aan mezelf.

Volop in ontwikkeling

Ik zal mij dit jaar blijven richten op niveau 3 omdat dit voor mij nu verstandiger is, hoe graag ik ook sneller zou willen gaan. Ik voel dat ik het op mijn tempo mag doen. Dit jaar zorg ik er voor dat ik niveau 3 goed afsluit en dan richt ik me daarna op mijn gemak op niveau 4. En wie weet doe ik over een paar jaar nog wel HBO. Deze bloem is nog lang niet uitgegroeid. (Daarom houdt ik zo van zonnebloemen die worden zo mooi groot)

Kwetsbaar

Sinds 2006 zit ik in het netwerk groepje voor mensen met VCFs. Wij willen graag wat betekenen voor mensen die zelf vcfs hebben, omdat we weten hoe fijn het kan zijn als je begrip en herkenning in elkaar vindt. Het heeft mij heel erg geholpen om te leren omgaan met dit onbekende en ongrijpbare syndroom. We hebben ieder jaar ontmoetingsdagen georganiseerd voor mensen die hier behoefte aan hebben. Ik heb daar hele leuke contacten opgedaan, waar ik erg blij mee ben. Het is ook heel leerzaam om te zien hoe verschillend vcfs zich uit bij iedereen

De verschillen in vcfs

Het contact met anderen heeft mij geholpen beter te begrijpen wat vcfs nu is en wat het bij mij doet. Via facebook heb ik veel gepraat met mensen die dit syndroom ook hebben en allemaal lopen we tegen dezelfde dingen aan. Onbegrip van de buitenwereld over wat we nu hebben. Steeds weer opnieuw uitleggen wat het is. Waarom je niet alles kunt terwijl je toch niks ziet aan de buitenkant. Ik zie ook heel veel verschillende niveaus. De een kan heel goed voor zich zelf zorgen en zich redden in de maatschappij. De ander woont begeleid maar kan verder ook goed voor zichzelf zorgen. Ik denk dat er verschillende factoren zijn die mee spelen met hoe je als persoon met vcfs je ontwikkelt.

kwetsbaar

Wat ik zelf heel moeilijk vind aan vcfs is dat ik hierdoor erg gevoelig ben. Ik blijf het moeilijk vinden om te gaan met prikkels. Als alles goed gaat voel ik mij sterk en zelfverzekerd, maar als er te veel negatieve situaties zijn ben ik gauw van slag. Dit maakt mij kwetsbaarder dan een ander. Een negatieve situatie kan maar iets heel kleins zijn zoals onbegrip via twitter of een nare opmerking die me raakt. Ik leer er steeds beter mee omgaan maar het blijft moeilijk.

Ik blijf gewoon veel begrip en zekerheid nodig hebben, helaas is dit er niet altijd. Gelukkig heb ik veel lieve vrienden om me heen die me steunen en krijg ik meestal begrip via twitter. Dit doet mij goed.

Overschat

Wat vcfs zo lastig maakt is dat het zo onbekend is. Mensen die dit syndroom hebben praten er meestal liever niet over omdat ze niemand kennen die dit ook heeft. Ik zelf wil altijd geaccepteerd worden gewoon zoals ik ben. Ik wil niet anders behandeld worden omdat ik vcfs heb. Wel heb ik meer begrip nodig ook van instanties zoals het UWV. Ik ben heel blij dat ik de Wajong uitkering heb gekregen toen ik dit echt nodig had. Het gaat nu een stuk beter omdat ik de rust en tijd heb gekregen om mezelf te ontwikkelen op mijn tempo.Toch blijft er altijd het gevaar voor overschatting. Dan denken mensen: oh ze doet een mooie MBO opleiding, ze kan gewoon werken. Maar dit kan alleen als er voldoende ruimte is voor mij op de werkvloer. Bij de stage waar ik nu loop heb ik dit maar dat is lang niet overal zo.

Toekomst

Ja ik kan heel veel en ben erg zelfstandig. Toch zal ik ook altijd een gevoelig en kwetsbaar persoon blijven. Het is maar afwachten hoe de maatschappij straks met mensen zoals ik om zal gaan. Blijf ik de Wajong houden of wordt ik weer losgelaten omdat ik te goed wordt bevonden voor deze uitkering? De toekomst zal het leren. Voor nu blijf ik me richten op mijn opleiding en stage en blijf ik me ontwikkelen op mijn tempo. Ik kom er wel, op mijn manier.